Life's weird.

"Everett was strange," Slight concedes. "Kind of different. But him and McCandless, at least they tried to follow their dream. That's what was great about them. They tried. Not many do."

So many people live within unhappy circumstances and yet will not take the initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more damaging to the adventurous spirit within a man than a secure future. The very basic core of a man's living spirit is his passion for adventure.

He was so enthralled by these tales, however, that he seemed to forget they were works of fiction, constructions of the imagination that had more to do with [Jack] London's romantic sensibilities than with the actualities of life in subarctic wilderness. McCandless conveniently overlooked the fact that London himself had spent just a single winter in the North and that he'd died by his own hand on his California estate at the age of forty a fatuous drunk, obese and pathetic,maintaining a sedentary existence that bore scant resemblance to the ideals he espoused in print.

I think maybe part of what got him into trouble was that he did too much thinking. Sometimes he tried too hard to make sense of the world, to figure out why people were bad to each other so often. A couple of times I tried to tell him it was a mistake to get too deep into that kind of stuff, but Alex got stuck on things. He always had to know the absolute right answer before he could go on to the next thing.

He was an extremely intense young man and possessed a streak of stubborn idealism that did not mesh readily with modern existence.

Ale każdy sen, zbyt długo śniony, zamienia się w koszmar. A z takowego budzimy się z krzykiem.

Bo ja wiem, czego Zło się lęka. Nie etyki twojej, Vysogoto, nie kazań, nie moralnych traktatów o poczciwym życiu. Zło bólu się lęka, kalectwa, cierpienia, śmierci wreszcie!

Dwadzieścia lat w służbie poezji, dostatecznie długo, by wiedzieć, że są rzeczy, które albo rozumie się w lot, nawet bez słów, albo nigdy się ich nie zrozumie.

- Moją ogromną przywarą - wyjaśnił - jest niepohamowana dobroć. Ja po prostu muszę czynić dobro. Jestem jednak rozsądnym krasnoludem i wiem, że wszystkim wyświadczyć dobra nie zdołam. Gdybym próbował być dobry dla wszystkich, dla całego świata i wszystkich zamieszkujących go istot, byłaby to kropelka pitnej wody w słonym morzu, innymi słowy: stracony wysiłek. Postanowiłem zatem czynić dobro konkretne, takie które nie idzie na marne. Jestem dobry dla siebie i dla mego bezpośredniego otoczenia.

- (...) Czego się we mnie wpatrujesz, ledwie się odwrócę? Ptak mi na plecy nasrał?

- Ale wy nawet dewastować z głową nie umiecie. (...) Jesteście jak dzieci! Zamiast konsekwentnie jeść pączek wydłubujecie palcem marmoladę ze środka, a resztę wyrzucacie, bo już nie tak smaczna.