Antiquis Ordinis

Dawno temu żyła Pani Veritas Wszyscy kłaniali się jej aż po pas Szanowali ją, dążyli do niej I tak długie lata zgodnie z nią żyli

Aż pewnego ranka przybył Pan Mendacium z kraju Naniby Czego on nie miał, czego nie zdobył Podobno nawet odwiedził Karaiby

Szybko okrył się estymą Pani Veritas zapomniana Już przez nikogo nie kochana Całkowicie zebrzydziała

Teraz Pan Mendacium wychwalany Zwłaszcza przez młodych uwielbiany Pani Veritas tylko czasem odwiedzana Przez ciekawskich i starego mociumpana

O świcie zasiada na tronie Król w świetlistej koronie Darzy blaskiem znamienitym Ludzki ród tak obfity Ziemia rodzi dzięki mu plony Lud szczęśliwy, lud wykarmiony

Gdy król do łoża się udaje Jego żona noc nastaje Srebrny diadem nakłada Tedy światem cisza włada Wychodzą z ukrycia demony lecz bezpiecznie zawarte domy

Nocą póżną, ciemną gdy cisza koi uszy. Wyruszam w podróż senną ku ogrodom duszy.

Wiem co mnie tam czeka, sam go pielęgnuję. Żaden koszmar tam nie szczeka. Spokój myśli tam panuje.