Matt od razu sięgnął po kubek z wodą, który stał na szafeczce obok łóżka. Słomka już była do niego wstawiona, więc tylko odpowiednią ją nachylił aby partnerowi było łatwiej sięgnąć.

- Powoli. – powtórzył po Ellie.

Zaraz po tym odstawił kubek i widząc te poszukiwania jego dłoni od razu ją podstawił mu pod rękę. Zdawało mu się, że to uspokoiło chłopaka i pozwoliło mu się odprężyć. Zaczął wpadać z powrotem w letarg, ale ostatnimi słowami było, że Matt miał przy nim zostać i to była kolejna rzecz, która sprawiła, że oczy mu zalśniły.

Przez chwilę nie mógł oderwać wzroku od Josha twarzy. Poobijana, w siniakach. Wyglądał źle, ale żył. I po tylu dniach bez kontaktu, w końcu Evans mógł być obok niego. W tym miejscu, w którym powinien być od samego początku.

- Ellie. – praktycznie szepnął, w końcu odrywając się od partnera. – Co teraz?

- Ej, wszystko jest dobrze. – dziewczyna od razu do niego podeszła i go przytuliła. Chyba musiał bardzo smutno wyglądać skoro tak zareagowała. A jemu nie o to chodziło. Jednak nie pogardził tą chwilą czułości. – Jest nawet lepiej niż jak mogliśmy o tym myśleć. Wybudził się a to ogromny sukces. Teraz musimy poczekać aż leki z niego zejdą. To pewnie potrwa parę godzin. Po tym możemy zrobić dokładne sprawdzenie jak się czuje.

- Rozumiem. Chodzi mi bardziej o kwestie… Rozumiem, że teraz mogę już zostać..

- Ależ oczywiście!

- Ale co z waszymi rodzicami? Twój tata nie zniesie mnie tutaj, a ja nie chce robić awantur. On – ścisnął Josha dłoń – powinien odpoczywać.

- Masz rację. Oficjalnie nie możemy ich wyrzucić z sali. podeprą się tym, że Josh był pod wpływem leków. Poza tym, to tata jest głównym problemem. Powiem, że nie powinni wchodzić. W końcu ich wyrzucił z pokoju, ale nie zmuszę ich. Jeżeli będą się awanturować to pamiętaj, że można nas wezwać mamy łatwą komunikację z ochroną. Chociaż wolałabym tego uniknąć.

- Rozumiem. Dziękuję, że tak pomagasz.

- W tym momencie liczy się tylko dobro pacjenta. – uśmiechnęła się smunto. – Co z Eve?

- Ach, tak. Tylko ty i ja możemy ją odebrać. Dasz radę? Jak nie to będę musiał pojechać po nią, ale wolałbym jej nie przyprowadzać do szpitala. Zadzwonię do Camille.

Plan został szybko ustalony, Ellie dostała pozwolenie na wyjście z pracy dwie godziny wcześniej aby odebrać bratanicę. Zaprowadza ją do domu, daje obiad i Camille przyjdzie wraz z dzieckiem ją popilnować, jeżeli będzie taka potrzeba to potem dołączy do niej Jeff aby przy okazji wyjść z Sam. Matt za to został przy Joshu. I nie ważne co miało się dziać czy działo, nie odstąpił go na krok. Aż w końcu tamten się obudził.

Badania, tak jak mówiła najmłodsza Brand, wypadły bardzo pozytywnie jak na tą sytuację. Poza samym wypadkiem Josh wszystko pamiętam. Mógł też poruszyć każdą kończyną i lekarz od razu wykluczył przerwanie rdzenia kręgowego, co oznaczało brak paraliżu. Trzeba było uważać, bo po wstrząśnieniu mózgu nawet po pewnym czasie mogły dziać się różne rzeczy – zaniki pamięci, utraty równowagi, bóle głowy – ale dzięki temu, że pozostawał w śpiączce farmakologicznej powinni uniknąć większości problemów. Oczywiście nadal Josh był poobijany, połamany i w okropnym stanie, ale odrzucili stan zagrożenia życia oraz niepełnosprawności na lata.

Josh uśmiechnął się głupio w jego usta, wciąż bardziej na haju niż nie. Narkoza, środki przeciwbólowe, wszystko mieszało się w jego ciele, zmieniając jego mózg w papkę. Chociaż nie gapił się już tak obsesyjnie na tyłek Matta, mrużąc oczy jak podczas skomplikowanego zadania matematycznego. Skupienie musiało go dużo kosztować, i jego myśli mimowolnie płynęły w każdą stronę. Głównie jednak po prostu nie myślał.

- Woda - poprosił, czując nagłą suchość, a sekundę później prawdziwą saharę. 

- Tylko powoli - Ellie upomniała, podając kubek Mattowi. Jej oczy też się błyszczały, a dolna warga drżała, jakby miała zaraz się rozpłakać w pełni. Przez uraz kręgosłupa i szynę w nodze, nie mogli go nawet podnieść. W grę wchodziła tylko słomka i liczenie na brak zakrztuszenia się. 

- Mmm, powoli - Josh przytaknął, przeciągając samogłoski, bardziej mamrocząc niż mówiąc. Język mu ciążył, a ciało wtapiało się w łóżko. Palcami próbował złapać za dłoń Matta, walcząc z powiekami. - Zostań. Zostań, zostań, zostań.

Ciężko było się z tym kłócić. 

Po tym Josh padł, potrzebując regeneracji po regeneracji. Chociaż leki przeciwbólowe były dośc silne, aby go nie mdliło z bólu.

- To było szybkie - Ellie wysiliła się na żart, wycierając wierzchem dłoni oczy. Patrzyła się na monitor z równym biciem, jakby spokojnie spał, a nie leżał na szpitalnym łóżku, z nogą na wyciągniku i kołnierzem stabilizującym jego kręgosłup. - Muszę wracać do nich i do pracy - ta odetchnęła, wskazując na korytarz, gdzie byli ich rodzice. Nie wyczekiwała tego spotkania, szczególnie teraz, kiedy stracili jedyną kartę przetargową - nieświadomość swojego syna i brak jego odmowy. -  Ma kto odebrać Eve? Kończę o 19. Mogę z nią zostać, jeśli Camile by ją odebrała. 

To było kolejne kluczowe pytanie. Josh nie obudzi się przez kilka godzin, ale później miały zacząć się badania i konsultacje, ciągnięcie dzieciaka przez nie, nie było najlepszym rozwiązaniem. Szczególnie Eve, dla której ostatnie rok był cieżki. 

Dla Josha kolejna pobudka nie była już taka łaskawa. Pulsowanie głowy, nogi, pleców. Zaciskający się żołądek i mdłości. Przez chwilę znowu nie wiedział, gdzie jest, próbując się ruszyć i wstać, zanim kolejna dawka morfiny uśmierzyła bólu i zatrzymała panikę.

Ciśnienie, tętno, saturacja, aż nie przyszedł lekarz.

-Wie Pan jak się Pan nazywa?

-Co? - Josh spojrzał na niego nie rozumiejąc. Obrócił głowę na Matta, który go zachęcił do mówienia, niczym jak oni Eve. - Josh. Um, Joshua Brand.

To było typowe pytanie kontrolne, a potem kolejne i kolejne.

Gdzie był, jak się tu znalazł. Czy mógł ścisnąć jego dłoń, poruszyć palcami u stopy, sprawdzenie źrenic.

Josh nie pamiętał nic z wypadku. Jechał na miejscu pasażera, potem była pustka. Podobno to było normalne, chociaż lekarze pierwszej pomocy zapewniali o jego przebudzaniu się w trakcie transportu. To była jak jedna wielka dziura. Zamrugał oczami i był w innym miejscu, innego dnia, z inną osobą.