Naamloos

Het is middag, maar daar is helemaal niets van te merken in haar huis. Alle gordijnen zijn voor de ramen geschoven. Zij is als enige achtergebleven in het huis. De rest is allemaal al vertrokken. Haar moeder, vader en twee broertjes. Ze moesten hun huis wel uit en naar een andere plek verhuizen. Met hun geloof waren ze niet meer langer welkom in het dorp. Het achtergebleven meisje staat met haar handen voor haar ogen. Tranen lopen over haar wangen. Ze trekt haar hoofddoek van haar hoofd. Ze ruikt de vertrouwde geur van haar huis. Ze wil niet weg. Niet naar een andere omgeving. Niet weg van de plek die ze door en door kent. Niet afscheid te hoeven nemen van haar vriendinnen. Maar ze moet of ze nou wil of niet.

Ik sta voor de trap. Sinds de storm is hij er en hij is nooit meer weggegaan. De bliksem sloeg in. Sil klom de trap op. Ik schreeuwde dat hij terug moest komen, maar mijn broertje luisterde niet. Het liefst wilde ik hem achterna, maar mijn moeder trok me mee. ‘En Sil dan!’ gilde ik. ‘Kijk dan, hij gaat die trap op.’ Ik probeerde nog een glimp van hem op te vangen, maar hij was verdwenen in het grijs. De trap had geen einde, hij verdween. Misschien ging hij naar de hemel. Ik kon het niemand vragen. De volgende morgen was mijn moeder verdwenen. Mijn vader was al vijf jaar dood. En de bliksem was ingeslagen. Ik vond mijn moeders schoen. De trap durfde ik niet meer aan te raken.

Ik neem geen moeite om te zeggen dat de maan niet geschilderd is.

Daar staan ze. Hij die groots wilde zijn en zij die dat is en intussen zoveel gedaan heeft voor de wereld. Handen schudden voor de foto, want zo hoort het. Maar aan hun geforceerde lachen te zien, zijn ze niet echt vrienden. En nu stopt ze ermee. Ze blijft nog wel, maar ook weer niet. Angela laat ons over aan een wereld vol Trumps en Poetins. Het is een wereld met handen die geschud worden voor het goede voorbeeld. Kijk, wij kunnen het wel, we zijn allemaal verbonden. Be kind! Maar we weten allemaal dat het niet zo werkt.

Er is een nieuwe regel in Safaripark Beekse Bergen. Mensen die uit de auto stappen mogen er niet meer terug in. Dat betekent dat de mensen die het toch doen maar mogen hopen dat ze een conditie hebben! De baas van het safari park meent het serieus dat je niet uit de auto mag stappen. Als iemand de regel negeert, mogen ze rennen. De regel is er zodat mensen beter nadenken voordat ze zomaar uit het voertuig stappen. Ook oma’s die voorin zitten met een leeuw in hun gezicht, zijn geen uitzondering. Tot nu toe zijn er al 21 mensen gegrepen door een leeuw. Twee daarvan waren oma’s. Één daarvan heette oma Hannie.

Ik ben al weg oma Hannie, verstopt, achter mijn handen.

Midden in een groot leeg veld staat een schuur, niemand weet wat het er doet. Sommigen zeggen dat er elke volle maan een rails van een achtbaan tevoorschijn komt van het verlaten pretpark wat er ooit heeft gestaan. Tijdens de volle maan zou er een karretje langskomen met de mensen die tot hun dood zijn gekomen tijdens een incident waarbij het karretje van de baan vloog. Niemand heeft het karretje daadwerkelijk gezien en niemand durft ernaartoe te gaan, maar toch beweren mensen stemmen te horen.

Aanschouw nu, de nieuwe movie set voor de film ¨The Conductor¨. Van de makers van de beroemde ¨A Conductor¨. De film speelt zich af in een trein. Het budget van de film is laag dus wordt er gebruik gemaakt van zwart-wit cameras. Regisseur oma Hannie zegt: ¨Ook al hebben we een laag budget, het wordt toch een spektakel!¨.  Maar de acteurs kunnen er ook geen bal van en lachen maar wat. Ook al is de film nog niet uit, het is officieel tot de slechtste film ooit benoemd. Dus, als je de kans krijgt om deze film te kijken, kijk hem vooral niet!

Oma Hannie zit verstopt in de koelkast want daar zit toch bijna geen eten in.