Maria Luna Pluma

Kumakabog, kumakalabog

Dumadagundong

Humihingi ng tulong

Napapagod – ngunit nagpapatuloy

Nalulukot, kumukulubot

Bumabaluktot

Mga numero’y pinapagulong

Namimilipit – ngunit ngiti’y hindi pilit

Binabasa, sinasalita

Inuulit pa

Sinusuri bawat letra, bawat pahina

 Inaantok – ngunit hindi nagsasawa

Binubuklat, sinusulat

Hanggang tumatak

Hanggang ang puso’y mailapat

Nahihirapan – ngunit hindi kayang iwasan

Binabalikan, pinananabikan

‘Pagkat minsang nalimutan, nalibang

Nalibang ng isip ang puso

Nalinlang – napadaig sa alon at bugso

Na mahirap mapahupa

 Ngayon… tumatalon

Tumatakbo… lahat tinutungo

HInahanap ang talulot niyong

Isang bago

Bagong sibol at minsan nang nalantang puno

Humihiyaw, sumisigaw

Sumasabay sa pagsayaw

 Luntian na ang dahon

Naputol man nang ilang ulit

Hindi na 'ko marunong sumulat ng tula

Hindi ko na kayang pag-akbayin ang mga letra

Hindi ko na mahanap ang kapares ng bawat salita

Hindi ko na makita ang dilag sa bawat tugma

 Hindi ko na maaninag ang patak nitong tinta

Naglalaho ang mga guhit na para bang bula

Lumilipad, lumulutang, magaan at malumanay

Ngunit pumuputok na lang sa isang kisap-mata

 Bawat salitang hinuhulma, animo'y isang dura

Bawat gamiting panulat, malagkit na grasa ang kapara

Bawat pahinang madampia'y tumitiklop nang buong kusa

Tila bawat linyang kinukurba, kasunod ay pambura

 Kahit anong hirap, ilang subok ma'y wala

Hindi na 'ko marunong sumulat ng tula

Hindi magamit ang panulat upang isipa’y maibuka

Hindi na nga

 Hindi na kita makita

Hindi na nangungusap ang mga mata

Hindi na nga

Minsan lang ako magkagusto

Minsan lang humiling itong puso

Minsan lang magsabi ng totoo

Minsan lang ngunit isang bugso

 Gusto kong baguhin ang pag-ikot

Pabalikin ang oras at galamay nito

Gusto kong tumapak sa ilog

Maingat na buhatin ang agos nito

 Gusto kong kulayan ng puti ang uwak

Hayaang lumakad pagkapilas ng pakpak

Gusto kong hilahinn ang b’wan sa kalangitan

Bingwitin, ihagis, ilubog sa katubigan

 Gusto kong tipunin lahat ng bituin

Kasama ang araw saka pasabugin

Gusto kong makita ang liwanag pagkagat ng dilim

Masilayan ang umaga sa takipsilim

 Hindi ko alam kung anong dahilan mo

Lalung-lalo na sa nagbabasa nito

Hindi ko alam kung paano ka nakarating hanggang ditto

Bakit nakatitig sa papel na ito?

 Mayro’n ka rin bang kakaibang gusto?

Pakisulat na lamang sa palad ko

Sasamahan kitang ihampas ‘yon sa hangin

Hindi mo kasi alam

Hindi mo kasi nakikita itong mga mata

Sa tuwing sila'y nagniningning

Kumukutitap na gaya ng mga bituin

Sa alapaap sa gitna ng dilim

Kung paanong balintataw

Ay tumutulad

Sa hugis ng marikit na tala

Kasabay ng isa pang hugis

Na pilit pinipigilang kumawala

Nahihiyang mapansin ng iba

Ang hugis na nabubuo kapag ikaw ang siyang

Nakikita, nakakasama, at nadarama

Nadarama ang buong-buo mong presensya

Ang hugis na hindi gaya ng iba

‘Pagkat espesyal at 'di lang basta

 Ang hugis sa dulo ng labi, doon sa magkabila

Magkasundung-magkasundo ang kanan at kaliwa

Habang paningi'y nakatitig sa wala

Tila ba'y nangangarap ng isang magandang panimula

Dahil hanggang dito lang ako

Sa tabi, kahit 'di mo nakikita

Narito ako at nariyan ka

 Hindi  mo kasi alam

Pero sana naman ay mahalata

Ang pusong narito noon

Ngunit nariyan na ngayon

“Sumulat”

Sumulat ka lang

Sa mga panahong kumukunot na ang noo

Nagtataka sa takbo at lakad ng mundo

Nagtatanong kung bakit ganito at paano

Sumulat ka lang

Kapag masyado nang matulin ang agos ng ilog

Kapag lahat ay nakatuon patungong dagat timog

Sa ganda ng mga bulaklak ay wala nang umiirog

Sumulat ka lang

Habang pinagkakaabalahan ng ilan ang pagtunganga

Naghihintay sa pagdating ng himala

Kinaliligtaan ang nakapaligid nang biyaya

Sumulat ka lang

Sa tuwing sarili’y ‘di mahuli, ‘di makita

Para bang nawawala’t nagwawala

Naghahanap ng makikinig sa kanya

Sumulat ka lang

Gaya ng pagsang-ayon ng saranggola sa hangin

Luimilipad na may makukulay sa buntot at kawayang tingting

Bulong ng grabidad ay ‘di pinapansin

Sumulat ka lang

Dahil sa oras na hindi sapat ang boses para sumigaw

Panulat ang s’yang magsisilbing karatula mo’t ilaw

Upang tawagin kahit minsan, pansin ng kanilang balintataw

“Itim na Karatula”

Hindi siya basta naiinis

Kung umunawa’y walang mintis

Ngiti’y pilit inilalawit

Kahit panga ay nangangawit

Mga matang tila buwang kalahati

Sa tuwing masasalubong mo sa tabi

Sa kaibigan nga’y walang pinipili

Mayaman, mahirap, maganda o hindi

Masasandalan, nakaupo man o nakatayo

Maaaring kapitan, barangay ma’y sa Tondo

Malalapitan, kahit gaano pa kalayo

Salamat sa peysbuk at teleponong makabago

“Babaeng ito’y wala namang iniinda

Lubhang masiyahin kaya’t bakit kaya?

Paano mangyayari itong bali-balilta?

Hindi parin kami makapaniwala!”

Mabilis na umugong sa buong bayan nila

Malungkot na sinapit ng isang dalaga

Nagulat ‘pagkat hindi nila nahalata

Kanila noong akala, maling-mali pala

Dahil... Bawat ngiting bumabalot sa mukha

Nagkukubli pala ng kawalang pag-asa

Bawat tawang pinakakawalan niya

Tumatakip sa lungkot na dinarama

Walang nakaaalam kundi siya

Walang nagtatanong kung ayos lang siya

Hindi rin naman s'ya makapagsalita

Hindi naman kasi sila maniniwala

Kaya't bawat patak ng luha sa mata

Pinupunasang bigla bago nila makita

Hanggang isang araw, panyo'y napuno na

Lubid sa leeg ang nakitang kasangga

”Makatang Hiling”

Brotsa, pintura, kahoy na mahaba

Ako’y gumawa ng sariling karatula

Doon isinulat nang malaking bahagya

Itong isang maikling kataga:

“Hiling ko ay umulan sana

Bumagyo’t bumaha sa buong kalsada

Bukas – at ang taas ay kagaya

Noong panahon ni Yolanda”

Ako raw’y  walang puso

Walang pag-ibig sa kapwa tao

Bakit daw hiling ng tulad ko

Tila iyong hindi makatao?

Masalanta’y hindi raw biro

Kaligtasa’y hindi masisiguro

Maraming buhay ang apektado

Masisira’t ‘di agad mabubuo

Ako’y gulat sa kanilang sambit

Ibig ko’y ‘di nila batid –

Pangarap ng mga tulad kong paslit

Ayaw lang sa isang iglap ay mapatid

Marami pa silang mararating

Mas malayo sa paputok na kaya nilang ihagis

Marami pa silang haharapin

Hanggana’y ‘di  ang mga pulburang may hugis

Kaya’t aking hiling, hindi ko babaguhin

Bagong Taon sana ay salubungin

Ng ingay ng ulan upang tayo’y minsang pigilin

Sa paglikha ng sariling ingay at panganib

Bawat daliri’y mahalagang lubha

sa pag-abot ng pangarap ng mga nilikha

Panalangin ko’y dinggin sana

Marami pang susulat – at magiging makata

 31/10/2017

Ito ay kalahok sa Saranggola Blog Awards 2017.

Or the world I have created from before

I don’t know but one thing for sure

To and from two different planets

Forgoing and begging the same

How can we yell and blame so well?

The moon revolves around the earth

The earth revolves around the sun

One always revolves to the other one

I can’t help

But to laugh at my thoughts

Loud, and clear as glass windows

Thoughts of giving impeccable signs

Of water freezing

Of fire silently putting out

Of sunshine hiding from clouds spread red and wide

I can’t help

When I talk but eyes held down

When I laugh with sounds so low

I silently wishing that this all

If I hadn’t turned one door yet

If I weren’t moved up one step

Today

Be thankful

Your tooth have to chew

Your tongue has to taste some few

Your stomach has to grind

That is rice or biscuit or even the unhealthy type

At least they are food

Habang palapit nang palapit ang buwan ng Mayo,

Papaubos naman nang papaubos ang gana kong bumoto

Bagamat hindi nauubusan ng gimik, isyu at samu’t saring propaganda itong mga pulitiko

Nakakasawa parin ang kani-kanilang istilo

Ang dapat sanang simpleng pagpapakilala sa madla,

Nagiging sanhi pa ng mga alitang pang-bata

Sa ganoon ba natin ipagtitiwala ang ating lalawiga’t bansa?

Huwag na nating hanapin ang pagbabago sa kanila

Sapat na ang ilang taong pagkabulok ng sumisibol nating pag-asa

Na nadidiligan lamang tuwing papalapit ang halalan

At agad ring tatapakan matapos ang ani'y pakinabangan

Ibibigkis nang mahigpit,

Isisilong sa malawak at matibay na kamalig… na kailan ma'y hindi ka makatitikim

Magtitiis ka na lamang sa nangalaglag na mga butil

Maghahanda upang payabunging muli ang mga nalagas na uhay

Huwag na nating isisi sa kanila ang usad-pagong na pamumuhay

Tayo ang pumipili ng sa ati'y mamamahala

Tayo ang rin ang pumili ng mga taong mapagsamantala

Mga taong nagtamasa ng dapat sana'y ating biyaya

Tayo rin ang pumili ng mga magagaling –

Magagaling sa panunumpa ng mga salitang sa ilong nanggaling

Tayo rin ang pumili ng mga malikhain –

Malikhain sa mga pangakong kaakit-akit lamang sa pakinig

Tayo ang pumili ng mga nakakaiintindi sa atin –

At nakakaalam ng mga kahinaan natin

Kaya ngayo'y tayo,

Tayo at wala nang iba pa, ang dapat sisihin