Hey Tumblr, bugün ben doğdum daha doğrusu doğmuşum benim seçimim değildi. Bu yazıyı büyük ihtimalle kimse okumayacak ama yine de yazıp rahatlamak istiyorum. 17 yaşına girdim ve çok kolay olmadı bu. Hayatla çetin bir mücadelem oldu, sıkıntılar çektim, sağlık sorunlarımla savaştım ve ölmedim, yaşadım. Peki ne için yaşadım? İşte bu sorunun cevabını bulamıyorum. Yaşamdan zevk almıyorum uzun süredir. İnsanların sahteliğinden, gösterişçiliğinden bıktım. Küçüklüğümden beri en ufak şeye bile ağladığım için sulugöz demelerinden bıktım. Erkekler ağlamaz kanısı yüzünden gizli gizli ağlamaktan bıktım. Duygularımı saklamaktan bıktım. Ağlayamayan anlayamaz. Anlamak için ağlamalıyız. Geçmiş pişmanlıklar için, biten dostluklar için, sevdiğimiz insan için ve daha nice nice sebepler için ağlamalıyız. En önemlisi de anlamak için ağlamalıyız. Ben bu yazıyı yazarken ağlıyorum ve neden ağladığımı bilmiyorum. İnsanların hiçbir zaman hoşgörüyle ve nezaketle davranamayacakları için ağlıyorum. Bir zamanlar en yakın dostum sandığım, kardeşim dediğim insanın bana çok kötü bir darbe vurduğu için ağlıyorum. Bir daha insanlara güvenemeyeceğim için ağlıyorum. Ben ağlıyorum okuyucu sende ağlayabilecek misin? Beni anlayabilecek misin?