Friends... Forever?!

Poniekąd był wdzięczny Josha siostrze, że jednak nie przyjeżdżała. Miał wolne dni, mógł zając się domem, zwierzętami i Eve. To zapełniało mu czas do tego stopnia, że miał tylko kilka chwil wolnych w ciągu dnia, które od razu niczym magnes przyciągały złe myśli. Dlatego lepiej jak był zajęty. Chociaż wyglądał przez to na podwójnie wykończonego, bo nie sypiał najlepiej, ale też prawie nie jadał.

- Czemu nie jesz?

- Już jadłem wcześniej, jak przygotowałem śniadanie dla ciebie. – odpowiedział Eve, siedząc po drugiej stornie stołu wpatrując się w nią kiedy jadła śniadanie.

- Wcale nie. Patrzyłam na ciebie. Nic nie jadłeś. – zrobiła typową minę numer trzy jaką robił jej ojciec kiedy wyczuwał kłamstwo.

- Naprawdę jadłem. Kiedy myłaś zęby. A teraz pośpiesz się, bo musimy zaraz wyjść do szkoły.

Z jakiegoś powodu Eve była tym razem nawet współpracująca i nie kłóciła się dalej, chociaż jej mina mówiła, że nadal mu nie wierzyła. Nie wierzyła do tego stopnia, że kiedy wrócił z powrotem do domu znalazł pół kanapki na swoim talerzu. Te pół, które wcześniej nadgryzła.

Mała była dobrym dzieckiem, ale piekielnie spostrzegawczym. Jak większość dzieciaków, które przeszły pewne traumy i musiały być wyczulone na środowisko i dorosłych. Miał nadzieję, że po przeprowadzce, kiedy wpadli w swoją nową rutynę to wszystko się u niej uspokoiło, ale stare nawyki szybko wywalały w stresowym momencie. Okropnie żałował, że wtedy zabrał ją z sobą, bo może gdyby tego nie zrobił pan Brand nadal by o niej nie wiedział. Jednak kiedyś musiało dojść do takiej konfrontacji, po prostu żałował, że przy takiej sytuacji.

O rozpoczęciu wybudzania dowiedział się dopiero kiedy wszystko się zaczęło. Nie wiedział czy to była kwestia tego, że podjęto decyzję nagle czy Ellie nie miała czasu mu napisać. Był i tak jej wdzięczny, że tak często go o wszystkim informowała, nawet jak nic się nie zmieniło. Każda wiadomość podnosiła mu żołądek do góry. Drgnięcie powiek czy palców, mamroty. Wiedział od Ellie jak to będzie wyglądało, bo wcześniej jej się dopytywał o te sprawy i wyszukał na internecie tyle ile mógł. A jednak tego wieczoru chodził tak poddenerwowany, że kiedy poszli z Eve i Sam na plac zabaw to mała go nie odstąpiła na krok, mówiąc, że chce posiedzieć z nim i Sam. Za to kiedy usnęła Matt oglądał w kółko trzysekundowy filmik poruszających się Josha palców. To dawało mu tak wiele nadziei.

Potem jednak zaczął się martwić. Minuty i godziny się dłużyły. Dni ciągnęły mozolnie, nawet wtedy jak wrócił do pracy. Był rozkojarzony, ciągle spoglądał na zegar jakby mógł z niego wyczytać godzinę, w której Josh się wybudzi. Ten dawał sygnały, ale jednak nie udało się go całkowicie wybudzić. Odzyskiwał na chwilę trzeźwość aby zraz znowu odpłynąć. Matt zaczął się martwić, bo co jeżeli dojdzie do najgorszego?

Wszystko nagle prysło kiedy na okienku jakie miał w pracy nagle zadzwoniła Ellie. Dzwoniła a nie pisała. To mogło oznaczać tylko albo bardzo dobrą albo bardzo złą wiadomość.

- O mój Boże. – odetchnął tak jakby przez te wszystkie dni nie oddychał a w oczach miał łzy. – Boże. – westchnął jeszcze raz szybko dochodząc do siebie. – Zaraz będę.

Biegiem udał się do dyrektorki aby przedstawić całą sytuację. Częściowo już o wszystkim wiedziała, ale wybudzenie się było grubą sprawą. A on miał jeszcze dwie lekcje.

- Panie Evans, proszę jechać. Poradzimy sobie.

- Naprawdę?

- Ależ oczywiście. Jak nikogo nie znajdziemy to sama przeprowadzę te dwie lekcje. Proszę się nie martwić i jechać.

- Dziękuję.

Miał ochotę tą kobietę wycałować, ale ani to nie wydawało mu się odpowiednie ani nie miał na to czasu. Wracając do pokoju nauczycielskiego po swoje rzeczy już zamawiał Ubera aby zaoszczędzić każdą chwilę jaka była.

***

- Proszę aby wszyscy natychmiast opuścili pokój. – do pokoju wbiegły lekarz, pod którego pieczą był ten odcinek szpitala. Nikt nawet nie zareagował na jego słowa. – NATYCHMIAST! – wystarczył mocno podniesiony ton aby każdy na niego spojrzał. – Wszyscy natychmiast z pokoju. Ellie, zabierz rodziców, pacjent potrzebuje spokoju.

Joseph zdecydowanie już miał coś odpowiedzieć, ale jedyna osoba, która potrafiła mu się postawić – czyli jego córka – ścisnęła go za ramię i pomachała przecząco głową. – Lepiej chodźmy.

Pacjent mógł zareagować w ten sposób na wiele czynników, nawet samo obudzenie się w szpitalu mogło wywołać ogromny szok a co dopiero wiszący nad nim ludzie.

- Dzień dobry, nazywam się doktor Smith i jestem pańskim lekarzem. – mówił sprawdzając różne parametry i przekazując pielęgniarce różne dyspozycje, łącznie z tą, po której ta podała coś do kroplówki jaką obecnie przyjmował Josh, po tym powinien się trochę uspokoić, ale nie ponownie usnąć. – Trafił do nas pan po wypadku samochodowym i był w śpiączce przez parę dni. Chciałbym aby odpowiedział pan najpierw mi na parę pytań a potem ja odpowiem na pańskie, dobrze? – akurat przy tym pytaniu nie czekał na odpowiedź. – Niech pan zacznie od tego jak się nazywa.

Matt wpadł do szpitala niedługo po tym jak wszyscy zostali wykopani z pokoju. Na całe szczęście był to czas odwiedzin, więc nie rzucał się tak w oczy, jak wtedy w środku nocy. Dokładnie pamiętał gdzie Josh leżał, więc udało się w tamtą stronę, nie wiedząc czy ma się znowu cieszyć czy płakać, że cała rodzina była na korytarzu. Zwolnił kroku, ale nie zatrzymał się. – Ellie, co się dzieje?

- Ja nic nie wiem.

Od razu zaprzeczył aby nie popaść w niełaskę partnera. Chociaż nie sądził, że mógłby, na pewno nie z tak błahego powodu. Z Ellie utrzymywał dalej kontakty, było o wiele łatwiej jak już byli w tym samym mieście, ale nie było to nic spektralnego. Właściwie gdyby nie nachalnie kręcący się dookoła niego Josh to zapewne ich kontakty rozeszłyby się po podstawówce. Nie to aby były się nie dogadywali, raczej byłoby to zwykłe zamazanie więzi po zmianie szkół jakich było wiele.

No cóż, teraz się już od Matta nie uwolni.

- Jeżeli to jakiś jej kolega z szkoły  to zapewne w domu rodzinnym macie jeszcze albumy z szkoły. Może go tam znajdziesz. Jednak jeżeli to ze studiów to raczej zapomnij. Poza tym, jest dorosła, jej życie i wybory.

Nikt nie lubił kiedy ktoś wciskał mu się w życie prywatne a tym bardziej kiedy w intymne próbował wsadzić nos młodszy brat. Fujka. Lepiej było jednak odsunąć go od myśli na ten temat. Temat auta był chyba lepszy, więc postanowił go pociągnąć.

- Em, bo wiesz, ja nie mam prawa jazdy. – zdziwione spojrzenie Josha mówiło całkiem wiele. No ale nie dziwił się, przed ich dwuletnią przerwą szykował się do tego. – Wiem, mówiłem, że miałem robić, ale to było jeszcze zanim zacząłem studia. Może gdybym pozostał na poprzednim uniwerku to by to wyszło, ale te całe przenosiny, nadrabianie roku itd. Za dużo tego wszystkiego było i pomysł jakoś przepadł. Poza tym, to miasto jest ogromne, ale całkiem dobrze skomunikowane, więc nigdy nie miałem jakiegoś problemu z podróżowaniem. A do rodziców mogę dojechać pociągiem. – co prawda z przesiadką, ale droga nie była najgorsza, więc nie narzekał. Jakoś tak, po prostu przyzwyczaił się do tej rzeczywistości.

Matt przez najbliższe dni miał ręce pełne roboty. Eve była zajmująca, ze swomi napadami paniki, złości, przestymulowania i nocnym moczeniem, które wróciło do nich ze zdwojoną siłą. To nie były pierwsze dni nieobecności Josha, gdyby nie sytuacja w szpitalu, jego nieobecność nie dotknęłaby jej tak mocno. Problemem było nagromadzone napięcie, kłótnia w placówce i niemalże wyrywanie jej między rękami. Nagle przypomniała sobie o Joshu, i nie potrafiła odpuścić. Nie rozumiała czemu nie mogli zadzwonić. Chciała go zobaczyć. Na żywo, przez kamerce. Chciała bajki na dobranoc opowiedziane różnymi głosami, których Matt nie potrafił zrobić. Ten wiązał jej źle buty, nie tak mył włosy, i nagle naleśniki smakowały inaczej, chociaż Josh nigdy nie potrafił zrobić ich zrobić tak jak Matt, i kilka dni temu Eve zrobiła scenę, bo przekroił je w nieodpowiedni sposób. 

Kiedy ta była w przedszkolu, Matt sprzątał całe mieszkanie. Robił obiad. Zajmował się Sam. 

Ellie nie wpadła w odwiedziny ani razu, ale dzwoniła raz dziennie przed bajką dla Eve, i wysyłała powiadomienia co dwie godziny poza dyżurem, i co cztery kiedy była w pracy. 

Lekarze zaczęli proces wybudzenia, kiedy ta miała zmianę. To były pierwsze godziny, na tym etapie czekali. Pełna świadomośc miała nie wrócić przynajmniej w przeciągu doby. Przez pierwsze kilkanaście godzin, Josh jedynie ruszył palcami dwa razy. Jego oddech był szybszy i mniej spokojny. W pokoju byli we trójkę, kiedy ten drgnął i otworzył powoli oczy. Trwało to dwie sekundy, zanim nie zasnął znowu. 

Ellie informowała o Matta na bieżąco o wszystkim.

Ellie: Ruszył palcami. Od teraz to może zająć do czterech dniu aż nie wróci mu świadomość.

Ellie: Wyściskaj ode mnie Eve.

Ellie: Obudził się na dwie sekundy. 

Ellie: Ściska nam dłoń. To dobrze!!! Pozdrów Eve

Ellie: *video drgających palców*

Ellie: Zaczyna mamrotać. Chyba próbuje powiedzieć twoje albo Eve imię. 

Ellie: Zdecydowanie twoje!!!

Nie było naprawdę sensu informować Matta o tym, że ten drgał nerwowo i kiedy budził się na kilka sekund płakał i nie mógł złożyć żadnego słowa. To zajmowało czas. 

Piątego dnia rozdzwonił się telefon w środku dnia.

- Obudził się. Pakuj się do taksówki - powiedziała bez wstępu. - Chce Ciebie i jest przerażony. Odsunęli ojca od łóżka.

***

Coś było nie tak ze światłem. Było zbyt jasne pomimo zamkniętych oczu. Pulsowało w jego głowie niczym irytujący, powtarzalny dźwięk. Pik. Pik. Pik. Pulsowało jak jego krew. Coś było nie tak ze światłem, dźwiękiem i jego ciałem. Czuł się ciężko, jak wtedy kiedy wpadł w błoto do pobliskiej rzeczki, i wyczołgał się z niego oporem. Ubrudził nowe tenisówki - białe - i spodnie, z których powoli wyrastał. Wtedy słońce przechodziło przez korony drzew, teraz było oślepiająco jasne.

Zamknął oczy ponownie, czując nacisk na swojej dłoni.

- Josh, skarbie? - to był znajomy głos. Przekręcił głowę, słysząc to pikanie. Czując ciągnięcie w boku, w plecach, w nodze. 

- Ma? - swojego głosu za to nie poznawał. Był jak zza ściany. Ochrypły, suchy. Łamał się. 

- Ciii, skarbie. Kocham Cię tak bardzo - głos jego mamy też brzmiał dziwnie. Jak wtedy, kiedy próbowała pocieszyć go i wycałować siniaki, samej dusząc się od łez. Jak we wspomnieniu - ciągnięcie i pulsowanie zamieniło się w bardziej wyraźne pieczenie i uścisk. Jego oddech przyśpieszył. Pulsowanie nabrało tempa. 

- Ma… - zmusił się do otworzenia oczu. Skrzywił się, bo ból zaczął pulsować nie tylko w jego ciele, ale w głowie. - Mama - ścisnął ją za dłoń, próbując przekazać, że było wszystko w porządku. Że cokolwiek złego zrobił tym razem, jakkolwiek ojciec nie odpowiedział, miał to pod kontrolą. To były tylko siniaki, równie dobrze niektóre sam sobie zrobił wywalając się na rowerze, albo wchodząc tam gdzie nie powinien. NIkt nigdy nie zadawał pytań. Póki nie trafiał do lekarza i szpitala, mieli to pod kontrolą. 

Tylko tym razem pokój nie wyglądał znajomo. Jego ciało nie było otępiałe z bólu, a pulsowało coraz mocniej, coraz głośniej. Światło było zbyt wyraźne. Szpitalne.

- Josh, uspokój się. Przyśpiesza mu tętno. Tak powinno być? 

Ten głos był równie znajomy, ale w ten mniej przyjemny i kojący sposób. Odwrócił głowę, aż sapiąc, bo to nie bolało jak siniaki. Szarpnął się. Jego ojciec stał tuż obok jego mamy, trzymając rękę na jej ramieniu. 

- Nie… Nie, nie, nie. 

- Josh - powtórzył, patrząc na niego i na urządzenie obok. Josh spojrzał za jego wzrokiem, w stronę maszyny. Był podłączony do niej, rękę miał sztywną, a w niej wenflon. Rzuciło mu się jednak coś innego - czy to była noga na wyciągniku? Był w szpitalu. Coś bardzo było nie tak. 

- Nie, nie, nie! Idź stąd - spróbował się podnieść, odsunąć. Ból eksplodował jeszcze bardziej, nie w jego nodze, a kręgosłupie. Nagle nie mógł złapać oddechu. 

- Josh?! Pomocy! - jego mama podniosła się, a wraz z tym i alarm.

- Nie! Nie dotykaj mnie! Wynoś się stąd! 

Jego krew pulsowała tak mocno, że słyszał tylko ją. Nie mógł oddychać. Coś było nie tak z jego ciałem, bo nie mógł się ruszyć. Nie był pewny czy chciał uciekać czy walczyć, ale potrzebował zrobić coś. W tle słyszał więcej osób, dłonie zaciskające się na nim, próbując przetrzymać go i uspokoić, kiedy szarpał się na ile mógł - niewystarczająco, aby zejść z łóżka, dość, aby wszystko go bolało. Dlaczego tak bardzo pulsowało?! 

- Chcę Matta! Gdzie Matt?! Nie dotykaj mnie! Wynoś! 

- Miała być, ale chciała zostać jeszcze na chwilę w domu. Chyba startuje do niej jakiś kolega z klasy - Josh spojrzał na Matta, czekając na jakieś plotki. Ellie była jego rówieśniczką, chodzili razem do podstawówki, zanim w szkole średniej nie trafili do innych klas, dzieląc tylko niektóre lekcje. - Jakiś… Ben? Próbowałem go znaleźć, ale nie ma socjalów, a przynajmniej publicznych. Ellie go nigdzie nie oznaczyła, a, ugh, ten głupi portal z klasami zniknął - narzekał, marszcząc swój lekki nos. Jego zdolności szpiegowskie były wystawione na próbę. Plus nie zdziwiłby się jakby Ellie dała mu inne imię, aby nie był Wścibskim-młodszym-bratem. Jak czasem gadała. Totalne głupoty i kłamstwa jego zdaniem. - Pewnie to tylko przyjaciele z benefitami, a ona nie che się przyznać, że się pieprzą - wykrzywił się jeszcze bardziej. Jakby nie wiedział, że jego siostra mogła uprawiać seks. 

Ich rodzice też byli całkiem współcześni. Byli młodsi od rodziców Matta, Ellie urodziła się wcześnie, a chwilę po niej on. To nieco komplikowało sprawy. Jego mama musiała wziąć dziekankę, później przerwać studia i wrócić na nie po jakimś czasie. Jego tata robił medycynę, rzucenie studiów nie wchodziło w grę. Później zresztą Ellie studiowała, a on podróżował z jego pieniędzy. Obecnie bycie właścicielem kliniki z medycyną estetyczną było paliwem dla teorii czy Josh miał coś robionego, czy jednak wyglądał tak naturalnie. 

- Możemy od Twoich? Wolałbym zostać dłużej u swoich - powiedział wprost. Nic zaskakującego. To byli jego rodzice. - I hej, nie potrzebujesz czasem auta w mieście? To wynajmowanie mi nie leży. Może coś mniejszego, jeśli byś go używał? - spojrzał na Matta, wsuwając palce wyżej na jego nogę. Jechali drogą szybkiego ruchu, nie potrzebował zmieniać biegów. 

- Dobrze. – przyciągnięty przez Josha pocałował go lekko w usta. – Tylko może w takich sytuacjach nie mówimy o naszych rodzicach? To jest zbyt dziwne.

Nagość, seks i rodzice – to nie było coś co naturalnie w parze. A od tego był tylko jeden krok do wyobrażania sobie starszych w trakcie TYCH czynności. A to już całkowicie i niezaprzeczalnie było niesmaczne.

- I vice versa. – uśmiechnął się przymykając oczy na pieszczotę włosów. Nigdy nie myślał, że byłby fanem takiej czynności a jednak z Joshem wszystko było o sto razy bardziej przyjemne. W szczególności kiedy mógł leżeć na jego klatce i słuchać jak brzęczą mu płuca kiedy mówił oraz jak biło serce. Tak było zdecydowanie najlepiej. – Dobrze. – mówiąc to uśmiechał się czując drobne pieszczoty. – W weekend pojedziemy do rodziny. A później poznasz moich znajomych z uczelni. I żeby było jasne, nawet jeżeli dla świata wyglądamy jak kochankowie to dla mnie zdecydowanie jesteś chłopakiem. – podciągnął się i spojrzał prosto w Josha oczy. – A nawet partnerem.

To doprowadziło modela do takiej radości, że nagle brunet wylądował plecami na materacu a tamten między jego nogami.

- Powtórz to jeszcze raz.

- Hmm? To, że jesteś moim partnerem.

- Kurwa, jak to nieziemsko brzmi!

Z na nowo odkrytą energią rzucił się na Matta.

Parę dni później wynajętym autem jechali w swoje rodzinne strony. Brand chyba chciał zaszpanować wypożyczając auto, bo przecież mogli pojechać pociągiem. Z drugiej jednak strony, gwiazdy nie zniżały się do pociągów. Mieli dobrą pogodę, i jeszcze lepsze humory. Ich rodzinne domy były oddalone od siebie zaledwie o kilka ulicy, więc całą akcję mogli przeprowadzić w jeden dzień. Nie musieli przez to się rozdzielać i na noc zostawać u swoich rodziców.

- Wiesz czy Ellie będzie? Bo mogliśmy ją w sumie z sobą zabrać. W końcu nie często wracasz do domu.

W tym momencie Evans poczuł się trochę głupio. Jedną sprawą była kwestia Josha pracy, która skupiała się na podróżach i częstych zmianach miejsc. Inna było to, że od kilku miesięcy każdą wolną chwilę spędzali razem. Czy to na telefonie, czy faktycznie zabunkrowani w mieszkaniu jak para kochanków. Nie pomyślał aby podzielić się modelem z jego najbliższymi.

Tak, to był zupełnie nie trafiony żart. Nie w momencie kiedy życie tak się posypało. Chociaż z drugiej strony poruszyło inną myśl, gdyby byli po ślubie – a w końcu mieszkali w kraju, w którym to było możliwe – ta cała sytuacja mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Może i państwo Brand by się o tym wszystkim dowiedzieli, ale nie mieliby możliwości wywalenia go z sali i to on pierwszy dostałby telefon. I choć Matt nie był wylewny w uczuciach i nawet dość powolny w takich sprawach to jednak to obudziło w nim pewną myśli. Taką, którą natychmiast zahamował. Tym razem nie z powodu myśli o tym co inni by powiedzieli albo, że tak było im dobrze, a dlatego, że nie chciał się nakręcać na coś do czego mogło.. w ogóle nie dojść. Ta myśl skręciła mu już całkowicie żołądek, więc postanowił się z niej wycofać.

- Nie chce – brunet zaczął bardzo cicho, miękko i powoli – aby był sam jak się obudzi. Będzie zestresowany. Te wszystkie rurki i kable i gipsy nie pozwolą mu się ruszyć. Nie będzie wiedział co się działo. – pozwolił Ellie aby pociągnęła go za rękę. Miło było poczuć w kimś wsparcie kiedy wisiało nad tobą widmo samotnego wychowywania dziecka, bez osoby, którą kocha się nad życie. – Pilnuj go. Pilnuj aby nic nie umknęło, aby miał najlepszą opiekę i wszystko czego potrzebuje. – ścisnął dziewczyny ręce. – Obiecaj mi to. Jak na razie mam urlop do końca tygodnia, więc dam sobie tutaj radę. Tylko na tobie mogę w tej sprawie polegać, a bez tej pewności będzie mi tutaj ciężko.

To było oczywiste, jego myśli powinny być tutaj, skupione na domu, Eve i zwierzętach oraz pracy. Nie mógł pod tym kątem zwieść partnera ani małej. Jednak myśli ciągle będą wracać mu do tego co zobaczył w tamtej sali, do tego, że chciał być przy Joshu i jakoś go wesprzeć. A nie mógł tam nic zrobić i to było jeszcze bardziej frustrujące.

Sam nie wiedział co czuł w tej sytuacji w związku z tym, że państwo Brand zostali w mieście. To powinno być oczywiste, ale zachowanie ojca Josha nigdy takie nie było, nie w stosunku do syna. Na całe szczęście pani Brand też była. I Ellie miała rękę na pulsie. Nie sądził aby w tej sytuacji jakiekolwiek decyzje mógłby być źle podjęte. A jednak to go stresowało.

- Jasne. – cofnął swoje dłonie oplatając kubek dłońmi. – Na pewno wszystko mamy gdzieś skategoryzowane i odpowiednio ułożone. Daj mi czas to wszystko znajdę. Chociaż z tego co wiem to na razie nie ma co zgłaszać. W sensie, nie wiemy jeszcze jaki jest jego finalny stan i skutki. Dopiero jak będzie wychodził ze szpitala i będziemy mieli cały opis od lekarza, wtedy będzie można złożyć dokumenty. Matko – spojrzał nagle na dziewczynę – czy powinienem coś zgłaszać u niego w pracy? W sensie to wypadek w trakcie wyjazdu służbowego, więc chyba wiedzą co się dzieje?

Było wiele rzeczy, o których nie mieli pojęcia i na pewno jeszcze dużo sytuacji wypłynie. Matt jednak wiedział, że w razie Josha śmierci to Eve wszystko dostanie. Josh chciał zrobić zapis na niego, bo dziedziczenie nieletniego dziecka było problematyczne, wszystkie większe zmiany trzeba było robić przez sąd rodzinny. Jednak Evans nie chciał inaczej. Wolał tak niż jakby potem miał słuchać od kogokolwiek, że cudzego dziecka pieniądze przepuszcza. Mimo wszystko, miał nadzieję, że nigdy nie będą musieli z tego zapisu korzystać.

- Ellie. – zatrzymał ją kiedy miała już wyjść z psem. – Dziękuję.

- Nie mów mi co powinnam, Evans. Nie jestem jeszcze twoją bratową - Ellie wysiliła się na słaby żart, ale był on płaski i bez żadnego polotu. Nawet bez energii. 

Ostatni dzień faktycznie nie byłby niczym nowym. Matt byłby sam z Eve, jak bywało zdecydowanie zbyt często. Ellie miałaby dwunastogodzinny dyżur, po którym poszłaby spać, o ile pozwoliłaby jej na to adrenalina z całego dnia. Oboje byli przyzwyczajeni do takiego życia, ich organizmy też nie potrzebowały tak dużo czasu na regenerację. 

To co tak bardzo wywróciło ich równowagę, było jednak nowe. Do codziennej porcji aktywności doszedł emocjonalny bagaż, który ciągnął ich w dół. Wywracał wnętrzności na drugą stronę, i sprawiał, że oboje wyglądali i czuli się jak chodzące zombie. 

- Jest nieprzytomny, Matt. Będzie przez kolejne dni, jak nie tydzień. Nie chcę… - Ellie wstrzymała oddech, zanim go nie wypuściła. Nie chciała bezczynnie siedzieć, nie potrafiła. Pod tym względem była taka sama jak Josh. Oboje chodzili po ścianach jeśli nie mieli celu, i zostawiali sami ze swoimi myślami. Ona jednak mogła przy nim siedzieć. Matt… Już niekoniecznie. Póki Josh się nie wybudzi, decyzje o jego zdrowiu i otoczeniu podejmowali Państwo Brand. Ci sami, którzy zabronili Mattowi zbliżać się do ich syna. - Będę przy nim siedziała. Tylko jeśli cokolwiek, cokolwiek się wydarzy, i będziesz potrzebował mnie tutaj, masz mi dać znać, Matt - dziewczyna wyciągnęła się przez stół w jego stronę. Prosiła go spojrzeniem o to. - Nie jesteś w tym samym. I pieprzyć moich rodziców, nie mają racji. Jesteśmy rodziną. 

Odchyliła się, sięgając do swojego koka, którego niedbale związała, aby opanować włosy. 

- Oboje zostali. Póki Josh się nie wybudzi, podejmują wszystkie decyzje. O wybudzeniu, o większej ilości czasu w śpiączce. To nie uraz mózgu, jeśli wstrząs nie był silny, nie powinno być żadnych komplikacji. Bardziej martwi mnie jego rehabilitacja - westchnęła ciężko. To było delikatniejsze. -  Był ubezpieczony. Z firmy i prywatnie. Może je podpisać po przebudzeniu, ale powinniśmy je zacząć uzupełniać. 

Dokumenty były gdzieś w domu. Matt miał do nich dostęp, ale chociaż byli rodziną, to nią nie byli prawnie. Nie miał żadnych praw do ubiegania się o ubezpieczenie Josha, chyba że ten wpisał go jako osoby do której idą pieniądze na wypadek jego śmierci. Ubezpieczenie związane z wypadkami mogło mieć inne prawa. Do tego to Ellie miała dostęp do jego dokumentacji medycznej. 

W rzeczywistości to nie była sprawa życia i śmierci, ale potrzebowała zrobić cokolwiek. 

Jak na zawołanie Sam zaczęła piszczeć przy ich stole, przypominając o sobie. 

- Chcę gadać - ten od razu odpowiedział, obserwując go. Przez gumkę było czyściej, ale nie sterylnie. Obaj wciąż lekko błyszczeli się od potu, a Matta włosy kręciły bardziej niż wcześniej. - Tylko nago. W łóżku. Z Tobą. 

Josh uśmiechnął się, przekręcając i opadając plecami na pościel. Lekko odbił się od materaca, wyglądając jak przerośnięty nastolatek. Podziwiał widoki. Czasem wciąż nie mógł się nadziwić jak skończyli razem. To było tak naturalne jak oddychanie. Oni. Nie trzymał urazy za Matta… PIerwotną niewiedzę o ich połączeniu. Głównie po prostu ich podchody to było jedno, wielkie mijanie się. Trochę jakby los sobie z nich żartował, rzucając im pod kłody kolejne przeszkody - zły czas, inne stadia życia. 

Wciąż jednak mieli przed sobą całe życie. Te kilka lat w obliczu wspólnej przyszłości były niczym innym jak zbieraniem doświadczeń. 

Delikatnie potarł stopą o swoją stopę poruszając przy tym całem i ocierjąc się o partnera. Z jednej strony Josh mu trochę tym imponował. Martwił się o niego i jego przyjaciela. Wykazał się piękną postawą obronną w sprawie omeg i był w stanie pojechać aby sprawdzić co się tam działo. Z drugie jednak strony nie chciał aby martwił się o kogoś innego – w szczególności inną omegę. A ponad to... ciężko było to do końca wytłumaczyć, ale przeczuwał, że cokolwiek by się nie działo nie mieli za bardzo prawa głosu w tej sprawie. To było życie Maxa i Masona, ich ustalenia i docieranie się. W dodatku...

- Josh, to nie tak. – sapnął cicho kiedy tamten na nim się bardziej położył. To przyjemne uczucie odpowiedniego przyciśnięcia sprawiało, że czuł się spokojniejszy. – Nie wiem jak to powiedzieć, bo to na razie tylko moje odczucie, ale.. mi się wydaje, że oni mają to samo co my. – spojrzał w oczy partnera, który próbował zrozumieć co takiego mają, o czym dokładnie brunet próbował mówić. – No wiesz, taką więź.

O tym też nie rozmawiali, a przynajmniej nigdy dokładniej i głębiej. Brand od małego włuczył się za nim czując przyciąganie, Matt zrozumiał to dopiero nie dawno. Obaj czuli, że było między nimi coś więcej niż tylko chemia, seks czy zwykła miłość. To było takie coś jakby należeli do siebie od samego początku, jakby bycie obok siebie – a tym bardziej w sobie – było najlepszym ich dopełnieniem.

Oni to zaakceptowali, Max z tym walczył. Tylko właśnie sam Evans był najlepszym przykładem, że nie ważne jak bardzo z tym się walczyło i tak na koniec musieli być razem.

- Tylko u nich to wszystko jest bardzo skomplikowane. Znasz Maxa, zrobi wszystko na przekur, bo tak i już. Trafił mu się za to partner... jak skała. Oboje dominujący i zaborczy, oboje rządzący. Muszą się dotrzeć. I jakoś dużo czasu na to nie mają... – westchnął myślać o ciąży. Tak, jego i Josha historia była niczym w porównaniu do tamtej dwójki.

I kiedy Matt próbował wyjaśnić sytuację nie wchodząc za bardzo w szczegóły, nie spodziwał się zupełnie innego tematu, który naturalnie wypłynął.

- No Max i Maddie wiedzą. Z znajomymi z rocznika nie widziałem się przez nasz wyjazd. Podobnie z rodziną, więc nie wiedzą. Ale sam chciałeś aby na razie tego nie ogłaszać. – okularnik wyglądał na trochę skołowanego, bo w końcu to Brand bardziej z powodu swojej pracy wolał niczego nie ogłaszać. Nawet jak rozmawiali o rodzinie to miało na razie być cicho, aby mieli czas tylko dla siebie. – Ale jeżeli chcesz to możemy o tym powiedzieć. Dla mnie to nie jest żaden problem. – pogładził młodszego delikatnie po policzku wykazując się czułością i wyrozumiałością. Chciał komfortu dla niego, jemu już samo bycie z Joshem sprawiało niezaprzeczalną radość z życia.

I kiedy on tutaj poważnie podchodził do sytuacji, bo miał wrażenie, że ta taka była, jego ukochany przypomniał sobie o kondomie i szczerzył się jak mysz do sera. Niczym nastolatek, który po raz pierwszy wykazał się i zaliczył.

Josh zmarszczył swoje brwi od razu, patrząc na Matta z góry tak uważnie jakby szukał luki w jego obronie. 

- Nie podoba mi się to - powiedział od razu, a potem dodał, bo nie miał zbyt dużego oporu przed nazywaniem rzeczy po imieniu. - Brzmi jak totalny dupek. Mógł chociaż sprawdzić kto był w łazience, a nie znaczyć teren jak jakiś pies. Ani ty, ani Max nie jesteście od tego, żeby was posiadać - co właściwie nasunęło mu kolejną myśl. - Jest dupkiem? Max ma… Max ma kłopoty? 

Był ostrożny z wysuwaniem pochopnych wniosków. Alfy były różne, podobnie jak omegi. Max i Matt byli tego najlepszym przykładem, ale z alfami bywało inaczej. Fizycznie były silniejsze, nawet jeśli mniej manipulacyjne. 

Josh poprawił się nad nim, pokrywając go jeszcze bardziej i dokładniej, niczym koc obciążeniowy. Nie był największy, ale wysoki i dobrze zbudowany, na tyle, aby wyglądać cóż, jak model, z okładek. Wyrzeźbione barki, sześciopak, pełny tyłek. Sprzedawał ubrania i produkty, a najłatwiejszą sprzedażą było bycie atrakcyjnym. Więc nie był chuchrem. Co prawda nie miał pojęcia jak wyglądał ten partner Maxa, ale Max był drobny. Chyba nie szukał kogoś dwukrotnie większego od siebie? A może właściwie szukał? 

Josh nie widział żadnego jego faceta. Nie miał pojęcia jaki ten miał gust, poza tym, że zwykle wzdychał do klasycznie przystojnych alf. I dużo mówił o prawach omeg, i jak to on się nie da jakiemuś burakowi. 

- Matt, musimy tam jechać? - zapytał poważniej. - Dlaczego nikt nic nie wie? Czy to tylko ja nic nie wiem? Od kiedy zaliczanie kogoś w stałym związku to jakaś tajemnica zawodowa? - zmarszczył swój nos, zanim się nie opanował. 

Matt musiał go nieco uspokoić i upewnić, że nie. Nie musieli nigdzie jechać, że Max sobie radził, i przecież Matt przed chwilą powiedział, że ten opanował sytuację szybko i sprawnie, a potem jeszcze wbił przynajmniej z trzy szpile. Tak profilaktycznie, i trochę za karę. 

A potem Josh zdał sobie sprawę z jego czegoś. 

Usiadł na piętach, opierając palce na Matta kolanach. 

- Twoi znajomi wiedzą o nas? Twoi rodzice? - dopytał, bo właściwie w tym całym szaleństwie łatwo było się zgubić. 

Josh szczerze zapominał, że ich związek był stosunkowo świeży. Czuł się jakby z Mattem był całe życie, a jednocześnie wciąż nie wyszli z fazy miesiąca miodowego. Może nawet w nią nie weszli, bo właśnie - znali się całe życie, i Josh kochał go przez całe życie, i czy to nie było wszystko naturalne? Dokładnie takie jakie miało być. Idealnie normalnie, a jednocześnie te motylki w brzuchu wciąż czasem go zaskakiwały. Jak teraz, kiedy Matt leżał przed nim i trochę pod nim, z lekko rozchylonymi nogami i wciąż wilgotną dziurką. 

Josh zamrugał i wyszczerzył się do siebie, przypominając sobie dopiero teraz, że nawet nie ściągnął zużytej gumki, i ta tylko jakimś cudem jeszcze się nie zsunęła do końca. 

Momentalnie został otumaniony sporą dawką feromonów partnera. Nie mógł udawać, że to było niemiłe. Od kiedy zdał sobie sprawę, z tego co Josh wiedział już od dawna, że są sobie pisani to ten zapach stał się jego własnym narkotykiem. Ciepły, głęboki, otulający. Niczym zimowa herbata w mroźne dni albo najlepsze z arabskich perfum, które pozostawały na tobie bez zmian zapachowych cały dzień. To było przyjemne. Dlatego nie walczył z tym rozbieraniem go jeszcze przy drzwiach wejściowych. Wręcz zrobił krok w stronę partnera aby móc w jego szyję zagłębić się nosem i opleść go swoimi kończynami niczym mały koala swoją mamę. Całe szczęście będąc w tym stanie Matt nie rozmyślał o tym co chciał lub robił, bo inaczej jego mózg by się z przerażenia zamroził.

- Nie. – w końcu lekko wychrypiał odpowiedź przynajmniej na pytanie czy młodszy powinien się martwić.

Otumaniony partnera feromonami nie zdawał sobie sprawy na co właśnie pozwalał. To co jednak dało się zauważyć to rosnący wzwód kiedy Josh był przed nim na kolanach i go na nowo sobą oznaczał. Jak można byłoby nie podniecić się mając takiego partnera tuż przed sobą. Brand był przepiękny, sensualny i seksowny. Nawet nie próbując wodzić na pokuszenie i tak to robił.

Matt nie miał już siły na rozmowy, nie teraz. Na znak zgody zadarł kolano, które oplotło modela biodro, co wystarczyło aby tamten szybko złapał go za biodra i wziął na ręce. Okularnik nie był szaloną i bardzo wyzwoloną omegą – jak chociażby Max – więc alfa wiedziała, że należało skierować kroki w stronę sypialni i łóżka. Już i tak szaleństwem było to szybkie pozbawienie go ubrań w przedsionku.

Nigdy w życiu nie pomyślałby, że seks mógłby być tak przyjemny. W szczególności kiedy pomyślało się, że robił to z chłopakiem, którego znał od tak małego wieku, że wycierał mu gile spod nosa. Tylko tamtego chłopczyka nie było, był mężczyzna, który zdecydowanie potrafił go doprowadzić do przyjemności o jakich innym mogło się nie śnić.

- Hm. – przez chwilę zastanawiał się co powiedzieć. Właściwie Max nie mówił na ile może zdradzić jego tajemnice, a te obecnie były grube. Tutaj nie chodziło o to, że szef na niego się uwziął czy zalałem czerwonym barszczem ulubioną bluzkę. Nie chciał tracić zaufania przyjaciela, ale jak mógłby okłamać Josha? – No więc… właściwie nie wiem ile mogę powiedzieć, bo to bardzo prywatne sprawy Maxa. – poczuł jak Josh mocniej przyciska go do siebie, chociaż nie wiedział czy to była bardziej oznaka próby wsparcia go czy strachu, że mogło coś złego się stać. Matt zdał sobie sprawę, że nie da rady go oszukać w sprawie zapachu, co oznacza, że o Masonie musiał powiedzieć. – Pachniałem tak dziwnie, bo zostałem zaatakowany feromonami przez nowego partnera Maxa.

W tym momencie zadziało się kilka rzeczy na raz. Z Branda ust wyrwał się bliżej niezrozumiały odgłos, szybko wyszedł z omegi, przekręcił go na plecy a sam zawisł nad brunetem z twardym spojrzeniem utkwionym w nim.

- Co kurwa? – jego głos był bardzo niski a pod przykrywką spokoju tkwiła wściekłość jakiej chyba Matt nie widział. A trzeba przypomnieć, że przy swojej pierwszej rui go odrzucił, a to było już coś.

- To nie tak.

- Co nie tak? Co nie tak!

Sytuacja eskalowała szybciej niż jak myślał, partner trząsł się wręcz z wściekłości i okularnik podejrzewał, że byłby  stanie zerwać się i pobiec do Goodwina mieszkania aby wszcząć bójkę z jego partnerem. I pewnie gdyby nie była to tak bardzo zła sytuacja to student nawet mógłby poczuć się mile połechtany po ego, że miał tak dbającego o niego partnera.

- Posłuchaj. – chciał spróbować usiąść, ale Josh nie ruszył się nawet o centymetr, trzymając go zamkniętego między sobą a materacem, jakby ta opcja była najbezpieczniejsza. – On nie chciał mnie zaatakować. To wyszło przez przypadek. Przyjechał po Maxa, ja byłem wtedy w łazience i on wyczuł inną alfę, bo ktoś mnie bardzo dokładnie oznaczył. – spojrzał stanowczo mu w oczy tylko po to aby zaznaczyć, że chodziło o jego feromony. – Poczuł ciebie i jego alfa zareagowała tak jak twoja teraz, że trzeba bronić jego omegi. Jak tylko mnie zobaczył i zdał sobie sprawę, że nie jestem alfą to wycofał się i przeprosił. A Max jeszcze na niego naskoczył. A wiesz jaki potrafił być w takich sytuacjach.

Ich mieszkanie pachniało zupełnie inaczej niż przestrzeń Maxa. Głównie przez to, jak znajomy był zapach Josha, i jego, i świec, które palili każdego wieczoru, robiąc sobie “randki” przed telewizorem z serialem w tle. Żaden z nich jednak nie wiedział co się działo pod koniec każdego odcinka, i gdyby nie przypomnienia i podsumowania, pewnie kontynuowanie nie miałoby większego sensu. 

Nie aby Josh realnie skupiał się na czymkolwiek poza Mattem. Kładąc się na kanapie za jego plecami, dotykał go, jakby nie widział przez przynajmniej pół roku. I pomimo tego, że mieszkali ze sobą ciągiem od ponad dwóch miesięcy, co było najdłuższym czasem w całej ich historii znajomości, wewnętrzny głód Josha nie został zaspokojony. Nie było momentu kiedy miałby Matta dość. Kiedy kłócili by się albo nudzili sobą. Nawet te momenty, które nie prowadziły do seksu, kiedy po prostu leżeli obok siebie, Matt pachniał tak obłędnie…

Jak mógłby teraz, gdyby nie pachniał tak dziwnie. Nieswojo. Obco. 

Josh generalnie był przyzwyczajony do braku zapachu, albo jego miksu. Jimin zawsze był z kimś, i jego zapach mieszał się z pozostałymi członkami zespołu. Amanda cierpiała na podobną przypadłość co reszta modeli - supresanty, aby zapach jak najmniej wpływał na widownię i odbiór kolekcji. Inni… Cóż. Nie chciał myśleć o innych. 

Inni nie mieli znaczenia. 

Chodziło tylko o Matta, i o to, że pod warstwą słodkich perfum i neutralizatorów, które pachniały nieco jak klimatyzowane powietrze, że pod tym wszystkim, czuć było alfę. W odpowiedzi na to jego ciało wypuściło swoją dawkę feromonów, ciężką i duszącą niczym dym. To był jeden z powodów, dla których nawet nie proponował zabrania się do Maxa. Po tylu latach na blokerach nie panował nad sobą, tak jakby chciał. Ciało odmawiało mu posłuszeństwa, a walka kończyła się mdłościami i gorączką. To zwyczajnie była przegrana sprawa. 

- Nic takiego? Coś jest nie tak - Josh sięgnął do jego bluzy. - Ręce do góry, skarbie. Ściągnij to - rozkazał, jednocześnie samemu go rozbierając. - Ściągamy, ściągamy, ściągamy.

Z bluzy, koszulki, a potem sięgnął do jego spodni. Na środku przedpokoju. Zszedł na kolana, marszcząc swoje brwi lekko. Otarł się policzkiem o jego brzuch, i pomimo ogromnej zaborczości, bardzo przyjemnych widoków, i oznaczania Matta w tak intymnym miejscu, ruch nie był czysto seksualny.

Co było dziwne samo w sobie. Josh był bardzo mocno seksualny. I potrafił wykorzystywać to na swoją korzyść, nie tylko jako alfa, a po prostu jako facet. Alfa go nie definiowała. To on definiował ją. 

- Powinienem się martwić? - zapytał, nie zatrzymując się na spodniach. Już sięgał do bokserek Matta. Wsunął nos w krótkie i rzadkie włoski nad kroczem, wciągając zapach. Wciąż produkował feromony, uderzające z siłą rażenia. - Tak słodko pachniesz na dole… Nikt cię nie wiódł na pokuszenie? Powinienem z kimś porozmawiać? - zażartował, odzyskująć trochę rozumu. Podniósł się, obejmując go ramionami za barki. Docisnął do siebie i wsunął nos w jego szyję. - Tak słodko. Tęskniłem. Taki sam przez kilka godzin. Bez mojej lepszej połówki. Bez najpiękniejszego chłopaka w całym mieście. Sprawmy, że będziesz pachniał jak mój. 

Mimo ewidentnego ognia, patrzył na niego z miękko. Pytająco. Nie chodziło o spuszczenie ciśnienia z lędźwi, a połączenie. Wymieszanie ich zapachu, i ściągnięcie obcego alfy nie tylko z Matta ciała, ale… Czuł, że to nie był tylko zapach. 

Dopiero po seksie, kiedy obaj łapali oddech, a Josh składał pocałunki po jego barku, wrócił do dziwnego zachowania Matta.

- Co tam się działo? - zapytał neutralnie, wciąż w nim, pomimo bycia już miękkim. Palcami przesunął po jego brzuchu, szukając jego dłoni. Dopiero kiedy splotli palce, odetchnął z zadowoleniem, opadając bardziej na niego.

Zarówno dominacja jak i recesywność – u obu płci jakimi są alfa i omega – była spektrum. Gdzieś były jakieś normy, które odgradzały jedną stronę od drugiej, ale to wszystko było mniej więcej umowne i potrzebne głównie w sprawach leczenia. Leczenia i oczywiście głupich przechwałek. Bo niech rzuci kamieniem ten, kto nie trafił chociaż raz w barze lub klubie alfę, która przechwalała się wniebogłosy jak to jest dominująca i kogo lub czego nie może mieć. Najgorszy rodzaj ludzi. Jeżeli potrzebujesz takie rzeczy powiedzieć na głos to chyba wcale nie byłeś aż tak dominujący. Tak myślał Max i chyba właśnie z tego powodu wszechświat zesłał mu Masona – alfę tak wykazującą całym sobą dominację, że nie musiał nawet jednego słowa w tym temacie powiedzieć a wiedziało się z kim miało się do czynienia.

Kiedy wracał do mieszkania już nie był tak wściekły na rzekomego partnera, ciśnienie z niego opadło i w dodatku Matt starszego wytłumaczył, co mogło być lekko niedorzeczne, ale to on zawsze był tym opanowanym. Rzekomego partnera, bo w sumie to sam Goodwin nie wiedział co było między nimi. Gdyby żyli w tym przestarzałym świecie Facebooka – tylko dziadki teraz z tego korzystały – to musiałby tam oznaczyć ich związek jako „to skomplikowane”. Facet czasami jednym spojrzeniem lub pół-słowem potrafił go od razu wyprowadzić z równowagi. Wszystko w młodszym kipiało i rzucało się kiedy tylko tamten zrobił coś odrobinę nie tak jak powinien. Zaczęli od złej strony i Max znając swoją wartość totalnie by zakończył to wszystko jednym zdaniem. Tylko, że nie mógł, bo poza dzieckiem, które w pewien sposób połączyło ich na zawsze, to czuł to dziwne przyciąganie między nimi. To samo, które zwalał na hormony. A jednak spędził w jednym mieszkaniu z typem pięć dni i prawie nie miał mdłości. Jedno zdanie a tamten już wiedział jak mu pomóc. No i w łóżku mogli dużo. Czuł, że jeszcze tej sfery całkowicie nie odblokowali a już było dobrze.

- Mm. Mmm. – delikatnie mruczał niczym kot rozciągając się i czując jak ciepła, duża dłoń powoli wędrowała aż do jego kolana. Na więcej nie mogła sobie pozwolić, bo jednak nawet i dresowe spodnie miały swoje ograniczenia. Mimo to dłoń nie rezygnowała błądząc po łydce, badając jej każdy kawałek, jakby zaraz po tym starszy miał to samo z gliny ulepić.

- Która jest godzina? – w końcu kotek wyciągnął nad siebie ręcę, wygiął plecy w łuk wyciągając się najdalej jak mógł o otworzył oczy ukazując swoje srebrno-niebieskie zaspane oczy.

- Tuż po dziewiętnastej. Przywiozłem obiad. – Mason nie odrywał od niego wzroku, jakby próbował w ten sposób sprawdzić czy wszystko jest dobrze, szukał potwierdzenia lub… czegoś innego. Tylko Max nie widział czego.

- To chyba muszę wstać. Jedzenie się przyda.

Do tej pory omega nie potrzebował aż tak bardzo pilnować swojego trybu jedzeniowego, więc jeszcze nie był przyzwyczajony do regularności itp. Niedługo jednak miał się dowiedzieć, że wejdzie w tryb kiedy nie będzie mu się chciało jeść aż do momentu kiedy minutowe spóźnienie będzie karane. Kara jednak nie będzie tylko dla niego, ale i całego otoczenia.

- Chciałeś spotkania z lekarzem. – powiedział kiedy siedzieli przy stole. Zupa wchodziła mu idealnie, słodko-kwaśna i ciepła. – Jest termin na jutro na 12:15. – wpatrywał się w telefon, szybko na nim coś przesuwając. – Miało być jak najszybciej, ale pasuje ci? Mogę też po prostu pójść sam.

Zaraz po tym jak się obudził, a tuż przed ich awanturą o mieszkanie, Harvey stanowczo zażądał a nie poprosił o spotkanie z lekarzem. Max nie miał zamiaru akurat z tym się kłócić, bo po tym co przeszedł pewnie powinien się przebadać. Chociaż czuł się dobrze, ale czytał w wolnej chwili na internecie, że ciąża potrafiła być podchwytliwa, w jednej chwili wszystko super a potem tragedia. Tylko starszy chciał spotkania też z jego lekarzem. Oczywiście tego Goodwin nie rozumiał, ale na razie się nie kłócił. Na razie, bo nie miał zamiaru uczęszczać na podwójne wizyty.

-------------------------------------

Miej więcej trzy godziny wcześniej, w zupełnie innej części miasta Matt dotarł do mieszkania, gdzie wyjątkowo czekał na niego Josh.

- Czemu tak dziwnie pachniesz? – model skrzywił się a potem jeszcze raz zanurzył swój nos w partnera włosach. – Jakaś dziwaczna kombinacja zapachów. Neutralizator też? – co prawda Masona feromony już nie były tak wyczuwalne, chociaż pewnie gdzieś tam się tliły w tyle, ale Matt był obsypany swoimi i Maxa feromonami, neutralizatorem i jakimiś perfumami, którymi zaatakował go kumpel chcąc pomóc a tworząc przez to jeszcze dziwniejszy twór zapachowy. – Co tam się działo?

- Właściwie to nic takiego.

Mason robił wrażenie.

Był duży, starszy, wytatuowany, i ewidentnie świadomy swojej alfy i wyglądu. Nawet kiedy nie chciał byś onieśmielający, tak jednak był.

Josh był zupełnie inny pod tym kątem, a Thomas dawał raczej chłodne niż drapieżne wibracje. Każdy z nich był jednak dominujący, i… To był chyba najlepszy przykład tego, że nie można było wrzucać do jednego worka wszystkich dominujących alf. Był też charakter, wychowanie, pochodzenie… Masa innych czynników, która tworzyła je wyjątkowymi.

Max też nie należał do szaro-burych omeg. Był kolorowy, znał swoją wartość i zdecydowanie leżał po stronie rządzących się, aby nie powiedzieć nieco sukowatych omeg.

Ręce pełne roboty, dosłownie i w przenośni.

Mason znając już nieco Maxa, przesłał mu adres swojego mieszkania, ale nie podawał kodu przez wiadomość. Zadzwonił i przekazał go w ten sposób, poświęcając całe dwie minuty, zanim nie rozłączył się, biegnąc dalej załatwiać biznesy. Przez te dwie minuty jednak upewnił się, że Max był w mieszkaniu, i dopytał co ten chciał na kolacje.

Dwie walizki stały w przejściu na piętrze, widoczne nawet z kanapy. Mason liczył, że ten wprowadzi się do jego sypialni, ale nie chciał naciskać. Obiecał Maxowi pokój i zamierzał dotrzymać słowa. Racjonalnie to było logiczne rozwiązanie. Nie znali się zbyt dobrze, a kuszący zapach i wspólne dziecko, miały swoje granice w sympatii. Realnie nie musieli się nawet lubić. Po prostu mogli mieć chemię i cholernie dobry seks. Mimo to… Chciał mieć go w swoim łóżku. W swojej pościeli, przy swoim boku, wdychając jego zapach, aż omega i alfa przestaną być rozróżniane jak osobne byty, a ich zapach połączy się niczym jeden organizm.

Chciał tego. To jednak zależało od Maxa.

Wracając do mieszkania, trzymał w dłoni jedzenie z restauracji. Max nie określił się co chciał, powiedział tylko czego nie chciał. Wybór więc padł na kuchnię wietnamską – zupę pho oraz kurczaka z szparagami, pomidorami i ryżem. Wdychając to przez podróż autem, czuł zbierającą się ślinę. I szczerze był głodny.

Max nie podzielał jego zdania, cicho chrapiąc z kanapy.

Maxa zatkało w pierwszym odruchu. Nie dawał przecież żadnych podwalin ku temu aby starszy mógł myśleć, że kogoś sobie na boku będzie szukał. A nawet pomijając to, był przecież w ciąży. Nie mógł sobie zmieniać partnerów i brać byle kogo do zabawy. Musiał dbać o dziecko, czy tego chciał czy nie. No i na litość boską! Przecież wczoraj starszy całkiem nieźle go przeleciał! To teraz wątpił w swoje możliwości czy uważał, że omega z racji swojego młodszego wieku miała wyjebane w kosmos libido?

- Aha, to bardzo miło wiedzieć co o mnie myślisz. Nie, nie puszczam się w każdej możliwej chwili. – prychnął. – I ciągle powtarzasz o tej kompatybilności, więc myślisz, że czując to co ty czujesz i w dodatku będąc w ciąży byłbym w stanie jeszcze zrobić sobie skok w bok?

Zatrzasnął za nimi drzwi do łazienki. Sam był oburzony tym alfy podejściem, ale nawet nie miał pojęcia jak przyjemnie połechtał ego starszego. W końcu po raz pierwszy, pośrednio, ale jednak, przyznał się do odczuwania tego samego co on odczuwał i nie zwalił tego na ciąże. Można to było nazwać jakimś postępem.

Z punktu widzenia Matta to cała ich trójka żyła w zupełnie innych światach. On sam pragnący bycia jak najbardziej przeciętną osobą. Max biorący za coś zupełnie normalnego swoje przyciąganie i urodę, wykorzystując to też całkiem nieźle, myśląc, że był na równi lub wyżej od każdego z kim się mierzył. I Mason, który naprawdę był na zupełnie innym poziomie od nich, mówiąc najlżej. Ich spotkanie w tym przesadnie małym mieszkanku było właściwie pewnego rodzaju cliche wyjętego z sitcomu.

- Nie, w porządku. I tak miałem.. – Matt miał już wytłumaczyć, że i tak miał się zbierać, ale obie osoby w pokoju prawie go zaatakowały czy to swoją miną czy syknięciem, że nie trzeba. Chociaż starszy raczej zrobił to w miły sposób, jakby chciał poprzez bardziej uprzejmą minę chciał powiedzieć aby się nie przejmował. Czyżby już zaczął się przyzwyczajać do jego przyjaciela zachowań? Evans jeden semestr to przetrwał i czasami nie było łatwo.

- Nie mogę z tobą! – krzyknął za Masonem kiedy wziął dwie  ogromne walizki w dłonie i już odchodził.

Trochę zdezorientowany Matt stał na środku salonu w sumie nie wiedząc co z sobą zrobić.

- Przyrzekam ci, że ja tak mam cały czas. Odkąd się poznaliśmy.

Max od razu przeszedł do kolejnego poziomu obgadywania partnera, bo skoro przyjaciel już go poznał to mógł bardziej się we wszystko zagłębić.

„Prześlij mi adres.”

Zaledwie po dwóch godzinach przyszła wiadomość do Harvey, która nie powinna zbytnio dziwić, bo w jego mieszkaniu omega znalazła się nieprzytomna, więc nie wiedziała jak tam trafiła ani gdzie dokładnie była.

„I podaj jeszcze raz ten kod.”

W jakim świecie żył Max? Na pewno w innym niż Mason. Ten ewidentnie był ponad swoimi feromonami i potrzebami. Jako omega, nie osoba. To była powtarzalna śpiewka, Max grał ją od pierwszego ich spotkania. No, drugiego albo trzeciego, jeśli liczyć sekundowe spotkanie w barze. Na pewno nie liczył rui, kiedy obaj byli nieobecni. 

- Właściwie to się nie umawialiśmy na wyłączność - ten przypomniał, co może nie było najlepszym argumentem, ale prawdziwym. Mason ją zakomunikował dość jasno. Powiedział, że nie miał nikogo i nikogo nie będzie miał podczas ciąży Maxa. Max odpowiedział, że w tym stanie i tak nikt go nie zechce, co nie było żadną deklaracją. Był dość atrakcyjny aby zakręcić się wokół innej alfy. Gdyby był bardziej manipulacyjny, może potrafiłby nawet zmusić jakiegoś alfę do zajęcia się sobą. - To myślenie wysoko. Wiem, że mógłbyś kogoś tu przyprowadzić. Pół miasta by tu przyszło, zanim skończyłbyś zdanie “jestem chętny i mam wolne mieszkanie”. 

A potem uniósł brwi, bo naprawdę? 

Nie sprawiał, że alfy całowały go po stopach? 

Mason miał całkiem wysoko uniesioną głowę, ale nawet on wiedział, że był w stanie na kolanach przejść po podłodze do Maxa, wielbiąc ziemię po której ten stąpał. Może jakby Max nie był tak uparty, sam by to zauważył i wykorzystał w inny sposób, niż próbą wyprowadzenia go z równowagi. 

Tak czy inaczej, Evans dostał swój spektakl tego jak się (nie)dogadywali. 

Obaj zniknęli w łazience. Ten otworzył okno i usiadł na kanapie, słysząc urwaną rozmowę z łazienki. Ściany były tutaj naprawdę cienkie. Trochę odwykł po grubych murach w swoim mieszkaniu. Cegła dawała prywatność. W niektórych pomieszczeniach, szczególnie w salonie było echo. Wysokie sufity, duża przestrzeń, ciężko było się pozbyć niesienia dźwięków. Zza zamkniętych drzwi jednak nie dobiegało zbyt wiele odgłosów. 

- Nie, zostań - nie przyjechał tutaj na długo. Planował zabrać Maxa na obiad, i zawieść go do mieszkania, ale wyglądało na to, że ten radził sobie całkiem dobrze. - Wezmę spakowane rzeczy, możecie… Nadrobić - podniósł się z kanapy, wyciągając z kieszeni klucz, kładąc go na stole Do niego dołączona była plastikowa pastylka i złoty breloczek z czarnymi kryształkami Swarovskiego. - Pastylka do drzwi na klatkę. Klucz do drzwi. Jeśli nie pamiętasz kodu, zadzwoń. Będę koło 20 z kolacją.

Max mógł spędzić czas z przyjacielem. Mason ufał mu na ile mógł, głównie jednak nie chciał go kontrolować. To co Max z tym zrobi leżało już w jego gestii. 

- Miło było poznać, Matt - wyciągnął do niego rękę, próbując trzymać swoje feromony na wodzy. Przynajmniej nie próbować zdominować go, nawet jeśli to była jego druga natura. Starał się dla tej małej omegi bardziej niż dla kogokolwiek innego. 

Max wyglądał na bardzo niezadowolonego całą sytuacją, niemalże wciskając mu torby w tors. Prawie jakby wywalał go za drzwi, jak jakiegoś kochanka. Mason z czystej przekory, pochylił się do Maxa, zniżając prawie do poziomu jego twarzy. Uśmiechnął kącikiem ust, i wypuścił przetrzymywane feromony. - Powiedz fasolce, aby była dla ciebie miła.

To wszystko to było niczym scena z spektaklu w teatrze. A tak przynajmniej Matt to widział, bo wcześniej nie brał udziału w takich sytuacjach. Kiedy żyło się niczym przeciętna beta – nawet jak w dokumentach miało się wklepane bycie omegą – to takie dramaty ciebie omijały. Nie wpływały na ciebie zbytnio feromony, nie przejmowałeś się chorobliwymi zazdrościami jakie często targały pozostałe drugie płcie. A tutaj bum! Jesteś w centrum wydarzeń. Chociaż chyba niezbyt w centrum, bo został usunięty teraz na drugi plan.

Bał się podnieść wzrok, jakby Mason mógł mu coś zrobić gdyby ten tylko spróbował na niego spojrzeć. Dziwne uczucie i chyba słuchając Maxa trochę się z nim zgadzał. Nie pierwszy raz był wśród alf i nigdy nie poczuł się tak jak teraz. Co prawda starszy miał trochę też w tym racji, jeżeli faktycznie byli kompatybilni do tego stopnia, że byli sobie pisani a omega była w ciąży to tamten mógł poczuć potrzebę obrony. Logiczna część Evansa mózgu mówiła mu, że cała sytuacja była poprawna, wręcz dobrze świadcząca dla Goodwina, który mógł poczuć się bezpieczniej na przyszłość. Jakby on sam był testerem najgorszej z sytuacji. Mimo to, nie mógł się powstrzymać z myślą, że przecież nic złego nie zrobił a został całkowicie zdominowany. Boże, jakie to było nieprzyjemne uczucie.

Przyjaciel delikatnie go wepchnął do łazienki.

- Matt, przepraszam za to. Jak się czujesz? Wszystko jest w porządku?

- Jest ok. Tak myślę. To po prostu nie było… miłe.

- To się nie powinno wydarzyć!

Zamknięty w małym pomieszczeniu gdzie jeszcze feromony Masona nie dotarł poczuł jak powoli wraca do normy. Chociaż mentalnie był wykończony.

- On się po prostu o ciebie martwił. Instynktownie chciał ciebie obronić.

- Nie jesteśmy zwierzętami aby zdawać się tylko na instynkty. Ta sytuacja nie miała prawa go niepokoić, chyba, że mi nie ufa. I na litość boską, przestań go bronić. – potrząsnął okularnikiem za ramiona, jakby chciał go wybudzić z jakiegoś dziwnego snu.

- Nie bronię, po prostu próbuję racjonalnie do tego podejść. Jesteś w ciąży, więc teraz priorytetem jest obrona ciebie, nawet przed twoją własną głupotą. A taką mogło być wpuszczenie do mieszkania kogoś obcego. Nie mówię, że byś to zrobił – od razu siebie poprawił widząc minę kolegi – ale co jakbyś otworzył myśląc, że to dostawa i nagle ktoś by ci wszedł do mieszkania?

- Zdajesz sobie, że przesadzasz?

- Dobrze, przyjmijmy, że nic się nie stało. – Max już otwierał usta, ale Matt go zatrzymał. – Skoro to ja byłem zaatakowany to ja mogę określić jak się czuję i jakie chcę z tym podjąć działania, prawda? Nie będę się z nim kłócić. Stało się. Potem przeprosił i powiedział, że nie tak miało to się potoczyć. Teraz mi powiedz czy masz coś na zneutralizowanie tego zapachu? Bo obawiam się, że Josh nie przyjmie tego dobrze.

Po około dziesięciu minutach obie omegi  wyszły z pokoju. Mason siedział już na żółtej kanapie, jak zwykle nie słuchając się swojego partnera. I mimo to, że nie ruszył się z miejsca aby nie przestraszyć okularnika, to Matta wzrok mimowolnie zjechał w dół, jakby był zbyt nieśmiały lub brakowało mu sił na patrzenie wprost na starszego.

- Jestem Matt, przyjaciel Maxa. Trochę źle zaczęliśmy, ale mam nadzieję, że to faktycznie jedynie przypadek. To co zapewne wyczułeś to mój partner, Josh. Niedawno przechodził ruję i jego feromony są jeszcze niestabilne. – już nawet nie chciał wchodzić w opisywanie tego co się dzieje z Branda feromonami z powodu jego ciągłego brania blokerów. – Skoro już nie będę potrzebny to pojadę do siebie.