Nigdy jedno ciało nie penetruje otwarcia innego ciała, chyba że je zabija (dlatego właśnie leksyka dotycząca seksualności jest tak uboga i wyczerpuje sie na słownictwie, na które składają się określenia zabójstwa i śmierci...). Przywołując ciało w ciele — ego w ego — nie mówimy tylko o czymś, co by dokonywało otwarcia, bo ciało już do niego przylega, idzie wraz z nim — nieskończenie, bardziej niż źródłowo. A owo przechodzenie bez penetracji, pomieszanie bez zmieszania, ma miejsce dokładnie na styku z tym czymś, co się otwiera. Miłość jest dotykaniem otwartości.

Corpus ego nie ma nic własnego, żadnych właściwości, żadnej egoiczności (nie mówiąc już o egoizmie). Egoiczność jest (koniecznym) znaczeniem ego: ego, które wiąże się z samym sobą, związuje to, co rozwiązuje się podczas jego wypowiadania, wiąże ciało, dociskając na nim sznurówkę sobości. Egoiczność ustanawia ciągłą przestrzeń, brk rozróżnienia poszczególnych razów egzystencji (a wraz z tym strach przed śmiercią...), jak klamr spina obwód sensu lub sprawia, że sens przybiera postać czegoś domkniętego. Corpus ego odpina to, co było zapięte; nie pozwala, aby sens domknął się w sposób ostateczny, każąc mu być nieciągłym przechodzeniem z miejsca na miejsce, przez wszystkie miejsca. [...] Nieustannie artykułujące się ego, wiążące hoc, et hoc, et hic, et illic... — przypływy i odpływy ciał: głos, pożywienie, odchody, seks, dziecko, powietrze, woda, dźwięk, kolor, twardość, zapach, ciepło, ciężar, nakłucie, pieszczota, świadomość, wspomnienie, omdlenie, spojrzenie, wygląd, wreszcie wszystkie te powielane bez końca dotknięcia, wszystkie rozmnażające się tony.

Nie ciało moje, lecz corpus ego . Ego ma sens tylko wtedy, gdy jest wymawiane, wypowiadane (a w wypowiedzeniu tym sens jego jest po prostu tożsamy z egzystencją: ego sum, ego existo). [...] Tak oto w artykulacji kartezjańskiego ego, usta i umysł stanowią jedno — są ciałem.

Ciało sensu eksponuje to fundamentalne zawieszenie sensu (eksponuje egzystencję). [...] Ciało eksponuje wtargnięcie sensu ustanawiane przez egzystencję — absolutnie i po prostu. Dlatego nie powiemy późniejszy, zewnętrzny, czy wewnętrzny w porządku znaczenia, ale na granicy. Koniec końców trzeba będzie także zrezygnować z wyrażenia ciało sensu, bo według niego sens nie przestaje odgrywać na granicy roli podpory lub podmiotu dla czegoś innego. Zamiast tego powiemy: ciało. Absolutnie. Ciało jako absolut samego sensu, który jest wyeksponowany we właściwym tego słowa znaczeniu.

Rozhisteryzowane ciało może być traktowane jako przykład o tyle tylko, o ile jest ono — na chybotliwej linii granicznej — czystym ześrodkowaniem w sobie, czystym byciem ku sobie własnej rozciągłości, która nie dopuszcza do jego ekstensji i uprzestrzennienia, wprowadzając je w całkowita inercję. Ciało, które nie może się rozluźnić, otworzyć. Podmiot — absolutna substancja absolutnie a-sensowna. Owa granica ukazuje prawdę ciała w formie implozji. (Być może jednak sprawa ma się zupełnie inaczej i to, co otwiera zamiast skupiać — w cierpieniu lub rozkoszy — oraz daje miejsce przebiegowi granicy, a nie jej usztywnieniu, dało by się — być może? —określić jako histeria radosna i właściwe ciał sensu?)

Nie. Ciało przekracza język tym czymś, co właściwie jest niczym i nie ma żadnego znaczenia: słowo jak każde inne, całkiem na miejscu (a nawet do zastosowania w wielu miejscach), wystające tylko nieznacznie poza język, jak mikroskopijna narośl, której jednak nie można w żaden sposób zlikwidować. Narośl ta wszakże grozi nieustannie grozi pęknięciem oraz wypadnięciem poza krwiobieg sensu, gdzie słowo to krążyło wraz z innymi. Ciało jak kawałek kości, kamyk, ziarnko żwiru, coś, co ciąży i spada dokładnie w tym momencie, gdy trzeba.

To samo daje się zauważyć w wypadku ciał kochanków: nie doznają one wszak przeistoczenia, lecz dotykają się i w ten sposób — odnawiając w nieskończoność własne przestrzennienie —pozostają w oddaleniu, kierując się jedno ku drugiemu, jedno w drugie.