Muhammedcakir

Yalnızlık, bazen korkutur insanı hatta delirtiyor da olabilir ama bence insanlar yalnız kalmaktan korkmamalı. Size zarar veren sizi kötüye sürüklemekte ısrarcı olan insanların hayatınızda olmasından çok olmaması çok daha fayda verici olacaktır. İnsanın en iyi dostu yine kendisidir. Kendi içinde yaşattığı duygularıdır ve en güçlü insan bana göre yalnız kalabilendir. Yalnızken de keyif alabilendir. Yaşadığımız saçma hayatların, hayatımızda barındırdığımız saçma insanların gereksizliği bile bazen çok yorar insanı. Psikolojik olarak herkesin tükendiği, mutluluğunun en fazla bir iki gün sürdüğü, sürekli sorunların arz ettiği bu saçma hayatta insanlar bazen yalnız kalabilmeyi öğrenmeli. Yalnızlık korkutucu olmamalı insanlar için keza benim için hiç değil. Kim olursa olsun size sürekli olarak zarar dışında birşey getirmeyen insan dostunuz bile olmamalı. Aşk işini söylemiyorum bile bir insanin varlığı sizi mutlu etmekten çok mutsuzluk getiriyorsa olmaması çok daha iyi bir seçenektir. Aynı insanda takılı kalmak, inat etmek, ondan başkasını istememek aşk değil saçmalıktır. Evet aşk çok güzel birşey ama herşey hakedene yapılmalı bu hayatta. Sadece bir kez geldiğimiz bu hayatta 7 milyarı aşkın insanın bulunduğu bu hayatta bir insanda bulunandan çok daha güzel şeyler var. Evet bu dünya saçma evet bazen arkadaşlıklar, aşklar saçma, evet bazen piskolojini bozacak kadar saçma, ama o kadar saçma şeyin içinde inanın bana çok güzel şeyler de var. Sadece bazen kabuğuna çekilmek dünyayı insanları dışarıdan izlemek gerek. Bazen kendini dinlemeyi bilmek gerekir. Bu hayatta her insanın dostum diyebileceği sayı bir elin parmaklarını geçmez. Geçiyorsa o insan yanlış yoldadır bu da hayatın en basit kuralı. Ve aşklar bazen hiç tahmin etmeyeceğiniz zamanlarda en bilinmez durumlarda ortaya çıkar. Bu da benim hayat felsefem.

Asla göründüğüm gibi biri olmadım. İçimde hep birşeyler eksik kaldı,yapmak istediklerimi çoğu zaman yapamadım, söylemek istediklerimi çoğu zaman söyleyemedim ve hicbirzaman beni tam anlamıyla anlayan biri olduğunu düşünmedim. Bu yüzdendir ki hep içime attım hep bı köşede kaldılar öyle,yapmak istediklerimi yapmak isteyince karşımdaki kişinin benim için doğru bir insan olmadığını anladım. Bu yüzdendir ki hep içime attım,hep bir köşede kaldılar. Bazen napacağımı bilmiyorum,bunalıyorum, hiçbirsey yapasım gelmiyor. Sorsan çok açık sözlü,dobra bir insanım. Sosyal anksiyetem yok ve insanlara karşı çok rahat konuşabiliyorum ama gelin görün ki bu halime rağmen içimde tuttuğum o kadar şeyi nasıl anlatamıyorum. Yeri geldiğinde çok konuşkan biriyim ama bazen de buz kesiliyorum bu tamamen karsimdaki insana bağlı oluyor ve olması gerekende bu diye düşünüyorum. Bazen o kadar çok konuşuyorum ki içimdeki çocuğu çıkartıyorum ortaya ve bazen o kadar çok susuyorumki konuşurken bunu karşı taraf hiç anlamiyor bile. Yapmak istediklerimle yaptıklarım bir değil, gördüğünüzle içimde olan bir değil ve siz bunu bazen hiç anlamıyorsunuz bile...

İnsanlar kendilerini bazen çok zayıf hissederler, hicbirsey yapmak istemezler ve en acısı da artık yapamayacağını düşünmeye başlarlar ve böyle anlarda uzaklara dalıp gidersin, tüm hayatın gözlerinin önünden geçer ve bir ah çekip keşkelere başlarsın,keşke şunu şöyle yapsaydim, keşke bunu yapmasaydim ama bunun hicbirseye faydası olmayacağınıda bilirsin çünkü artık geçmişinde bir iz olarak kalmıştır ve onlarla yaşamak zorunda kalmışsındır. Demem o ki en güçsüz anlardan çok güçlü cikacagimizdir belki geçmişte çok keşkeler çektik ama yarin da bugün için keşke dememek için herşeyi yapmalıyız hala elimizde fırsatlar varken pes etmemeliyiz. Bir çok insan ağladıktan sonra rahatlamaya başlar ve kendini daha güçlü hissetmeye başlar. Pes etmeyen, çabalayan,isteyen,hayalinin peşinden koşan insanlar yeri geldiğinde çok yorulur bırakmak ister ama biliyorlarki; hiçbir yol dikensiz değildir, hiçbir mutluluğa acı cekmeden ulaşamazsın ve o mutluluğa,hayale ulaştığın zaman o yüzündeki gururlu bir gülümseme herşeye bedeldir. Demem o ki hicbirzaman pes etmeyin,hicbirzaman birakmayin,yapamam,edemem demeyin çünkü onu dediğiniz zaman bilinki en diptesiniz ve ordan sonrasi aydınlık orayı aşabilirseniz aydınlık günler sizi bekliyor. O aydınlık günleri gecebilecegimize inanin sadece ve hayatın her anında gülmeyi unutmayın...

Olmayacak herşeyi hayal ettik biz,olmayacak bütün güzel şeyleri istedik ve olmayacak bütün hislere kapıldık. Bu bizim suçumuz değildi, imkanı varken olması gerekirdi. Oldurmak için herşeyi yaptık, çabaladık, yıllarımızı verdik. Mental olarak çok yıprandık,ruhen çöktük,yapamam dedik,olmuyor dedik, bırakalım dedik ama hiçbirzaman bırakmadık, hiçbirzaman arkamıza bile bakmadan gidemedik çünkü ortada yılların emeği, çocukken kurduğumuz en güzel hayaller vardı. Saftık,insanlara çabuk güvendik, güvenmemiz gerekiyordu başka çaremiz yoktu çünkü. Arkamızda duran biri yoktu bitmişti herşey ve çok sonradan da artık hicbirseyin imkani kalmamışti. Hepsi yarım kalmıştı hayaller,hisler, düşünceler...