di maubusan ng kwento;

May mga tao talagang mapang-abuso sa kapwa. Yun bang sasamantalahin lahat ng makukuha nilang benepisyo sayo. Yun bang naibigay mo na ang lahat-lahat at buong makakaya mo, pero nanghihingi pa rin. Yun bang inihandog mo na ang buong panahon at pagsisikap mo pero babalewalain lang. Yun bang kapag may kailangan sya lagi nyang bukang-bibig ang pangalan mo. Ngunit kapag wala naman, dumaan ka man sa harap nya kahit anino mo hindi nya papansinin.

makwentonganon

Nabuhay ka sa isang kahig isang tuka. Mabilis mong naangkin mabilis ding nawala. Nakasanayang palaging nasa sayo ang lahat ng pabor. Ikaw lang laging nakakatanggap ngunit hindi marunong magbigay. Kung nalaman ko noon pa sana. Tila nagkamali noong una pa lamang. Katulad ng ating unang halik na dapat ay nakapikit. Ngunit ang iyong mga mata'y gulat na nakamulat. Ano ba ang iyong problema? Binigay ang lahat ng akin ngunit basta na lamang tinapon na parang basura. Lahat ng iyon ay tinapon mo. Tanging pag-ibig mo lang ang inaasam-asam. Bakit hindi mo maintindihan? Lahat gagawin para sayo. Alam kong alam mo yan. Malalampasan ko rin itong sakit. Magtututok ng baril sa ulo deretso sa utak para maglaho ang kwento na tinatawag kong tayo. Kaya kong gawin para sayo ngunit alam kong hinding hindi mo kayang gawin para sa akin. Saktan mo ako hanggang sa maging manhid. Kung yan ang magdadala ng ngiti sa iyong mga labi. Kung ako'y nasusunog na sa apoy at alab ng maling pag-ibig. Alam kong pababayaan mo lamang ako at titingnan ang unti-unti kong pagkawala. Hanggang sa maging abo. Sinabi mong mahal mo ako ngunit isa kang sinungaling. Lahat kayang gawin para sayo ngunit alam kong hinding hindi mo kayang gawin para sa akin.

makwentonganon

"Eternal fire...the blackness of darkness for ever" (Jude 7,13) Kapatid, Hindi pa huli ang lahat. Tanggapin mo siya sa iyong buhay. Tanggapin mo ang Panginoon sa iyong buhay. Ang desisyon na ito ang tiyak na hindi mo pagsisisihan. Huwag mo nang pag-isipan. Kung hindi pa ngayon kailan pa?

makwentonganon

Ang sarap pala sa pakiramdam na hindi ko iniisip na may makakakilala sa akin. Yung walang pupuna sa akin kasi ang alam nila hindi ako ‘to. Yung mailalabas ko yung tunay na nararamdaman ko sa isang tao. Yung pakiramdam ko malaya ako. Yung malaya akong makakapagsabi ng “Mahal kita” Yung malaya kong masasabi kung gaano kasakit. Yung malaya kong masasabi na “Hindi ko na kaya”

Paano ba magpatawad? Bakit ba hirap na hirap tayong magpatawad? May mababawasan ba sa pagkatao natin? May mababawasan ba sa parte ng katawan natin? Nakakapangit ba yan? Parang hindi naman. Pero bakit parang ang hirap? Ang hirap hirap. Bakit ganun? Katulad ng nangyari sa akin at ngayon inaamin kong hindi ko pa rin sila napapatawad. Na nakakaramdam pa rin ako ng pait at galit twing nakikita ko sila. Halos limang taon na ang nakakaraan. Isa sya sa mga masasabi kong naging parang kapatid ko na ngunit dahil lang sa isang tao nagkaganun kami. Sabi nga nya “Oo, baka maging magkaibigan pa tayo. Pero ang salamin kasi kapag nabasag maipagdikit dikit mo man ulit may lamat na yon!”  Simula nang sinabi nya yun. Ako na mismo ang umiwas. Akala ko magiging madali ito sa akin. Pero hindi pala ganun kadali. Twing nakikita ko ang mga larawan nila sa facebook at kapag nang-iistalk ako sa kanya sa instagram, may nararamdaman pa rin akong pait at galit. Sa twing naiisip ko sya hindi ko alam kung insecure lang ba ako o talagang hindi pa naghihilom yung sugat noon. Pero habang lumilipas ang panahon naiisip kong wala naman itong magandang maidudulot sa akin. Ang hiling ko lang naman sana ay ang mga salitang manggagaling sa kanya, ang mga salitang “Patawarin mo ako”. Siguro ang mga salita ring makakapagpatahimik sa akin ay ang mga salitang “Oo. Napatawad na kita”.

Ang Pananampalataya ay mahalaga sa isang tao. Yung may pinaglalaanan ka ng hindi lamang hiling kundi pasasalamat pagkagising sa umaga hanggang sa pagtulog. Bilang isa sa kanila, tumbukin natin. Bilang isang “Born Again Christian” parang nakadikit na yung salitang weird yan, lalampas na yan sa langit, hindi yan nagmumura, napakabait nyan, kabisado nyan buong bible at ang pinakamalupit lolokohin ka pang “alive alive!” O di kaya “one way Jesus!” Pero naisip ko lang na kapag mananapalataya ba ay kailangan ng label? Kailangan bang may eksaktong tawag sa iyong pananampalataya para masabing isa kang tagasunod ni Hesus? Aaminin kong nagkaroon ako ng problema sa isa sa mga Church na kung saan ay kasapi kami kaya nawalan na ako ng gana. Hindi ko naman sinabi na kampon na ako ni Satanas o hindi ko na kilala kung sino ang aking tagapagligtas at lumikha sa akin, pero tuwing sumisimba ako dun, pakiramdam ko natitisod ang pananampalataya ko. Hindi ako makapagpuri ng maayos tuwing Praise and Worship na. Nadidisappoint ako na ang umaawit ng papuri sa Panginoon, na nakikita ko sa aking harap ay ang syang mga taong humamak sa pagkatao ko. Isang taon pa lamang kami na miyembro sa simbahan na iyon ngunit sa paghamak nila sa akin para kilala na nila ako at ang buong pagkatao ko. Sa totoo lang simula nang mangyari yun nawala ang mataas na pagtingin ko sa kanila nung Katoliko pa kami. Akala mo kung sinong napakabubuti ngunit sa isang taon ko na pagsimba dun, nakita ko ang kasamaan ng kanilang ugali at kawalan ng galang sa kaniyang magulang, na kung saan ay ang mismong Pastor sa aming simbahan. Ang ugali nilang pangchichismis ng mga kamiyembro nila sa kapwa nila kamiyembro. Isa pa dito yung pagiging Plastic o pakitang tao sa iba na sila ay mabubuti. Tao din ka din lang naman na natutukso din kaya wag mo sasabihin na ikaw ay Godlike at hindi nakakaramdam ng tawag ng laman o hindi matutukso sa mga bagay-bagay. Wag na wag mong sasabihin sa akin na mapupunta ka sa langit kapag ganyan ang patuloy mong isinasabuhay. Hindi ko ginawa ito para manira sa kapwa ko kristiyano ngunit ginawa ko ito para iparating na hindi lahat ng taong nakikita ninyo linggo linggo sa simbahan at may mga dalang bibliya ay mabubuti. Lalo namang hindi lahat ng taong na hindi mo nasisilayan sa bahay-sambahan ay masamang tao na.