Nigdy jedno ciało nie penetruje otwarcia innego ciała, chyba że je zabija (dlatego właśnie leksyka dotycząca seksualności jest tak uboga i wyczerpuje sie na słownictwie, na które składają się określenia zabójstwa i śmierci...). Przywołując ciało w ciele — ego w ego — nie mówimy tylko o czymś, co by dokonywało otwarcia, bo ciało już do niego przylega, idzie wraz z nim — nieskończenie, bardziej niż źródłowo. A owo przechodzenie bez penetracji, pomieszanie bez zmieszania, ma miejsce dokładnie na styku z tym czymś, co się otwiera. Miłość jest dotykaniem otwartości.

Corpus ego nie ma nic własnego, żadnych właściwości, żadnej egoiczności (nie mówiąc już o egoizmie). Egoiczność jest (koniecznym) znaczeniem ego: ego, które wiąże się z samym sobą, związuje to, co rozwiązuje się podczas jego wypowiadania, wiąże ciało, dociskając na nim sznurówkę sobości. Egoiczność ustanawia ciągłą przestrzeń, brk rozróżnienia poszczególnych razów egzystencji (a wraz z tym strach przed śmiercią...), jak klamr spina obwód sensu lub sprawia, że sens przybiera postać czegoś domkniętego. Corpus ego odpina to, co było zapięte; nie pozwala, aby sens domknął się w sposób ostateczny, każąc mu być nieciągłym przechodzeniem z miejsca na miejsce, przez wszystkie miejsca. [...] Nieustannie artykułujące się ego, wiążące hoc, et hoc, et hic, et illic... — przypływy i odpływy ciał: głos, pożywienie, odchody, seks, dziecko, powietrze, woda, dźwięk, kolor, twardość, zapach, ciepło, ciężar, nakłucie, pieszczota, świadomość, wspomnienie, omdlenie, spojrzenie, wygląd, wreszcie wszystkie te powielane bez końca dotknięcia, wszystkie rozmnażające się tony.

Nie ciało moje, lecz corpus ego . Ego ma sens tylko wtedy, gdy jest wymawiane, wypowiadane (a w wypowiedzeniu tym sens jego jest po prostu tożsamy z egzystencją: ego sum, ego existo). [...] Tak oto w artykulacji kartezjańskiego ego, usta i umysł stanowią jedno — są ciałem.

Ciało sensu eksponuje to fundamentalne zawieszenie sensu (eksponuje egzystencję). [...] Ciało eksponuje wtargnięcie sensu ustanawiane przez egzystencję — absolutnie i po prostu. Dlatego nie powiemy późniejszy, zewnętrzny, czy wewnętrzny w porządku znaczenia, ale na granicy. Koniec końców trzeba będzie także zrezygnować z wyrażenia ciało sensu, bo według niego sens nie przestaje odgrywać na granicy roli podpory lub podmiotu dla czegoś innego. Zamiast tego powiemy: ciało. Absolutnie. Ciało jako absolut samego sensu, który jest wyeksponowany we właściwym tego słowa znaczeniu.

Ciało sensu nie jest w żadnej mierze inkarnacją idealności sensu, wręcz przeciwnie — wyznacza kraniec takiej idealności, jest końcem sensu.

Rozhisteryzowane ciało może być traktowane jako przykład o tyle tylko, o ile jest ono — na chybotliwej linii granicznej — czystym ześrodkowaniem w sobie, czystym byciem ku sobie własnej rozciągłości, która nie dopuszcza do jego ekstensji i uprzestrzennienia, wprowadzając je w całkowita inercję. Ciało, które nie może się rozluźnić, otworzyć. Podmiot — absolutna substancja absolutnie a-sensowna. Owa granica ukazuje prawdę ciała w formie implozji. (Być może jednak sprawa ma się zupełnie inaczej i to, co otwiera zamiast skupiać — w cierpieniu lub rozkoszy — oraz daje miejsce przebiegowi granicy, a nie jej usztywnieniu, dało by się — być może? —określić jako histeria radosna i właściwe ciał sensu?)

Nie. Ciało przekracza język tym czymś, co właściwie jest niczym i nie ma żadnego znaczenia: słowo jak każde inne, całkiem na miejscu (a nawet do zastosowania w wielu miejscach), wystające tylko nieznacznie poza język, jak mikroskopijna narośl, której jednak nie można w żaden sposób zlikwidować. Narośl ta wszakże grozi nieustannie grozi pęknięciem oraz wypadnięciem poza krwiobieg sensu, gdzie słowo to krążyło wraz z innymi. Ciało jak kawałek kości, kamyk, ziarnko żwiru, coś, co ciąży i spada dokładnie w tym momencie, gdy trzeba.

To samo daje się zauważyć w wypadku ciał kochanków: nie doznają one wszak przeistoczenia, lecz dotykają się i w ten sposób — odnawiając w nieskończoność własne przestrzennienie —pozostają w oddaleniu, kierując się jedno ku drugiemu, jedno w drugie.

Tak więc ontologia okazuje się pismem. Pismo nie oznacza tu ukazywania, czy też pokazywania znaczenia, lecz gest, którym dotyka się sensu. Dotyk — tknięcie — jest jak nakierowanie się na coś. Pisząc dotykający niczego nie zawłaszcza, nie chwyta, nie bierze w posiadanie (w dotyku nie ma nic z begreifen, schwytać, zawładnąć czymś, a zarazem pojąć i zrozumieć) przeciwnie — piszący dotyka tak, jakby kierował się w stronę czegoś i, kierowany tym pragnieniem dotknięcia, zmierzał ku czemuś zewnętrznemu, wymykającemu się, oddalonemu, odległemu.

Ciała nie mają miejsca: ani w dyskursie, ani w materii. Ich siedzibą nie jest duch ani ciało. Ciała mają miejsce na granicy (choć samo to powiedzenie jest już idealizacją), o ile ich miejscem jest linia graniczna: granica — zewnętrzna krawędź, przecięcie tego, co obce z tym, co ciągłe w obszarze sensu, rozłam w ciągłości materii. Otwarcie, nieciągłość. [...] Ciało jest miejscem, które otwiera, rozsuwa, rozpościera phallos i kephalos, i daje im miejsce, pozwalając na tworzenie zdarzeń (odczuwanie radości, cierpienie, myślenie, narodziny, umieranie, seks, śmiech, kichanie, drżenie, płacz, zapominanie...)

Przez całe swoje życie ciało jest również ciałem martwym, ciałem zmarłego, to jest tego zmarłego, którym jestem żyjąc. Martwy czy żywy — ani martwy ani żywy — jestem otwarciem, grobem lub ustami; grobem w ustach, ustami w grobie.

Ściśle rzecz biorąc, to właśnie ciało sprawia, że istotą egzystencji jest zupełny brak istoty. Oto dlaczego ontologia ciała jest ontologią jako taką: bycie nie jest tu niczym, co by było uprzednie wzglądem fenomenu lub spoczywało u jego podstaw. Ciało jest tym co jest w egzystencji. Czyż można bardziej serio podejść do sprawy śmierci? Jak ująć w słowach, że egzystencja nie jest dla śmierci, ale że śmierć jest ciałem, co stanowi zasadniczą różnicę. Nie ma śmierci w ogóle, tzn. śmierci na podobieństwo jakiejś istoty, do której wiodłoby nasze przeznaczenie — jest ciało, śmiertelne przestrzennienie ciała, które zapisuje, że egzystencji nie przysługuje istota (ani nawet śmierć) — ona jedynie wykracza poza siebie.

Wygląda na to, że w odpowiedzi pozostaje porzucić pisarstwo i dyskurs— wszak ciała i tak nie znajdą w nich swojego miejsca. Byłby to jednak błąd, albowiem rola tego, co nazywamy tutaj pisarstwem i ontologią polega właśnie na dawaniu miejsca temu, co nie ma swojego miejsca — nieusuwalnej reszcie.

Zawsze odwołujemy się do sensu — gdy tylko coś go przekracza, cofamy się (bo wtedy — na rany Chrystusa — Platon nas opuszcza). Ciało jest tym przed czym się cofamy. Nonsens nie oznacza tutaj czegoś absurdalnego; ani prostej odwrotności sensu, ani jego dziwacznych przekształceń. [...] Oznacza natomiast zawieszenie sensu lub, innymi słowy, to coś z sensu, do czego w żaden sposób nie można się zbliżyć, gdy w gę wchodzi jakaś postać sensu. To coś z sensu sprawia, że sens jest tam, gdzie przebiega jego własna granica.

Oto droga, którą należy pójść najpierw — rozpisanie naszego ciała. Jego na-zewnątrz-wypisanie, wejście w poza-tekst, będące ruchem najbardziej właściwym rozpisywanego tekstu, podczas gdy sam tekst został już porzucony, pozostawiony na granicy samego siebie. A skoro w rozpisywaniu tym nie ma góry ani dołu, nie ma mowy o upadku. Ciało nie upada, lecz trzyma się na granicy, na krańcu wewnętrznego obrzeża, którego nic nie domyka.

My nie obnażyliśmy ciała, myśmy je wymyślili. I stało się ono nagością samą, bo innej nagości nie ma. A ona zadziwia swoją obcością bardziej niż niż wszystkie te zadziwiające obce ciała. Myśl, że ciało jest nazwą dla Obcego, bezwarunkowo została przez nas doprowadzona do końca.

Ciało jest naszym obnażonym niepokojem.