Osobisty pamiętnik małego misia

Była moim spokojem, moim ogniem, moim oddechem, moim bólem i nieważne, jak dużo przeszliśmy, każda sekunda była warta życia, które teraz mamy.

Chociaż są dysfunkcyjni, nigdy nie widziałem, by dwoje ludzi walczyło o siebie tak jak oni.

Zobaczy, że jeden błąd to bardzo mało w porównaniu z tym, jak bardzo ją kocham, w porównaniu z tym, kim mogę się dla niej stać.

Próbuję wyobrazić sobie swoje życie, gdyby odeszła. Zabrałaby ze sobą wszystkie barwy, którymi z takim trudem pokrywała moje życie.

Przy tobie... przy tobie chcę stać się dobry, dla ciebie...

Pewnie nie ma też ani jednej blizny na skórze ani na duszy.

Kiedy nosisz maskę przez tak długi czas jak ona, prawie nie możesz jej zdjąć.

Kobiety pragną tego, czego nie mogą mieć.

Kiedy potrzebuję ciszy, hałas pomaga.

To naprawdę pojebane - dwoje ludzi schodzi się, a później upada. Niszczą się i wszystkich dookoła siebie, ponieważ byli zbyt egoistyczni i uparci, żeby się pozbierać.

Nie mógł trzymać się od niej z daleka, a podczas ich starć i wspólnej drogi ona stała się normalnością, której pragnął przez całe życie.

Sprawiła, że poczuł ten rodzaj nadziei, której nie czuł nigdy wcześniej.

Jego miłość dla niej płonęła jaśniej niż jakakolwiek gwiazda i zakreślał fragmenty dziesięciu tysięcy jej ulubionych powieści, by jej to pokazać.

Zaczął czuć, że od niej zależy każdy jego oddech, każda myśl.

Pustka każe nam robić rzeczy, o które byśmy się nie podejrzewali, a to zachowanie to jedyny sposób, żeby zapełnić tą ogromną pierdoloną dziurę we mnie.

Nic tak naprawdę nie miało znaczenia.

(...) a dopóki tli się choćby iskierka nadziei, nic nie jest stracone na zawsze...