ยูโทเปียแห่งรัก
ข้าจะเริ่มเขียนยูโทเปียแห่งรัก เริ่มจากเนรมิตเป็นสวนเอเดน ไม่มีเราสองคน มีแค่เพียงความรัก
หยาดหมึกจากมรสุมอารมณ์ จิตใจข้าโลดเต้นอยู่ในสวนเอเดน เธอหัวเราะร่าเริง เรากำลังจะสร้างรูปปั้นขึ้นมารูปหนึ่ง
มิเคยพร่ำวจีใด ทว่ารสชาติไวน์แดง ยังคงซาบซ่านความรู้สึกเบื้องลึก สวนเอเดนที่มีเพียงดวงจันทร์
เราปั้นออกมาเป็นทารก ให้ชื่อว่า “ความทรงจำ” ข้าเป็น Rusalka ร้องบทเพลง Song to the moon
“ให้ข้าเป็นทุ่งใต้ต้นปรารถนาได้ไหม ตอบคำถามข้าสิ, ดวงจันทร์ อย่าหรี่แสงกระจ่างนั้น นภากระจ่างในสวนเอเดน’
เธอยังคงลึกลับสำหรับข้า เมื่อเธอยังปิดประตูบานหนึ่ง แต่สำหรับข้าแล้ว ยิ่งข้าทรมาณ สวนเอเดนก็จะสวยขึ้น
ในเมื่อความจริง ชีวิตมาพร้อมกับความคาดหวัง เส้นชะตา รัดพันเป็นปม เป็นเรื่องง่ายที่จะปลง
สวนเอเดนที่มีเพียงดวงจันทร์ เราโอบอุ้มทารกน้อย รูปปั้นที่จะไม่มีวันแหลกสลาย ค่ำคืนเหน็บหนาวจะแช่แข็งกาลเวลา
ข้าจะเริ่มเขียนยูโทเปียแห่งรัก เริ่มจากเนรมิตเป็นสวนเอเดน ไม่มีเราสองคน มีแค่เพียงความรัก
เหลือเพียงรูปปั้น “ความทรงจำ” อันโดดเดี่ยว ไม่มีเราสองคน มีแค่เพียงความรัก
ยูโทเปียแห่งรัก แท้จริงเหลือเพียงตัวข้า ที่ขุดหลุมศพเพื่อเพ้อถึงเธอ ใต้ต้นแอพริคอตปรารถนา
ดอกงามของเธอ ร่วงลงสู่ดิน กลบตัวข้าและย่อยสลายไปด้วยกัน ยูโทเปียแห่งรักนิรันดร์
มรกต เชิดชูงาม 23/03/2016
