Bez tytułu

Tak bardzo się boję,

choćby na Ciebie spojrzeć.

Zastygnąć w bezruchu?

Czy jednak przejść obok?

Przecież nasze drogi

co dzień się splatają.

Dziesiątki razy, raz po raz,

oczy o siebie zahaczają.

A ja wciąż czuję ten sam lęk,

choć nie Ty jesteś winna.

Jesteś tylko rzeczą, cichą i chłodną,

taka właśnie być powinnaś.

To nie w Tobie tkwi przeszkoda,

nie w mechanizmie, nie w budowie.

To we mnie bije źródło strachu,

to ja ten ciężar noszę w sobie.

Ten okrutny ciężar braku samoakceptacji.

jestem krucha

jak cienkie szkło unoszone między dłońmi

jestem krucha

jak lufka od bucha

jestem krucha

jak małe muszelki zbierane nad morzem

co łamią się pod ciężarem wspomnień

jestem krucha

jak filiżanka porcelany

co pamięta każdy dotyk

i każdą rysę ukrytą pod glazurą

jestem krucha

jak lampka wina chwiejnie trzymana w dłoni

i jak to słowo

wino – bo winna

być muszę wszystkiego

co mi się przydarzyło

Zaczynasz sobie nie radzić, a wszyscy w okół ciebie stają się tylko tłem. Myślisz tylko o tym, widzisz inne opcje ale są mniej atrakcyjne. Mówisz i mówiłeś sobie tyle razy że czegoś nie zrobisz a potem znowu zawodzisz siebie i swoich bliskich. Tak bardzo pragniesz pomocy i wsparcia, że przez to jak długo go nie dostawałeś wybierasz to i myślisz że tego nie chcesz, że chcesz być sam. Myślisz że nikogo w okół nie ma, ale tak naprawdę nadal masz zamknięte oczy. Oni cię kochają, oni cię lubią, oni cię zauważają a ty zauważasz tylko te osoby które chcą dla ciebie jak najgorzej i tylko ich się słuchasz i swojej samodestrukcyjnej wersji. Próbujesz jakkolwiek przetrwać albo się boisz i odkładasz to na później, uciekasz w używki.

Masz stany depresyjne. Czujesz że każdy w okół cię nienawidzi i nikt cię nie kocha że te pierdolone ciemne ręce łapią cię od tyłu za barki a potem wbijają swoje pazury w żebra ci trudno ci się oddychać, jakbyś miał tonę cegieł na klatce piersiowej. Do tego dochodzi głos że jesteś obrzydliwy, chujowa, zjebana,niczego nie wart, i że nikt cię tu nie kocha. Nie słyszysz tego głosu bo wkrada się w twoje czucie i myśli.

Masz myśli o tym które nie i mijają. "Ciekawe jeśli jednak by mnie nie było" albo że w końcu poczujesz spokój albo nie będziesz nic czuć. Patrzysz na ulicę i próbujesz się przekonać żeby na nią wyjść i się położyć albo że dasz radę i próbujesz je wymazać z głowy. Są coraz częściej i wolniej znikają aż w końcu pochłaniają cię całą lub całego.

Dekoncentrujesz się czasem na głupotach i zapominasz o tym, niby czujesz szczęście ale za mgłą. Potem znowu przychodzą i analizujesz wszystko.

Powtarzasz że "inni mają gorzej"

Nie, nie jesteś z tym sam czy sama. Poradzisz sobie tylko znajdź motywację i odwagę. Zabijaj czas w rzeczach które lubisz. Zacznij robić coś co pomoże ci zapomnieć. Nie zatracaj się w tych złych momentach i myślach. Nie rób sobie krzywdy. Szukaj pomocy a jak jej nie znajdziesz nie poddawaj się bo przyjdzie do ciebie sama tylko dalej bądź na nią otwarty. Zacznij kochać siebie. Zrób to dla siebie a jak nie dasz rady to dla innych.

To że to siedzi z tobą w ławce, chodzi na spacery, zasypia z tobą nie znaczy że jesteś z tym sama bo inni nawet o tym nie wiedząc mogą to coś przegnać chociaż na pięć minut, ale musisz tego chcieć i w to wierzyć.

Jeśli nie słyszysz tego za często albo nie widzisz tego to wiedz że pisze to dla ciebie żeby tobie było z tym choć trochę lżej i kocham cię.

Zawsze chciałam być najchudsza ze wszystkich dziewczyn. Zawsze chciałam żeby było widać że jestem chuda i że mi wystają kości. Nie dla atencji tylko żeby było widać moją pracę….

Tak bardzo nienawidzę tego uczucia gdy chce ubrać obcisłą bluzkę ale w lustrze widzę tylko grubą świnie a na wadze kolejne kilogramy.

Patrzę na inne dziewczyny i myślę sobie że powinnam znowu schudnąć po raz kolejny robić głodówki , po raz kolejny wymiotować, po raz kolejny chodzić spać żeby nie jeść albo ćwiczyć do upadłego.

Tak bardzo chce uwierzyć w to że jestem ładna i szczupła ale to mi nie pozwala. To chcę żebym cały czas traciła kolejne kilogramy żeby dojść do jebanej perfekcji która istnieje tylko w mojej głowie. Kiedy ja osiągnę to i tak to nie jest to i chcę jeszcze więcej chudnąć.

Czemu nie dasz mi się uwolnić ?

Czemu nie pozwolisz mi chcieć się zmienić ?

Czemu chce być zdrowa a ty tylko widzisz tłuszcz ?

Zaburzenia odżywiania nie są tylko wtedy gdy ktoś jest wychudzony, nie tylko wtedy gdy ktoś jest otyły, są też wtedy gdy jesteś pośrodku nie wiesz jak się czuć ze swoim ciałem nawet kiedy nic nie robisz w tą stronę by chudnąć a cały czas to ci pokazuje bardzo gruba i obrzydliwa jesteś mimo że to nie prawda.

Zaburzenia odżywiania to chyba mój największy problem, którego nie umiem się pozbyć. Wyżerają mi głowę od środka i nie wiem końcu czego tak naprawdę chce, nie mam jebanej wolnej woli.

Jeszcze ten jebany kanon piękna w tych popierdolonych czasach. Co to kurwa ma być?!? Żeby być zaakceptowanym przez pojebana społeczność i samego siebie trzeba być ładna chuda dziewczyna z prostym małym noskiem, dużymi oczami, z proporcjonalną twarzą, nogami długimi aż do nieba i talia osy lub wysokim i przystojnym chłopakiem o szerokich barkach z mięśniami sześciopakiem, wyrysowana żuchwa i ładna buzia?

Dlaczego wyzywamy się od grubych kurw, płaskich desek, i ogólnie po wyglądzie ?

Dlaczego w tych czasach liczy się wielkość kutasa czy dupy czy cycków ?

Każdy jest piękny na swój sposób, nie ważne czy jest grubszy czy chudszy, nie ważne czy ma krzywy czy prostu nos, nie ważne czy ma proste i białe zęby czy krzywe i żółte. To są rzeczy na które nie mamy wpływu a jeśli mamy to popadamy w obłęd żeby tylko je zmienić.

Ale jak wydostać się z zaburzeń odżywiania ?

"trzeba tylko chcieć" nie niestety tak to nie działała.

Nie wiem jak zakończyć ten post pełen chaosu ale uznajmy to za pierwszą część tego co musimy zmieniać.

Jak się z tym czuję ?

Chuj wie szczerze mam więcej pytań niż odpowiedzi jeśli chodzi o ten pierdolony temat.

Każdy jest cudowny na swój sposób i nie patrzcie na ten kanon piękna bo to jedno śmierdzące gowno.

Niestety mi nic nie dało i nie daje słuchanie o tym jaka to ja ładna i chuda nie jestem, może wam to co da ?

Ale i tak w końcu znajdziemy ten sposób by zacząć chcieć z tego wyjść.

Moja pierwsza kreska nie była dla ukojenia czy zwrócenia na siebie uwagi. Była zapoczątkowana zabawą w podstawówce. Dziewczyny z klasy odkręciły żyletkę z temperówki i zaczęły się nią bawić a potem zaczęły robić na swoich rękach czerwone kreski, podpatrzyłam to od nich i z paroma innymi dziewczynami zaczęłyśmy się ciąć, potem nie wiadomo kiedy zamieniło się to w rewalidacje. Jak to ja chciałam być najlepsza i na mojej ręce było najwięcej czerwonych kresek i najgłębszych.

Nie czułam ukojenia ani satysfakcji, nie pamiętam czy wtedy sobie zdawałam sprawę, ze to samookaleczanie, a jeśli tak to po prostu miałam to w dupie, ponieważ chciałam być najlepsza.

Było to mniej więcej w piątej klasie.

Parę miesięcy później pokłóciłam się z mamą i wpadłam w szał z którego nie mogłam się wydostać, wrzeszczałam jak to bardzo jej nienawidzę i takie tam. Nagle wpadłam na pomysł "a może zrobimy parę kresek" może to było po to żeby zwrócić na siebie uwagę, a może to był mój kaprys lub durny pomysł. Zaczęłam robić małe kreski tylko, ze nie było krwi co nie było satysfakcjonujące, zaczęłam je robić szybciej i mocniej. Ból mnie zaczął uspokajać, nie w dobry sposób ale uspokajać. Pomyślałam wtedy, ze to chyba nie dla mnie i odłożyłam żyletkę.

Koło dwóch lub jednego tygodnia później znowu wpadłam w ten jebany szał i mimo, że wtedy mi się nie podobało znowu sięgnęłam po żyletkę. Po raz kolejny czerwone kreski zaczęły spływać po mojej jasno kremowej skórze. Nadal mi się to nie podobało, więc znowu ją odłożyłam, ale uspokoiło mnie to.

Były kolejne takie sytuacje i kolejne. Nie widziałam tego jako, że mam z tym problem tylko, ze to ja jestem problemem bo widziałam w sobie tylko atencjuszkę. Często mnie tak wyzywali, czasem przez to co mam na rękach czasem przez to że byłam w centrum uwagi ( specjalnie lub nie ).

Czerwone kreski zaczęły plamić moja skórę już nie tylko gdy wpadłam w szał, ale też wtedy kiedy miałam smuteczki lub źle się czułam, bylam wkurzona, miałam w sobie pustkę, a nawet wtedy gdy nie było powodu.

Przez pierwszy rok nie było tego aż tak widać i nie było to aż tak często, ale z kolejnymi miesiącami zaczęło się to rozwijać. Były okresy w moim życiu gdy codziennie się cięłam, a potem było lepiej.

Pare lat później na terapii wykrzyczałam pod wpływem emocji że jestem od tego uzależniona i, ze mam z tym problem a nikt tego nie widzi tylko mi grożą zakładem, mimo że nie zdawałam sobie z tego sprawy.

Potem zaczęłam o tym myśleć i zauważyłam, ze nie jestem atencujszką tylko jestem uzależniona od samookaleczania się.

Gdy mama widziała moje ręce była zła i często dostawałam kary. Nie widziała w tym problemu tylko mój głupi wybryk. Około pół roku temu zaczęła mnie wspierać i zauważać że to problem, a ja wcześniej byłam z tym całkiem sama.

Nie samookaleczałam się przez ok. 7 miesięcy, sama w to niedowierzałam, niestety około tydzień temu znowu to zrobiłam. W życiu zdarzają się pięknienia czy upadki ale to nie znaczy że mamy leżeć i zostawać w tym stanie czy upadać jeszcze niżej.

Samookaleczanie się stało się nałogiem i potrzebą. Dusiłam się bez tych jebanych czerwonych kresek i dalej się duszę, ale chce iść dalej i się nie poddawać, nie dla siebie tylko dla swoich bliskich.

Jeśli macie z tym problem nie leżcie bezczynnie i nie upadajcie głębiej, tylko kurwa idźcie dalej by nie krzywdzić swoją krzywdą innych i siebie.

Może macie co innego w głowach, ale ludzie w okół was naprawdę was kochają.

Zastanawiam się jak rozpocząć ten post, może napisać "hej" a może "cześć"? Szczerze chuj wie 🤷🏿‍♀️

Jestem Maja a raczej "ruda","ta co ma kod kreskowy na rękach", "wiewióra" albo "ta która wtrąca się nie w swoje sprawy" itp.

Tak naprawdę nie wiem kim jestem, ale wiem że chce wspierać i pomagać innym. Mimo że mam zaledwie 15 lat przeżyłam dużo i jestem dość dojrzałą osobą z dużą widzą, może nie na tematy szkolne ale na to co się dzieje u nas w głowie albo w okół nas.

Będę starała się dodawać posty na różne tematy nie tylko psychologiczne ale i też co robię i jak sprzątam swój burdel w pokoju hahaha, no i oczywiście na inne tematy.

Mam nadzieję że ta aplikacja będzie dobrze oddawała mój kontent czy jak to się mówi

Tak szczerze totalnie nie umiem w życie ale w końcu trzeba się tego nauczyć.

To do następnego posta 😽