Friends... Forever?!

W przeciwieństwie do swojego partnera, on nie potrafił się przestać stresować. Josh wyglądał jakby na luzie płynął przez tą całą sytuacje niczym surfer po wielkiej fali. Tutaj zagadywał, tam odpowiadał na pytania i ciągle w mniej lub bardziej subtelny sposób uspokajał dotykiem okularnika.  Tam go pogładził po udzie, tutaj przetarł policzek lub poprawił włosy. W dodatku nie miał problemu z żadnym z rodziców Matta, plus jeszcze potrafił odpowiednio kąśliwie odpowiedzieć Mii aby ją trochę uciszyć z przytykami.

Państwo Evans, chociaż na początku pewnie wzięci z zaskoczenia, najwidoczniej nie mieli żadnego problemu z tym co właśnie się dowiedzieli. Niby powtarzali, że dla Josha to był tylko etap, taka faza, ale szybko przeszli od tego do faktu, że nie była to faza. To było coś poważniejszego. Patrząc na syna mogli się też domyśleć, że wcale nie miało to być coś lekkiego. Zacznijmy od tego, że ten nigdy nie przyprowadził nikogo z kim był. Nie licząc jakieś gimnazjalnej koleżanki, z którą bardziej się uczył niż randkował.

Mimo tak dobrego przyjęcia, ostatnie zdanie było trochę wyrzutem w stronę Matta. Oczywiście nie mogli mieć nic do zarzucenia modelowi, ale ich własny syn prawie ich nie odwiedzał, a przecież mieszkali w jednym kraju. Brand podróżował po świecie i mieszkał w innym kraju, wiadomo, że nie bywał tak często w rodzinnym domu jak rodzina by tego chciała. Jednak ich własny syn, mógł na więcej sobie pozwolić.

Kiedy zajechali do Brandów.. Matt zdał sobie sprawę, że zrobił pomyłkę. Wziął jednie butelkę wina. Nic więcej. Całe szczęście to zapakował w ostatniej chwili. Dopiero wpadką byłoby pojawić się u przyszłych teściów bez niczego. Jednak mógł więcej zaplanować. Od razu to pomyślał kiedy zobaczył nietęgą minę mamy Josha. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że nie chodziło jej akurat o prezent, ale… może poczułby się pewniej gdyby miał jeszcze chociaż kwiaty dla niej. Zdawało mu się, że już pan Brand przychylniej na niego patrzył niż jak ona.

- Wszystko w porządku kochanie? – Josh szepnął mu na ucho. Potrzebował aż go lekko popchnąć, bo omega stała jakby zabetonowano mu stopy.

- Tak. Jasne.

Chociaż przytaknął, że wszystko było dobrze, to jednak on delikatnie pociągnął młodszego za rękę aby poczuć jego wsparcie. A model z  pełną radością splótł ich dłonie i mocno pociągnął go do przodu, jakby nie do końca wyczuwał, że atmosfera nie była aż tak wesoła.

- Ja dziękuję. – powiedział ledwo siadając przy stole. – Przed chwilą byliśmy u moich rodziców gdzie zjedliśmy obiad.

- Może przyjedziemy w kolejny weekend - Josh spojrzał na Matta, nie podejmując samodzielnie tej decyzji. - Zależnie jak się plany ułożą. Mamy gdzie spać - przesunął palcami po dole jego pleców, bardziej nieświadomie niż świadomie szukając kontaktu skóra ze skórą. 

Matt musiał to wiedzieć i postanowił, że to był odpowiedni moment do wyjścia. Obaj więc się przywitali, Josh nawet czulej niż sam Matt, a na pewno bardziej ekspresyjnie, machając jeszcze do wszystkich z podjazdu.

- Tęskniłem za twoimi rodzicami. I ta kuchnia - jęknął, odrzucając dramatycznie głowę do tyłu. - Wiedziałem gdzie szukać szczęścia. Zakład, że 5% tego to kuchnia twojej mamy. Wydała cię za mnie, zanim wiedziała co robi - paplał, wyjeżdżając na ulicę i w stronę swojego domu rodzinnego. Dawno nie jechał od Matta do siebie, ale znał trasę na pamięć. Nawet jeśli wcześniej jeździł częściej autobusem albo rowerem - w końcu za dzieciaka nie miał prawa jazdy. 

Kto jednak nie znalazłby drogi do domu? Na pewno nie Josh ze swoją instytucją odnajdywania szczęścia tam, gdzie pozornie ktoś mu nie chciał go dać.

Wjeżdżając na znaną drogę, prowadzącą na obrzeża ich rodzinnego domu, zjechał nieco w bok. Stąd było bliżej do miasta - zamierzony efekt, aby jego tata mógł sprawniej dojeżdżać do swojej kliniki. Kiedyś też mieszkali w bliźniaku, za czasów poznania Matta, ale dobrych kilka lat temu, ich rodzice przenieśli się do nieco większego domu. 

Josh zaczął na siebie zarabiać, klinika coraz lepiej prosperować i jego mama mogła realnie pracować. 

Więc teraz mogli podjechać pod dom z czerwonej cegły i ogrodem w georgiańskim stylu. Josh od razu wyjął ich torbę z bagażnika, domyślając się, że zostaną tutaj na noc. Mimo to, jeśli Matt chciał wrócić, nie zabroni mu tego. Sam go odwiezie, bo nocą jazda rowerem nie była najlepszym pomysłem. Wiedział o tym. To było jak proszenie się o potrącenie. 

- Jesteśmy! - krzyknął w głąb domu, rzucając torbę na drewnianą podłogę i odsuwając ją jeszcze stopą pod ścianę. 

- W kuchni! - jego mama odpowiedziała mu, a ten uśmiechnął się szerzej i pociągnął Matta pewnie w tamtą stronę. 

- Ja byłem w ogrodzie.

Z drzwi prowadzących z jadalni na ogród wyłonił się jego tata. Josh od razu uśmiechnął się jeszcze szerzej, nie zauważając w pierwszej chwili spojrzenia na Matta. Zaskoczonego, bo Josh (podobnie jak Matt), nie powiedział nic na temat tego z kim przyjeżdża. Oczywiście było wiadome, że ten romansował z kimś w mieście, żadne zaskoczenie tak naprawdę. Nie było go kilka dni i miał więcej energii i szczęścia w głosie niż wcześniej. To oczywiste, że był zakochany. 

- Nie kradnij mi syna - mama Josha licytowała się z kuchni, kiedy ten ściskał mocno swojego tatę. W którymś momencie przerósł go o kilka centymetrów. 

- To też mój syn. 

- Teraz twój - podrażniła się, wychodząc z kuchni i zatrzymując na moment. - Matt. 

- Robicie mi wstyd - Josh zażartował, idąc teraz do swojej mamy. - Moglibyście dać mi chociaż trzydzieści sekund. Dobrze, że Matta znacie, a on was. Chociaż wie jacy jesteście - wywrócił oczami i wyciągnął rękę do Małego, szukając jego palców swoimi. 

- Jacy jesteśmy? - tata Josha był rozbawiony i wyciągnął dłoń do Matta, aby go przywitać. Mama była mniej otwarta, a zwykle była kontaktowa. Josh był połączeniem ich obu w wzmocnionym stopniu. - Tak się teraz mówi na kochających rodziców?

- Tak się mówi na każdych rodziców. Szczególnie tych najlepszych - Josh w końcu złapał za dłoń Matta i wciągnął go przed siebie, nie tracąc nawet na moment uśmiechu. Nawet szczerzył się jeszcze bardziej. - Oficjalnie. Tata, mama, Matt. Mój facet. 

Gdyby miał ogon ten chodziłby na wszystkie strony z zadowolenia i dumy. Co było kontrastem z grzecznym tonem jego taty i bardziej stonowaną postawą jego mamy. 

- Twój facet? To XXI wiek, skarbie. 

- Polowałem i upolowałem. Może być mój na moment - Josh odpowiedział swojej mamie, lekkim tonem. Nawet w formie żartu zawarczał, dociskając usta do czubka głowy Matta. Co nie było dobrą odpowiedzią, bo dosłownie łaził i łaził za Mattem, aż ewidentnie wyłaził. To co dla niego było osiągnięciem i gwiazdką z nieba w jednym, którym się chwalił na prawo i lewo, że jego omega go chciała i zaakceptowała, dla niektórych było czymś innym. 

Pomijając to, że obecnie na obsesyjne zachowanie alf nie patrzyło się dobrze, tak z drugiej strony, wzięcie kogoś po takim okresie czasu też nie było pozytywne. Jakby Matt przygarnął coś, bo to była najlepsza opcja z najgorszych, prawda? Ujdzie. 

A Josh uczepił się Matta, jak rzep psiego ogona. Chodził za nim jak cień. Matta ruja wywołała jego własną. Jeśli ktoś nie rozumiał przyciągania, to na myśl narzucała się obsesja. 

“To tylko faza, minie mu.”

“Matt jest starszy, pewnie mu imponuje, bo jest kolegą jego siostry.”

“Josh po prostu chce być częścią ich przyjaźni. W klasie nie traktują go zbyt dobrze.”

Każdy sobie to tłumaczył na swój sposób, z tym, że nie mijało mu, a się nasilało, aż bańka pękła. I zrobiło się przez chwilę bardzo niezręcznie. 

To “niezręcznie” obserwowała mama Josha z pierwszego siedzenia, przyjeżdżając po niego na peron, bo nikt nie chciał wpuścić alfę w rui do komunikacji miejskiej, a w najgorszym przypadku wezwałby policję, aby uniknąć nieprzyjemnych sytuacji. 

Więc podjechała autem, zastając nie tylko rozpalonego Josha, ale z zaczerwienioną twarzą i oczami od płaczu. Jego ciało weszło w ruję dla kogoś, kto go nie chciał. To było okrutne na wiele sposobów. 

Również dla niej jako dla matki - obserwowanie załamania nerwowego swojego dziecka nie było czymś co miała na liście życzeń. 

- Siadajcie, przygotuję herbatę- zmieniła temat, przenosząc wzrok z Matta na Josha. Uśmiechnęła się kącikiem ust, ale jej plecy były proste, a postawa zamknięta.

- Co?

Josh zmarszczył się, dopiero to zauważając, jakby ostatnie pół minuty wpatrywania się w Matta, nie widział, że nie tylko on go lustrował (z czymś innym niż zachwyt).

Matt od razu sięgnął po kubek z wodą, który stał na szafeczce obok łóżka. Słomka już była do niego wstawiona, więc tylko odpowiednią ją nachylił aby partnerowi było łatwiej sięgnąć.

- Powoli. – powtórzył po Ellie.

Zaraz po tym odstawił kubek i widząc te poszukiwania jego dłoni od razu ją podstawił mu pod rękę. Zdawało mu się, że to uspokoiło chłopaka i pozwoliło mu się odprężyć. Zaczął wpadać z powrotem w letarg, ale ostatnimi słowami było, że Matt miał przy nim zostać i to była kolejna rzecz, która sprawiła, że oczy mu zalśniły.

Przez chwilę nie mógł oderwać wzroku od Josha twarzy. Poobijana, w siniakach. Wyglądał źle, ale żył. I po tylu dniach bez kontaktu, w końcu Evans mógł być obok niego. W tym miejscu, w którym powinien być od samego początku.

- Ellie. – praktycznie szepnął, w końcu odrywając się od partnera. – Co teraz?

- Ej, wszystko jest dobrze. – dziewczyna od razu do niego podeszła i go przytuliła. Chyba musiał bardzo smutno wyglądać skoro tak zareagowała. A jemu nie o to chodziło. Jednak nie pogardził tą chwilą czułości. – Jest nawet lepiej niż jak mogliśmy o tym myśleć. Wybudził się a to ogromny sukces. Teraz musimy poczekać aż leki z niego zejdą. To pewnie potrwa parę godzin. Po tym możemy zrobić dokładne sprawdzenie jak się czuje.

- Rozumiem. Chodzi mi bardziej o kwestie… Rozumiem, że teraz mogę już zostać..

- Ależ oczywiście!

- Ale co z waszymi rodzicami? Twój tata nie zniesie mnie tutaj, a ja nie chce robić awantur. On – ścisnął Josha dłoń – powinien odpoczywać.

- Masz rację. Oficjalnie nie możemy ich wyrzucić z sali. podeprą się tym, że Josh był pod wpływem leków. Poza tym, to tata jest głównym problemem. Powiem, że nie powinni wchodzić. W końcu ich wyrzucił z pokoju, ale nie zmuszę ich. Jeżeli będą się awanturować to pamiętaj, że można nas wezwać mamy łatwą komunikację z ochroną. Chociaż wolałabym tego uniknąć.

- Rozumiem. Dziękuję, że tak pomagasz.

- W tym momencie liczy się tylko dobro pacjenta. – uśmiechnęła się smunto. – Co z Eve?

- Ach, tak. Tylko ty i ja możemy ją odebrać. Dasz radę? Jak nie to będę musiał pojechać po nią, ale wolałbym jej nie przyprowadzać do szpitala. Zadzwonię do Camille.

Plan został szybko ustalony, Ellie dostała pozwolenie na wyjście z pracy dwie godziny wcześniej aby odebrać bratanicę. Zaprowadza ją do domu, daje obiad i Camille przyjdzie wraz z dzieckiem ją popilnować, jeżeli będzie taka potrzeba to potem dołączy do niej Jeff aby przy okazji wyjść z Sam. Matt za to został przy Joshu. I nie ważne co miało się dziać czy działo, nie odstąpił go na krok. Aż w końcu tamten się obudził.

Badania, tak jak mówiła najmłodsza Brand, wypadły bardzo pozytywnie jak na tą sytuację. Poza samym wypadkiem Josh wszystko pamiętam. Mógł też poruszyć każdą kończyną i lekarz od razu wykluczył przerwanie rdzenia kręgowego, co oznaczało brak paraliżu. Trzeba było uważać, bo po wstrząśnieniu mózgu nawet po pewnym czasie mogły dziać się różne rzeczy – zaniki pamięci, utraty równowagi, bóle głowy – ale dzięki temu, że pozostawał w śpiączce farmakologicznej powinni uniknąć większości problemów. Oczywiście nadal Josh był poobijany, połamany i w okropnym stanie, ale odrzucili stan zagrożenia życia oraz niepełnosprawności na lata.

Josh uśmiechnął się głupio w jego usta, wciąż bardziej na haju niż nie. Narkoza, środki przeciwbólowe, wszystko mieszało się w jego ciele, zmieniając jego mózg w papkę. Chociaż nie gapił się już tak obsesyjnie na tyłek Matta, mrużąc oczy jak podczas skomplikowanego zadania matematycznego. Skupienie musiało go dużo kosztować, i jego myśli mimowolnie płynęły w każdą stronę. Głównie jednak po prostu nie myślał.

- Woda - poprosił, czując nagłą suchość, a sekundę później prawdziwą saharę. 

- Tylko powoli - Ellie upomniała, podając kubek Mattowi. Jej oczy też się błyszczały, a dolna warga drżała, jakby miała zaraz się rozpłakać w pełni. Przez uraz kręgosłupa i szynę w nodze, nie mogli go nawet podnieść. W grę wchodziła tylko słomka i liczenie na brak zakrztuszenia się. 

- Mmm, powoli - Josh przytaknął, przeciągając samogłoski, bardziej mamrocząc niż mówiąc. Język mu ciążył, a ciało wtapiało się w łóżko. Palcami próbował złapać za dłoń Matta, walcząc z powiekami. - Zostań. Zostań, zostań, zostań.

Ciężko było się z tym kłócić. 

Po tym Josh padł, potrzebując regeneracji po regeneracji. Chociaż leki przeciwbólowe były dośc silne, aby go nie mdliło z bólu.

- To było szybkie - Ellie wysiliła się na żart, wycierając wierzchem dłoni oczy. Patrzyła się na monitor z równym biciem, jakby spokojnie spał, a nie leżał na szpitalnym łóżku, z nogą na wyciągniku i kołnierzem stabilizującym jego kręgosłup. - Muszę wracać do nich i do pracy - ta odetchnęła, wskazując na korytarz, gdzie byli ich rodzice. Nie wyczekiwała tego spotkania, szczególnie teraz, kiedy stracili jedyną kartę przetargową - nieświadomość swojego syna i brak jego odmowy. -  Ma kto odebrać Eve? Kończę o 19. Mogę z nią zostać, jeśli Camile by ją odebrała. 

To było kolejne kluczowe pytanie. Josh nie obudzi się przez kilka godzin, ale później miały zacząć się badania i konsultacje, ciągnięcie dzieciaka przez nie, nie było najlepszym rozwiązaniem. Szczególnie Eve, dla której ostatnie rok był cieżki. 

Dla Josha kolejna pobudka nie była już taka łaskawa. Pulsowanie głowy, nogi, pleców. Zaciskający się żołądek i mdłości. Przez chwilę znowu nie wiedział, gdzie jest, próbując się ruszyć i wstać, zanim kolejna dawka morfiny uśmierzyła bólu i zatrzymała panikę.

Ciśnienie, tętno, saturacja, aż nie przyszedł lekarz.

-Wie Pan jak się Pan nazywa?

-Co? - Josh spojrzał na niego nie rozumiejąc. Obrócił głowę na Matta, który go zachęcił do mówienia, niczym jak oni Eve. - Josh. Um, Joshua Brand.

To było typowe pytanie kontrolne, a potem kolejne i kolejne.

Gdzie był, jak się tu znalazł. Czy mógł ścisnąć jego dłoń, poruszyć palcami u stopy, sprawdzenie źrenic.

Josh nie pamiętał nic z wypadku. Jechał na miejscu pasażera, potem była pustka. Podobno to było normalne, chociaż lekarze pierwszej pomocy zapewniali o jego przebudzaniu się w trakcie transportu. To była jak jedna wielka dziura. Zamrugał oczami i był w innym miejscu, innego dnia, z inną osobą.

Na obronę pani Evans rozumowania trzeba było przyjąć to, że wszyscy tak samo myśleli, nawet państwo Brand. Nawet jeżeli miało się być alfą czy omegą, instynkt nie budziły się tak wcześnie. Nie było normalnym czuć to co od początku czuł Josh, dlatego każdy go zbywał. Dziecinne zachowanie, takie niewinne zauroczenie. Prawdopodobnie dopiero z czasem, kiedy to nie mijało, ktoś z dorosłych mógł pomyśleć, że coś w tej szczenięcej miłości może być więcej niż jak to każdy myślał. Jednak tutaj znowu wychodził problem z totalną recesywnością Matta, on sam długo wierzył w to, że testy względem niego się pomyliły i powinien być betą. Miało to więcej sensu.

To wszystko było tak proste a zarówno skomplikowane.

A teraz okularnik czuł się bardzo niekomfortowo w rodzinnym domu, a wcześniej nawet we własnym ciele. Ciele, które było jego, ale go zdradziło zbyt wolnym rozwojem i nie rozumieniem tego, co pewien pięciolatek już dawno wiedział. W domu, w którym czuł się oceniany. Nie myślał, że tak to będzie wyglądało, chociaż z drugiej strony wcale się nie zastanawiał jakby to mogło wyglądać.

Im dłużej Josh mówił, tym on był bardziej czerwony a jego siostra tylko bardziej teatralnie udawała, że zaraz się porzyga. Jedno zawstydzone, drugie obrzydzone, oto jak u Evansów postrzega się miłość.

-Josh!

Musiał jakoś ustawić do porządku partnera. Tym bardziej kiedy mówił o dawaniu łóżka i o tym, że długo błagać nie musiał. No cóż, jeżeli mówić tylko o momencie tuż przed ich zejściem się… to faktycznie, akurat o łóżko nie musiał prosić, bo w końcu to omega go do niego zaciągnęła. Boże, co by było gdyby rodzina dowiedziała się jak się zachował! Przecież odbił Josha jakieś wokalistce!

Jego uszy, od natłoku własnych myśli były burgundowe i gorące. Pewnie dlatego cieszył się jak w końcu temat przeszedł na neutralne tory a mama usadziła wszystkich do jedzenia. I wtedy, jakoś tak się stało, że nagle wszystko przeszło do porządku dziennego. Jakby Josha miejsce przy jadalnianym stole było tak normalne jak to Mii czy pana Evansa. Rozmawiali o pogodzie, o modela podróżach i nawet pojawił się temat jego studiów, ale chłopak ładnie się wymiksował z niego nie dając rzeczowej odpowiedzi. Potem zeszło na Matta zaliczenia, że na całe szczęście udało się zrobić poprawki, dobrze jednak, że nie wiedzieli z jakiego powodu takowe w ogóle się pojawiły.

- Musimy się zbierać. – godzina nie była późna, ale tutaj mieli tylko wpaść na obiad. To u Brandów potrzebowali spędzić więcej czasu dla dobra Josha.

- Och, już? Nie możecie dłużej zostać? – matka jak to matka stęskniła się za swoim dzieckiem.

- Chcemy też powiedzieć Josha rodzicom o nas. Poza tym, Josh długo się z nimi nie widział. – w szczególności kiedy jego mama już nie musiała z nim wszędzie jeździć.

Josh nigdy nie traktował tego jako fazy. Co prawdopodobnie było zupełnie sprzeczne z tym co mówiło się w domu Evansów. Nie złościł się i nie kłócił. Nie szukał winnych za te lata czekania, bo niewiele to zmieniało. Wolał cieszyć się i rozkoszować tym co mieli teraz. 

Nigdy nie było za późno na bycie razem, a obaj widocznie potrzebowali nieco dorosnąć do pewnych rzeczy.

No, cokolwiek to nie było - Josh nie robił wobec tego zamieszania. Po prostu nie lubił, kiedy ktoś sprowadzał jego uczuć do fazy. Jakby w wieku szesnastu lat nie wiedział czego chciał. Wystarczająco dorosły, aby sprzedać swoje ciało na kampaniach, zbyt młody, aby nazwać uczucia po imieniu. Zwyczajnie tego nie kupował.

Matt jednak był dość blisko bety, aby nie… Mieć tak silnej intuicji. Nie jego wina. Więc naprawdę - wszystko dobre co się dobrze kończy. Jak jakoś tak.

Słysząc Mię podniósł się, przygarniając ją do siebie. Ta chyba z zaskoczenie nie walczyła z tym. Josh był dotykalski. 

- Przygarnął, dał dom, łóżko - podrażnił ją, nie czując zabójczego wzroku Matta na swoich plecach, bo gadanie o łóżku przy rodzicach, było dużym, wielkim, czerwonym “STOP”. - Nie musiałem nawet zbyt długo błagać - zażartował, mając dość pewności siebie i dystansu, aby zachować lekki ton do tej całej ich historii. - Ale nie pytaj jak bardzo się lepimy. Jeśli nie chcesz wiedzieć.

- Josh! - Matt już nie wytrzymał, ściągając partnera na miejsce obok. 

- Tak, tak. Kocham Cię też - ten wyciągnął się po buziaka, nie mając zbyt wielkiego filtru. - Jak szkoła? Boisko wciąż się rozpada czy zaczęli naprawdę jak tylko odszedłem? - zapytał już Mii, aby Matt nie zszedł na zawał przedwcześnie. 

Jego ręka pod stołem i tak znalazła udo Matta. Ścisnął za nią lekko, mrugając jeszcze okiem do Matta.

- Mamo.

Matt jęknął cicho. Nie chciał robić z tego, że teraz są razem jakiegoś wielkiego zamieszania. Właściwie od dwóch minut myślał, że to jak do tej pory trochę potajemnie byli razem było czymś o wiele przyjemniejszym. Może trzeba było przy tym pozostać? I oczywiście nie chodziło o to, że się wstydził czy naprawdę chciał się ukrywać, a jedynie o wygodę. O to, że nikt nie ocenia i nie wścibia swojego nosa w ich sprawy. A oni mogli spędzać całe dni zaplątani w sobie, razem, w mieszkaniu.

- Nikogo nie zmuszałem. – ramiona trochę mu opadły, bo poczuł się ponownie jak złoczyńca w tej historii a przecież oboje wiedzą, że nie robił tego na złość. Pomimo bycia starszym, pod względem drugiej płci wolno rozkwitł. I był bardzo recesywny. Trochę zaczynał się czuć jakby w jakiś sposób był ułomny i teraz mu to wypominano.

- Oczywiście, że nie specjalnie. I dlatego mówię, że na najlepsze warto czekać. – Josh od razu wyczuł zmiany w feromonach partnera i przyciągnął go do siebie bliżej.

Pani Evans się zaśmiała.

- Wszyscy myśleli, że to tylko taka twoja faza, stąd to zaskoczenie.

Kobieta od razu zauważyła, poza tymi na pokaz ruchami, takie, które miały być pomocne jego synowi. Aby go uspokoić, pocieszyć i pokazać, że jest najważniejszy. Josh w końcu dorósł do tej roli, którą chciał pełnić już od czasów podstawówki. Spełnił swoje długo oczekiwane marzenie, a jej własny syn promieniał. Nie mogła zrozumieć tego do samego końca, bo w końcu była betą, osobą, która nie czuła feromonów i tego przyciągania, ale miała nadzieję, że to wszystko będzie dla jej ukochanego synka tak słodkie jak te wszystkie dobrze kończące się romanse jakie przeczytała.

- Wszystko jest już praktycznie gotowe. Wystarczy, że siądziecie do stoły. Mia! – nagle krzyknęła do córki, która była na górze w swoim pokoju. - Mia! Chodź na obiad! Matt z Joshem przyjechali!

- Zaraz!

- Zaraz to obiad będzie! – pokręciła głową i poszła do kuchni.

Nagle można było usłyszeć kroki na górze aż w końcu na schodach pojawiła się Mia, piętnastoletnia siostra Matta. Ona, tak samo jak rodzice, była betą, Matt jako jedyny w domu – i większości rodzinie – był omegą, więc pomimo tego, że był mężczyzną i sporo starszym od siostry różnicy wzrostowej czy gabarytowej między nimi nie było. Mia miała tak samo zielone oczy i ciemne włosy, ale jej tylko lekko falowały się na końcówkach.

- O matko, Matt się jednak ulitował nad tobą i ciebie przygarnął? Bo wy tak na serio się lepicie do siebie, no nie?

W tych całych wyjazdach i rozjazdach, Josh właściwie mało kiedy miał coś stałego. Oczywiście w mieście miał swoje mieszkanie, w domu rodzinnym pokój - niezmienny od lat, a w kolejnym mieście wynajmował przestrzeń na swoje nazwisko. Miał więcej miejsc niż jedno, i może to sprawiało, że zwykle nie miał problemu z natychmiastowym kliknięciem. 

Matta dom był jednym z tych miejsc, gdzie spędzał kiedyś bardzo dużo czasu. Był pewnie nawet moment, że spędzał w pokoju Matta więcej czasu niż w swoim, chodząc za Evansem jak gąska. Poniedziałek, wtorek, środa po szkole? Rodzice musieli wyciągać go niemalże siłą, przypominając, że miał swój dom, i nie, jest za młody na wyprowadzkę. 

Państwo Evans zawsze byli w jego życiu, w ten czy inni sposób. 

Josh mniej lub bardziej świadomie traktował ich jak teściów, jeszcze przed rują Matta, i swoją, i całym zamieszaniem, które wynikło z obu.

Więc ten temat był nieco drażliwy. 

Josh przekręcił głowę, nie nakręcając się jeszcze, ale stając automatycznie okoniem, bo tego tekstu nie spodziewał się akurat po rodzicach Matta. Co oznaczało “akurat Ciebie” jako oficjalnego partnera? Gdyby nie uśmiech Pani Evans, łatwo byłoby potraktować to inaczej niż jako forma droczenia się. Bo droczyła się, prawda? Pod tym nie było dezaprobaty? 

Nie chciał robić pod górkę Małemu. 

- Z mojej strony było to długo wyczekiwane - przyznał, przesuwając palcami po plecach Matta, bawiąc się materiałem cienkiego sweterka. On sam miał na sobie błękitny, miękki kardigan i t-shirt pod spodem. Gdyby nie naszyjnik przypominający drut kolczasty, wyglądałby miękko. - Zmusił mnie do czekania. Ale na najlepsze warto czekać, a nie ma nikogo lepszego niż Matt - Josh puścił przodem Matta, ale kiedy tylko ściągnęli buty, złapał go za dłoń, splatając ich palce. -  Nie dla mnie - posłał mu promienny uśmiech. 

Trzymał go za dłoń niemalże przez całą jazdę, i widocznie to lepienie się nie miało końca. 

Nie potrafił, nie było takich słów aby opisać o jaką ulgę czuje na słowa Ellie. Było dobrze. Na tyle na ile mogło być było dobrze a to oznaczało najlepszy stan jaki mogli sobie życzyć. Widział wcześniej Josha, dostał opis tego co mogło się dziać i wiedział, że nie będzie łatwo. Tym bardziej, że jego partner był uparty i to, że nie będzie w stanie przez najbliższe tygodnie nic samemu zrobić na pewno naprzykrzy nie tylko jemu, ale i całej rodzinie złego humoru. A jednak żył i miał się dobrze i to najbardziej się liczyło. Z całą resztą sobie jakoś poradzą, był tego pewien.

- Mogę już wejść?

- Myślę, że tak, najwyżej lekarz ci powie, że masz wyjść. Ale wydaje mi się, że dla Josha będzie najlepiej jak tam teraz będziesz.

Matt przytaknął na te słowa i skierował się do drzwi. Tuż przed momentem jak je pchnął odezwał się pan Brand, ale w zupełności nie miał zamiaru go słuchać. Nie będzie się z tym człowiekiem kłócił, nie teraz kiedy jawnie Josh wolał jego mieć przy sobie niż własnego ojca. To powiedziało chyba aż nadto jeżeli chodziło o to kto powinien zając się Joshem.

- Cześć.

To jedno słowo ledwo przeszło mu przez gardło. Oczywiście to wszystko nie wyglądało pozytywnie, cała ta aparatura, bibczenie i rurki, nie wspominając już o gipsie i obtłuczeniach, ale nie było niczego lepszego jak usłyszeć ten zachrypnięty głos, który jasno wskazywał, że Josh żyje. A jak po chwili się okazało, miał też wybitnie dobry humor.

- Przepraszam. – odpowiedział za partnera lekko się rumieniąc, nie spodziewał się takiej reakcji. Chociaż to był dość typowy Josh. No i czyż nie było miło dostać takie wyznanie od człowieka, który jawnie teraz siebie nie kontrolował? To tylko potwierdzało to, że Brand naprawdę był tak zakręcony na okularnika punkcie jak do tej pory mówił.

- Josh. – jak zwykle samym imieniem potrafił Matt wyrazić wiele, teraz jego ton lekko go garcił, ale tylko lekko, bo jak można byłoby bardziej w takiej chwili. – Zostanę, ale zachowuj się. Lekarz musi ciebie przepadać abyśmy wiedzieli co dalej.

Oczywiście sam Matt był już pąsowy na policzkach. A głupi uśmiech partnera tylko to wzmacniał. Jak to było, że to akurat on w takiej chwili pocieszał Evansa swoim zachowaniem?

- Nie powiem, uwierz jakbyś był bardziej przytomny to byś tego nie chciał. – odwrócił się do lekarza. – Przepraszam za niego. – wrócił ponownie do partnera. – Naprawdę wyjdę jak nie zaczniesz odpowiadać na lekarza pytania.

Groźba trochę podziałała, bo w końcu mogli przejść do dalszych pytań.

- Wychodzi na to, że jest naprawdę nieźle. Oczywiście musimy poczekać z resztą badań i oceny pacjenta aż będzie zupełnie trzeźwy, ale widać pozytywne światło w tej sprawie. Teraz zostawię panów na chwilę samych a potem przyjdzie rodzina.

Na te ostatnie słowa żaden z nich nie wyglądał dobrze.

- Nie jesteśmy w najlepszych stosunkach z jego ojcem, obawiam się, że może to nie wyjść dobrze jeżeli będzie tutaj przebywał. – Matt nie miał mocy aby wywalić pana Branda z tego pokoju, a obecnie Josh nie był jeszcze w stanie się przed nim bronić. – Mógłby pan na razie powiedzieć, że prosimy tylko jego siostrę Ellie i aby nikt inny nie wchodził z powodu dobra pacjenta?

- Dobrze, tak zrobię.

- Dostanę nagrodę za to, że byłem grzeczny. – Josh od razu upomniał się o swoje.

I dostał to o co prosił. Ledwo drzwi się zamknęły za lekarzem a Matt pochylił się i złożył na jego chropowatych, suchych ustach pocałunek. Na tyle długi aby nie było to cmoknięcie, ale też i na tyle krótki aby ktoś się zbytnio nie wkręcił. Szczerze mówiąc okularnik robił to też sam dla siebie, pragnął tego od momentu kiedy go ostatnio widział. Chciał go przytulić, pocałować i powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze. Ale nie mógł tedy. Teraz też nie mógł wszystkiego zrobić, bo partner nadal był w złym stanie fizycznym, ale tyle mógł zrobić.

Pomimo tego, że Josh już kilka lat nie był w jego rodzinnym domu to doskonale pamiętał do niego drogę, więc zajechał i zaparkował na podjeździe, który był wolny. Co się dziwić, do momentu chodzenia do tej samej szkoły młodszy bywał w nim prawie codziennie. Chyba, że to akurat Matt był u Brandów. Wtedy prawie nie było dni aby się nie widzieli, chociaż na pięć minut. A jeżeli tak się stało, bo mieli jakieś wyjazdy lub choroby to podobno Josh bardzo marudził starszej siostrze. Wtedy wszyscy postrzegali to jako urocze zachowanie malucha. Z czasem przerodziło się w myśl, że to chyba jakaś obsesja, aż do teraz kiedy okazało się to być super intuicją dominującej alfy. Kto by pomyślał, że już na tak wczesnym momencie można było coś takiego wyczuć.

Jak zwykle kiedy o tym myślał robiło mu się głupio, że nie rozumiał i nie czuł tego samego od początku oraz smutno, bo sprawił tyle cierpienia osoby, która była w tym momencie najważniejsza dla niego na świecie i wiedział, że już pozostanie taką do końca życia. Chociaż… może powinien przemyśleć swoje odczucia w tej spawie skoro partner niczym się nie przejmował, no może poza zmienioną elewacją domu.

- Tak, jakiś czas temu rodzicie odświeżyli ją.

Ledwo zdążył odpowiedzieć – a w tym momencie też podać rękę partnerowi – a już został pociągnięty do własnego domu, gdzie wyglądało tak jakby zamienili się miejscami. Jakby to był dom modela a nie jego. I państwo Evans chyba też byli trochę tym zaskoczeni, bo w końcu trochę czasu minęło odkąd Brand był u nich a ten zachowywał się jakby nie minął nawet jeden dzień.

- Ciebie też miło widzieć Josh. – mama Matta zaśmiała się krótko przytulając gościa i od razu posyłając synowi znaczące spojrzenie na ich splecione dłonie na co ten lekko się zarumienił.

Rodzicie jeszcze nie mieli pojęcia, ale ktoś zachowywał się jakby o tym zupełnie zapomniał. Młodszy wchodził jak na swoje, nie przejmując się niczym i swoim zachowaniem jakby pokazując jak dumny jest z swoje omegi, w pewien sposób chwaląc się wystawiając ją przed siebie.

Pan Evans zdecydowanie niczego nie ogarniał. W szczególności kiedy Josh zaraz po uściśnięciu jego dłoni z okrzykiem „kwiaty” wybiegł z domu, nie zamykając za sobą drzwi, bo przecież się nie opłacało. Cała trójka Evansów patrzyła się za nim z zaskoczeniem a Mattowi przeszło przez głowę, że może jednak było trzeba trochę głębiej omówić temat jak to wszystko powinno wyglądać. Z drugiej strony, jego chłopak był uroczy kiedy tak pełen radości biegał, unosząc się prawie o kilka centymetrów nad ziemią. Miłość chyba naprawdę potrafiła uskrzydlać.

Kiedy Josh w końcu wbiegł z powrotem, stanął obok Matta i podał kwiaty jego mamie, okularnik w końcu postanowił trochę uporządkować tą całą sytuację.

- Mamo, tato. To jest Josh, mój partner.

I nagle zrobiło się oficjalnie, minuta ciszy się przeciągała w nieskończoność, chociaż od Josha promiennego uśmiechu i wyprężonej do granic możliwości klatki odbijała się taka duma, radość i miłość, że nie dało się źle do tego podejść.

- Tato, proszę! Zanim nas wszystkich wyrzucą - Ellie spróbowała załagodzić sprawę przed eskalacją, podchodząc do Matta z plastikowego krzesła, które było dokładnie tak niewygodne jak wyglądało. Nikt i tak o to nie dbał, nie w oddziale, na którym niektórzy się nie wybudzali. 

Jak bardzo pan Brand chciał zignorować obecność Matta i to, co łączyło go z jego synem, tak było to… Bardzo skomplikowane. 

Nie było go w życiu syna od jakiegoś czasu, i tak naprawdę powinien zostać tam gdzie było jego miejsce - jak najdalej od najbliższych Josha, tak jak ten sam postanowił. Ale teraz wychowywali wspólną córkę - z włosami w kolorze ciemnego blondu, brązowymi oczami, i zaciętym wyrazem twarzy - a Josh po przebudzeniu wołał Matta, dopóki go nie uspokoili. 

- Obudził się, Matt. Obudził się, i mówił, i jego reakcje były tak dobre, jak to możliwe. Panikował, ale wiedział co się dzieje wokół niego - Ellie przyznała na wydechu, z ogromną wdzięcznością i łzami w oczach. Nie wątpiła w brata nawet przez moment, desperacko trzymała się faktów, i jeszcze bardziej nadziei. Mimo to prawdopodobieństwo komplikacji nigdy nie było zerowe. Urazy głowy i krwotoki wewnętrzne bywały skomplikowane. 

Josh jednak lubił skomplikowane rzeczy, dramatyczne wejścia i posiadanie ostatniego słowa. Wszystko to im zaserwował - swój popisowy numer. 

- Och, Boże.

Matt wyglądał jakby miały się ugiąć pod nim kolana. Ellie go w pełni rozumiała. Objęła go ramionami, ściskając mocno.

- Poprosił o Ciebie. Daj mu chwilę - nie zdążyła się odsunąć, a z pokoju wyszła pielięgniarka. 

- Matt? Evans? - zapytała gości, chociaż zatrzymała wzrok na odpowiedniej osobie za pierwszym razem. - Pan Brand prosi. 

W ten sposób, po 5 minutach po przebudzeniu Josha, Matt po raz pierwszy legalnie mógł go zobaczyć. 

- To absurdalne! - Pan Brand miał i tak do dodania swoich pięć groszy.

- Proszę Pana, proszę o spokój. Pan Brand jest świadom, rozmawia z lekarzem. Proszę dać im chwilę - kobieta zatrzymała ręką mężczyznę, który mógł ją złamać w pół. Otworzyła drzwi przed Mattem, zamykając je za nimi. Pomieszczenie było jasne, rytm serca Josha równy, a on rozłożony na łóżku, z nogą na wysięgniku. Był blado-szary, potargany, z bandażami albo czerwonymi obtarciami. W obu rękach miał wenflony, jego oczy błądziły nieobecnie po pomieszczeniu, póki nie zatrzymał się na Mattcie. Na jego twarzy pojawił się od razu głupi i słaby uśmiech. 

Był na ewidentnym haju po narkozie i lekach przeciwbólowych.

- Heeeej - wyciągnął do niego rękę, pokonując kilka centymetrów, które wyglądały jak przejście oceanu. Na piechotę. To było coś tak małego, i ogromnego jednocześnie. - Mały. Matt - jego głos łamał się nieco. Ochrypły i niski od nieużywania.

- Woda - pielęgniarka podała mu szklankę ze słomką. Josh miał problem z namierzeniem jej ustami, biorąc jeden łyk, kiedy lekarz zadawał pytania. Przeszli już przez jego imię, przez rok. Przez to, że był w szpitalu.

- Panie Brand, zapytam jeszcze raz. Pan Evans może zostać? - lekarz dopytał, a Josh uśmiechnął się na nowo.

- Oby na zawsze. 

- Jak się Pan czuje?

- Gorąco. Naprawdę gorąco. Zostajesz ze mną, kochanie? 

Pielęgniarka odwróciła się na bok, sprawdzając wenflon. Jej ruchy barków jednak ją zdradzały, walczyła z rozbawieniem gorzej niż lekarz prowadzący, który zacisnął usta na moment, zanim ich nie rozluźnił.

- Humor dopisuje. To normalne po wybudzeniu, proszę się nie martwić. Panie Brand był pan nieprzytomny przez 6 dni. Wybudzenie zajęło nam więcej niż zakładaliśmy, natomiast wygląda na to, że wie Pan gdzie się znajduje. To wszystko mieści się w normie przy takich obrażeniach. Proszę oddychać… - jego wzrok spoczął na monitorze, gdzie bip-bip-bip nieco przyśpieszyło. - Spokojnie - skończył, zerkając w dół.

Kiedy Matt oparł rękę na przedramieniu Josha, znajdując je w najlepszym stanie, Josha palce znalazły drogę do jego biodra, tym nieprzytomnym wzrokiem patrząc się na wysokości pośladków. 

- Panie Brand - lekarz odetchnął.

- Powiesz mi tak? Panie Brand? - Josh niemalże cmoknął, będąc w zupełnie innym świecie. Na trzeźwo nie chciałby usłyszeć tego od Matta nigdy, to leżało zbyt blisko jego ojca. - Nie musisz. Ale chooolera. To coś - gadał bez sensu, gapiąc się na tyłek Matta z zupełnym brakiem skupienia. 

Josh spojrzał na Matta kątem oka. Na prostej, sięgnął do jego twarzy, ściskając między palcami jego policzki, robiąc aż dziubek ustami.

- Nieeeeee, nie rób mi tego! - zajęczał dramatycznie. - Nie zabieraj mi przywilejów młodszego brata. Mogę ją męczyć ile tylko mi się podoba, wciupać nos w nieswoje sprawy i wciaż być ulubionym dzieckiem rodziców. 

Pomiędzy Joshem, a Ellie były dwa lata - dużo i mało. Dość dużo, aby za nastolatków, wyglądało to jak przepaść, wystarczająco mało, aby teraz móc porozmawiać i podzielić się doświadczeniami. Przynajmniej tymi, którymi się dało. Ellie z Mattem mieli studia i pracę - całkiem dobry grunt do integracji, i wspólnego narzekania, lub cieszenia się studenckim życiem. Josha ten etap kompletnie ominął. Co najwyżej mógł się podpisać pod wyprowadzką od rodziców. 

Teraz stojąc przed domem Evansów, zmrużył nieco swoje oczy, odchylając głowę do tyłu. Z dłonią wyciągniętą w stronę Matta, czekając, aż ten do niego dołączy, próbował złapać co się zmieniło od ostatniej wizyty. A nie był u Państwa Evans od… Dawna. 

- Zmienił się kolor elewacji! - w końcu sapnął, patrząc na Matta, a potem na otwarte drzwi. - Był bardziej beżowy! Racja? - spojrzał na swojego faceta, kiedy pokonywali ostatni metr dzielący ich od drzwi. To nie był soft launch. Nie kiedy Josh szukał potwierdzenia na twarzy Matta, uśmiechając się promiennie, i nie puszczając jego ręki nawet na chwilę, pochylając się do Pani Evans, aby ją przytulić jednym ramieniem. - Dzień dobry, hej! - wyciągnął się, patrząc nad głową mamy Matta, na jej tatę, który wychodził z salonu. - Dzień dobry! - przywitał się, pociągając Matta przed siebie, nie dając mu wyjścia z przywitaniem się. Swoją domową tradycję przytulania traktował jako wysłannik, nawet przez głowę mu nie przeszło, że Matt mógł mieć bardziej chłodne przywitanie. Evansy były mniej dotykalskie i zdystansowane. 

- Panie Evans - uśmiechnął się do mężczyzny, ściskając mu rękę. Z Mattem przed sobą, ręką zamiast w jego dłoni, to już na dole pleców. Wprowadzał go do jego własnego domu jak jakąś zabłąkaną owieczkę. - I inny obraz! Ile się tu zmieniło, a nie było mnie, ile, może z rok? - zażartował, pamiętając ile go tu nie było. W latach, miesiącach, tygodniach. - Lubię ten. Jest zarąbisty.  Tak dobrze was widzieć. Kwiaty… Kwiaty. Jedną sekundę - wybiegł z domu, podbiegając do auta. Z tylnego siedzenia wyciągnął zapomniany bukiet i ciasto. Sklepowe, z kawiarni Maxa, chociaż nie trafili na jego zmianę. Szkoda. Za nim też tęsknił, ale ten miał jakiś zajęty okres. - Tutaj, proszę - wręczył je Pani Evans, dopiero wtedy zsuwając buty, jeden o drugiego, przesuwając je stopą na bok. Ręka wróciła na plecy Matta, jakby tam było jej miejsce. Jakby jego obecność przy boku syna Evansów była najbardziej naturalna na świecie. 

Poniekąd był wdzięczny Josha siostrze, że jednak nie przyjeżdżała. Miał wolne dni, mógł zając się domem, zwierzętami i Eve. To zapełniało mu czas do tego stopnia, że miał tylko kilka chwil wolnych w ciągu dnia, które od razu niczym magnes przyciągały złe myśli. Dlatego lepiej jak był zajęty. Chociaż wyglądał przez to na podwójnie wykończonego, bo nie sypiał najlepiej, ale też prawie nie jadał.

- Czemu nie jesz?

- Już jadłem wcześniej, jak przygotowałem śniadanie dla ciebie. – odpowiedział Eve, siedząc po drugiej stornie stołu wpatrując się w nią kiedy jadła śniadanie.

- Wcale nie. Patrzyłam na ciebie. Nic nie jadłeś. – zrobiła typową minę numer trzy jaką robił jej ojciec kiedy wyczuwał kłamstwo.

- Naprawdę jadłem. Kiedy myłaś zęby. A teraz pośpiesz się, bo musimy zaraz wyjść do szkoły.

Z jakiegoś powodu Eve była tym razem nawet współpracująca i nie kłóciła się dalej, chociaż jej mina mówiła, że nadal mu nie wierzyła. Nie wierzyła do tego stopnia, że kiedy wrócił z powrotem do domu znalazł pół kanapki na swoim talerzu. Te pół, które wcześniej nadgryzła.

Mała była dobrym dzieckiem, ale piekielnie spostrzegawczym. Jak większość dzieciaków, które przeszły pewne traumy i musiały być wyczulone na środowisko i dorosłych. Miał nadzieję, że po przeprowadzce, kiedy wpadli w swoją nową rutynę to wszystko się u niej uspokoiło, ale stare nawyki szybko wywalały w stresowym momencie. Okropnie żałował, że wtedy zabrał ją z sobą, bo może gdyby tego nie zrobił pan Brand nadal by o niej nie wiedział. Jednak kiedyś musiało dojść do takiej konfrontacji, po prostu żałował, że przy takiej sytuacji.

O rozpoczęciu wybudzania dowiedział się dopiero kiedy wszystko się zaczęło. Nie wiedział czy to była kwestia tego, że podjęto decyzję nagle czy Ellie nie miała czasu mu napisać. Był i tak jej wdzięczny, że tak często go o wszystkim informowała, nawet jak nic się nie zmieniło. Każda wiadomość podnosiła mu żołądek do góry. Drgnięcie powiek czy palców, mamroty. Wiedział od Ellie jak to będzie wyglądało, bo wcześniej jej się dopytywał o te sprawy i wyszukał na internecie tyle ile mógł. A jednak tego wieczoru chodził tak poddenerwowany, że kiedy poszli z Eve i Sam na plac zabaw to mała go nie odstąpiła na krok, mówiąc, że chce posiedzieć z nim i Sam. Za to kiedy usnęła Matt oglądał w kółko trzysekundowy filmik poruszających się Josha palców. To dawało mu tak wiele nadziei.

Potem jednak zaczął się martwić. Minuty i godziny się dłużyły. Dni ciągnęły mozolnie, nawet wtedy jak wrócił do pracy. Był rozkojarzony, ciągle spoglądał na zegar jakby mógł z niego wyczytać godzinę, w której Josh się wybudzi. Ten dawał sygnały, ale jednak nie udało się go całkowicie wybudzić. Odzyskiwał na chwilę trzeźwość aby zraz znowu odpłynąć. Matt zaczął się martwić, bo co jeżeli dojdzie do najgorszego?

Wszystko nagle prysło kiedy na okienku jakie miał w pracy nagle zadzwoniła Ellie. Dzwoniła a nie pisała. To mogło oznaczać tylko albo bardzo dobrą albo bardzo złą wiadomość.

- O mój Boże. – odetchnął tak jakby przez te wszystkie dni nie oddychał a w oczach miał łzy. – Boże. – westchnął jeszcze raz szybko dochodząc do siebie. – Zaraz będę.

Biegiem udał się do dyrektorki aby przedstawić całą sytuację. Częściowo już o wszystkim wiedziała, ale wybudzenie się było grubą sprawą. A on miał jeszcze dwie lekcje.

- Panie Evans, proszę jechać. Poradzimy sobie.

- Naprawdę?

- Ależ oczywiście. Jak nikogo nie znajdziemy to sama przeprowadzę te dwie lekcje. Proszę się nie martwić i jechać.

- Dziękuję.

Miał ochotę tą kobietę wycałować, ale ani to nie wydawało mu się odpowiednie ani nie miał na to czasu. Wracając do pokoju nauczycielskiego po swoje rzeczy już zamawiał Ubera aby zaoszczędzić każdą chwilę jaka była.

***

- Proszę aby wszyscy natychmiast opuścili pokój. – do pokoju wbiegły lekarz, pod którego pieczą był ten odcinek szpitala. Nikt nawet nie zareagował na jego słowa. – NATYCHMIAST! – wystarczył mocno podniesiony ton aby każdy na niego spojrzał. – Wszyscy natychmiast z pokoju. Ellie, zabierz rodziców, pacjent potrzebuje spokoju.

Joseph zdecydowanie już miał coś odpowiedzieć, ale jedyna osoba, która potrafiła mu się postawić – czyli jego córka – ścisnęła go za ramię i pomachała przecząco głową. – Lepiej chodźmy.

Pacjent mógł zareagować w ten sposób na wiele czynników, nawet samo obudzenie się w szpitalu mogło wywołać ogromny szok a co dopiero wiszący nad nim ludzie.

- Dzień dobry, nazywam się doktor Smith i jestem pańskim lekarzem. – mówił sprawdzając różne parametry i przekazując pielęgniarce różne dyspozycje, łącznie z tą, po której ta podała coś do kroplówki jaką obecnie przyjmował Josh, po tym powinien się trochę uspokoić, ale nie ponownie usnąć. – Trafił do nas pan po wypadku samochodowym i był w śpiączce przez parę dni. Chciałbym aby odpowiedział pan najpierw mi na parę pytań a potem ja odpowiem na pańskie, dobrze? – akurat przy tym pytaniu nie czekał na odpowiedź. – Niech pan zacznie od tego jak się nazywa.

Matt wpadł do szpitala niedługo po tym jak wszyscy zostali wykopani z pokoju. Na całe szczęście był to czas odwiedzin, więc nie rzucał się tak w oczy, jak wtedy w środku nocy. Dokładnie pamiętał gdzie Josh leżał, więc udało się w tamtą stronę, nie wiedząc czy ma się znowu cieszyć czy płakać, że cała rodzina była na korytarzu. Zwolnił kroku, ale nie zatrzymał się. – Ellie, co się dzieje?

- Ja nic nie wiem.

Od razu zaprzeczył aby nie popaść w niełaskę partnera. Chociaż nie sądził, że mógłby, na pewno nie z tak błahego powodu. Z Ellie utrzymywał dalej kontakty, było o wiele łatwiej jak już byli w tym samym mieście, ale nie było to nic spektralnego. Właściwie gdyby nie nachalnie kręcący się dookoła niego Josh to zapewne ich kontakty rozeszłyby się po podstawówce. Nie to aby były się nie dogadywali, raczej byłoby to zwykłe zamazanie więzi po zmianie szkół jakich było wiele.

No cóż, teraz się już od Matta nie uwolni.

- Jeżeli to jakiś jej kolega z szkoły  to zapewne w domu rodzinnym macie jeszcze albumy z szkoły. Może go tam znajdziesz. Jednak jeżeli to ze studiów to raczej zapomnij. Poza tym, jest dorosła, jej życie i wybory.

Nikt nie lubił kiedy ktoś wciskał mu się w życie prywatne a tym bardziej kiedy w intymne próbował wsadzić nos młodszy brat. Fujka. Lepiej było jednak odsunąć go od myśli na ten temat. Temat auta był chyba lepszy, więc postanowił go pociągnąć.

- Em, bo wiesz, ja nie mam prawa jazdy. – zdziwione spojrzenie Josha mówiło całkiem wiele. No ale nie dziwił się, przed ich dwuletnią przerwą szykował się do tego. – Wiem, mówiłem, że miałem robić, ale to było jeszcze zanim zacząłem studia. Może gdybym pozostał na poprzednim uniwerku to by to wyszło, ale te całe przenosiny, nadrabianie roku itd. Za dużo tego wszystkiego było i pomysł jakoś przepadł. Poza tym, to miasto jest ogromne, ale całkiem dobrze skomunikowane, więc nigdy nie miałem jakiegoś problemu z podróżowaniem. A do rodziców mogę dojechać pociągiem. – co prawda z przesiadką, ale droga nie była najgorsza, więc nie narzekał. Jakoś tak, po prostu przyzwyczaił się do tej rzeczywistości.

Matt przez najbliższe dni miał ręce pełne roboty. Eve była zajmująca, ze swomi napadami paniki, złości, przestymulowania i nocnym moczeniem, które wróciło do nich ze zdwojoną siłą. To nie były pierwsze dni nieobecności Josha, gdyby nie sytuacja w szpitalu, jego nieobecność nie dotknęłaby jej tak mocno. Problemem było nagromadzone napięcie, kłótnia w placówce i niemalże wyrywanie jej między rękami. Nagle przypomniała sobie o Joshu, i nie potrafiła odpuścić. Nie rozumiała czemu nie mogli zadzwonić. Chciała go zobaczyć. Na żywo, przez kamerce. Chciała bajki na dobranoc opowiedziane różnymi głosami, których Matt nie potrafił zrobić. Ten wiązał jej źle buty, nie tak mył włosy, i nagle naleśniki smakowały inaczej, chociaż Josh nigdy nie potrafił zrobić ich zrobić tak jak Matt, i kilka dni temu Eve zrobiła scenę, bo przekroił je w nieodpowiedni sposób. 

Kiedy ta była w przedszkolu, Matt sprzątał całe mieszkanie. Robił obiad. Zajmował się Sam. 

Ellie nie wpadła w odwiedziny ani razu, ale dzwoniła raz dziennie przed bajką dla Eve, i wysyłała powiadomienia co dwie godziny poza dyżurem, i co cztery kiedy była w pracy. 

Lekarze zaczęli proces wybudzenia, kiedy ta miała zmianę. To były pierwsze godziny, na tym etapie czekali. Pełna świadomośc miała nie wrócić przynajmniej w przeciągu doby. Przez pierwsze kilkanaście godzin, Josh jedynie ruszył palcami dwa razy. Jego oddech był szybszy i mniej spokojny. W pokoju byli we trójkę, kiedy ten drgnął i otworzył powoli oczy. Trwało to dwie sekundy, zanim nie zasnął znowu. 

Ellie informowała o Matta na bieżąco o wszystkim.

Ellie: Ruszył palcami. Od teraz to może zająć do czterech dniu aż nie wróci mu świadomość.

Ellie: Wyściskaj ode mnie Eve.

Ellie: Obudził się na dwie sekundy. 

Ellie: Ściska nam dłoń. To dobrze!!! Pozdrów Eve

Ellie: *video drgających palców*

Ellie: Zaczyna mamrotać. Chyba próbuje powiedzieć twoje albo Eve imię. 

Ellie: Zdecydowanie twoje!!!

Nie było naprawdę sensu informować Matta o tym, że ten drgał nerwowo i kiedy budził się na kilka sekund płakał i nie mógł złożyć żadnego słowa. To zajmowało czas. 

Piątego dnia rozdzwonił się telefon w środku dnia.

- Obudził się. Pakuj się do taksówki - powiedziała bez wstępu. - Chce Ciebie i jest przerażony. Odsunęli ojca od łóżka.

***

Coś było nie tak ze światłem. Było zbyt jasne pomimo zamkniętych oczu. Pulsowało w jego głowie niczym irytujący, powtarzalny dźwięk. Pik. Pik. Pik. Pulsowało jak jego krew. Coś było nie tak ze światłem, dźwiękiem i jego ciałem. Czuł się ciężko, jak wtedy kiedy wpadł w błoto do pobliskiej rzeczki, i wyczołgał się z niego oporem. Ubrudził nowe tenisówki - białe - i spodnie, z których powoli wyrastał. Wtedy słońce przechodziło przez korony drzew, teraz było oślepiająco jasne.

Zamknął oczy ponownie, czując nacisk na swojej dłoni.

- Josh, skarbie? - to był znajomy głos. Przekręcił głowę, słysząc to pikanie. Czując ciągnięcie w boku, w plecach, w nodze. 

- Ma? - swojego głosu za to nie poznawał. Był jak zza ściany. Ochrypły, suchy. Łamał się. 

- Ciii, skarbie. Kocham Cię tak bardzo - głos jego mamy też brzmiał dziwnie. Jak wtedy, kiedy próbowała pocieszyć go i wycałować siniaki, samej dusząc się od łez. Jak we wspomnieniu - ciągnięcie i pulsowanie zamieniło się w bardziej wyraźne pieczenie i uścisk. Jego oddech przyśpieszył. Pulsowanie nabrało tempa. 

- Ma… - zmusił się do otworzenia oczu. Skrzywił się, bo ból zaczął pulsować nie tylko w jego ciele, ale w głowie. - Mama - ścisnął ją za dłoń, próbując przekazać, że było wszystko w porządku. Że cokolwiek złego zrobił tym razem, jakkolwiek ojciec nie odpowiedział, miał to pod kontrolą. To były tylko siniaki, równie dobrze niektóre sam sobie zrobił wywalając się na rowerze, albo wchodząc tam gdzie nie powinien. NIkt nigdy nie zadawał pytań. Póki nie trafiał do lekarza i szpitala, mieli to pod kontrolą. 

Tylko tym razem pokój nie wyglądał znajomo. Jego ciało nie było otępiałe z bólu, a pulsowało coraz mocniej, coraz głośniej. Światło było zbyt wyraźne. Szpitalne.

- Josh, uspokój się. Przyśpiesza mu tętno. Tak powinno być? 

Ten głos był równie znajomy, ale w ten mniej przyjemny i kojący sposób. Odwrócił głowę, aż sapiąc, bo to nie bolało jak siniaki. Szarpnął się. Jego ojciec stał tuż obok jego mamy, trzymając rękę na jej ramieniu. 

- Nie… Nie, nie, nie. 

- Josh - powtórzył, patrząc na niego i na urządzenie obok. Josh spojrzał za jego wzrokiem, w stronę maszyny. Był podłączony do niej, rękę miał sztywną, a w niej wenflon. Rzuciło mu się jednak coś innego - czy to była noga na wyciągniku? Był w szpitalu. Coś bardzo było nie tak. 

- Nie, nie, nie! Idź stąd - spróbował się podnieść, odsunąć. Ból eksplodował jeszcze bardziej, nie w jego nodze, a kręgosłupie. Nagle nie mógł złapać oddechu. 

- Josh?! Pomocy! - jego mama podniosła się, a wraz z tym i alarm.

- Nie! Nie dotykaj mnie! Wynoś się stąd! 

Jego krew pulsowała tak mocno, że słyszał tylko ją. Nie mógł oddychać. Coś było nie tak z jego ciałem, bo nie mógł się ruszyć. Nie był pewny czy chciał uciekać czy walczyć, ale potrzebował zrobić coś. W tle słyszał więcej osób, dłonie zaciskające się na nim, próbując przetrzymać go i uspokoić, kiedy szarpał się na ile mógł - niewystarczająco, aby zejść z łóżka, dość, aby wszystko go bolało. Dlaczego tak bardzo pulsowało?! 

- Chcę Matta! Gdzie Matt?! Nie dotykaj mnie! Wynoś! 

- Miała być, ale chciała zostać jeszcze na chwilę w domu. Chyba startuje do niej jakiś kolega z klasy - Josh spojrzał na Matta, czekając na jakieś plotki. Ellie była jego rówieśniczką, chodzili razem do podstawówki, zanim w szkole średniej nie trafili do innych klas, dzieląc tylko niektóre lekcje. - Jakiś… Ben? Próbowałem go znaleźć, ale nie ma socjalów, a przynajmniej publicznych. Ellie go nigdzie nie oznaczyła, a, ugh, ten głupi portal z klasami zniknął - narzekał, marszcząc swój lekki nos. Jego zdolności szpiegowskie były wystawione na próbę. Plus nie zdziwiłby się jakby Ellie dała mu inne imię, aby nie był Wścibskim-młodszym-bratem. Jak czasem gadała. Totalne głupoty i kłamstwa jego zdaniem. - Pewnie to tylko przyjaciele z benefitami, a ona nie che się przyznać, że się pieprzą - wykrzywił się jeszcze bardziej. Jakby nie wiedział, że jego siostra mogła uprawiać seks. 

Ich rodzice też byli całkiem współcześni. Byli młodsi od rodziców Matta, Ellie urodziła się wcześnie, a chwilę po niej on. To nieco komplikowało sprawy. Jego mama musiała wziąć dziekankę, później przerwać studia i wrócić na nie po jakimś czasie. Jego tata robił medycynę, rzucenie studiów nie wchodziło w grę. Później zresztą Ellie studiowała, a on podróżował z jego pieniędzy. Obecnie bycie właścicielem kliniki z medycyną estetyczną było paliwem dla teorii czy Josh miał coś robionego, czy jednak wyglądał tak naturalnie. 

- Możemy od Twoich? Wolałbym zostać dłużej u swoich - powiedział wprost. Nic zaskakującego. To byli jego rodzice. - I hej, nie potrzebujesz czasem auta w mieście? To wynajmowanie mi nie leży. Może coś mniejszego, jeśli byś go używał? - spojrzał na Matta, wsuwając palce wyżej na jego nogę. Jechali drogą szybkiego ruchu, nie potrzebował zmieniać biegów. 

- Dobrze. – przyciągnięty przez Josha pocałował go lekko w usta. – Tylko może w takich sytuacjach nie mówimy o naszych rodzicach? To jest zbyt dziwne.

Nagość, seks i rodzice – to nie było coś co naturalnie w parze. A od tego był tylko jeden krok do wyobrażania sobie starszych w trakcie TYCH czynności. A to już całkowicie i niezaprzeczalnie było niesmaczne.

- I vice versa. – uśmiechnął się przymykając oczy na pieszczotę włosów. Nigdy nie myślał, że byłby fanem takiej czynności a jednak z Joshem wszystko było o sto razy bardziej przyjemne. W szczególności kiedy mógł leżeć na jego klatce i słuchać jak brzęczą mu płuca kiedy mówił oraz jak biło serce. Tak było zdecydowanie najlepiej. – Dobrze. – mówiąc to uśmiechał się czując drobne pieszczoty. – W weekend pojedziemy do rodziny. A później poznasz moich znajomych z uczelni. I żeby było jasne, nawet jeżeli dla świata wyglądamy jak kochankowie to dla mnie zdecydowanie jesteś chłopakiem. – podciągnął się i spojrzał prosto w Josha oczy. – A nawet partnerem.

To doprowadziło modela do takiej radości, że nagle brunet wylądował plecami na materacu a tamten między jego nogami.

- Powtórz to jeszcze raz.

- Hmm? To, że jesteś moim partnerem.

- Kurwa, jak to nieziemsko brzmi!

Z na nowo odkrytą energią rzucił się na Matta.

Parę dni później wynajętym autem jechali w swoje rodzinne strony. Brand chyba chciał zaszpanować wypożyczając auto, bo przecież mogli pojechać pociągiem. Z drugiej jednak strony, gwiazdy nie zniżały się do pociągów. Mieli dobrą pogodę, i jeszcze lepsze humory. Ich rodzinne domy były oddalone od siebie zaledwie o kilka ulicy, więc całą akcję mogli przeprowadzić w jeden dzień. Nie musieli przez to się rozdzielać i na noc zostawać u swoich rodziców.

- Wiesz czy Ellie będzie? Bo mogliśmy ją w sumie z sobą zabrać. W końcu nie często wracasz do domu.

W tym momencie Evans poczuł się trochę głupio. Jedną sprawą była kwestia Josha pracy, która skupiała się na podróżach i częstych zmianach miejsc. Inna było to, że od kilku miesięcy każdą wolną chwilę spędzali razem. Czy to na telefonie, czy faktycznie zabunkrowani w mieszkaniu jak para kochanków. Nie pomyślał aby podzielić się modelem z jego najbliższymi.