Utopia

1

2

3..

...

Lumingon ka at tingnan mo kung nasaan ka ngayon. Huwag mong balikan. Sumulyap ka lang sa kahapon na nagdaan. 

‘Yan, Nakikita mo ba ang sarili mo? Nakikita mo ba ang sarili mo na nilalamon ng sakit at kalungkutan? Nakikita mo ba kung paano ka trinaydor ng tadhana? Kung paano ka pinaasa ng mundo? Kung gaano ka pinaniwala nang kasiyahang naramdaman mo?

Niyakap ko lahat ang sakit, lungkot at galit. Pero niyakap ko rin ang sarili kong piniling mahalin ulit ang sarili niya sa huli. 

Sa lahat ng hindi mo inaasahang mangyayari sa’yo, ‘yon pa ang ipaparanas at isasampal ng mundo sa’yo. 

 Maraming tanong ang pilit mong sasagutin. Mga sagot na hindi mo alam kung saan mo pupulutin. Saan ka ba nagkulang? Saan ka ba sumobra? May mali ba sa akin? Mahirap ba akong mahalin?

Ang taong ayaw na manatili ka sa buhay nila, gagawa at gagawa ng paraan para itaboy ka palayo. Kaya akayin mo ang sarili mo palayo, ‘wag mo na hinatyin na ipagtulakan ka. Minsan hindi mo kailangan ipaglaban ang mga bagay na matagal ng sinukuan at tinapos na. 

May ilang sumubok na muling bigyan ng pagkakataon na buksan ulit ang pusong minsang nagdesisyon na “Tama na. Tigil na.” 

Sadyang mapaglarong tadhana, dumating ka. 

‘Yong saya na matagal na nawala. ‘Yong saya na gusto ko maramdaman ulit. Naramdaman ko. Nakita ko, SAYO. 

Pero.. nalungkot ako nang sandaling ‘yon. Hindi ko maintindihan. Bakit? Nagkamali ako. Ramdam ko matapos ‘yon. Ang lamig ng hawak mo. Pilit na pinipigilan ang isang butil ng luha na pumatak. Pinamukha ng mundo na wala na akong tinira para sa sarili ko. Ang baba. 

“Ito na lang ba ako ngayon?”

Dumating ang pagkakataong nalaman kong hindi ka sigurado at pati sa sarili ko hindi na rin ako sigurado...kung kaya ko pa. Pero...kinaya ko pa, gumapang ako hanggang sa kinaya kong tumayo at harapin ang mga salitang binibitawan mo. At kinaya kong subukan na itaboy ka palayo. 

Nandito ka pa. Nandito pa tayo. 

Lagi kong nilalakasan ang loob ko maging totoo sa nararamdaman ko kahit na may sobra sobra ang takot ko na iparamdam sa’yo ‘yong mga hindi mo dapat maramdaman. 

Bago ka umalis, nakita ko siya. Alam mo bang sobra akong nasasaktan? Bakit? Hindi ko magawang magalit o malungkot dahil ikaw ang iniisip ko. Ayaw ko na mag-isip ka na hindi ako magiging maayos. Kapakanan mo pa rin ang inisip ko kasi lalayo ka at alam ko kung gaano kahirap ang pupuntahan mo. Naiisip ko pa rin. Nagtatanong pa rin ako kung bakit. 

Mahal, hindi ko na kayang maramdaman na may kulang sa akin. 

it was you, it’s still you

Suddenly you caught yourself staring in the mirror, touching your own reflection like longing someone you’ve missed and said sorry because you’ve been too hard on her. How did we end up like this? What happened to you being strong and independent?

Your eyes met mine

It was like straight from my heart

Knowing it was a danger

But then i said "it's fine"

You came close to me

But my soul was already tangled

Realizing it was destined

Oh! I can't move

I thought i was struck but then

I was ohh

Ohhh

Ohh i was

Now my lips touched yours

Like the fire burnt

It weakened my soul

I thought it was suffocation

No, it's affection.

It lighted, ignited,

Suddenly it blazed

I was consumed

Ohh

Ohhh i was

Me: You love her..

”Teaching may not be a lucrative position. It cannot guarantee financial security. it even means investing your personal time, energy, and resources. Sometimes it means disappointments, heartaches, and pains. But teaching the hearts of people opening the minds of children can give you joy and contentment which money could not buy. These are the moments I teach for. Theses are the moments I live for.” 

Puso ay pinagtagpo

ni tadhanang mapaglaro

Dalawang tao

na tila pinaglayo

 Salungat sa mga paniniwala

Tugma sa mga nadarama

At sa hindi inaasahan

Nabuo ang isang pag-iibigan

 Problema na hindi maiiwasan

Pinagtitibay lang ang samahan

Ngunit sa iyong mga dahilan

Ako ay iyong iniwan

 Ngayon ako’y nakapako

Sa iyong mga binitiwang pangako

At ang tanging magagawa ko