lorem mea

Odeszłam z kościoła. Moralnie póki co. Wiem ze to zła droga dlatego wiem ze do niego wrócę. I tym się usprawiedliwiam topiąc się dalej w „wygodzie” grzechu przyjemności na każdej płaszczyźnie.

Czasami zastanawiam się czy to tez część mojego perfekcjonizmu. Nie zrobię czegoś bo ktoś to tak a nie inaczej oceni. Oceniać nas będą zawsze czy tego chcemy czy nie. Ważne żebym nie cięła się dla samej siebie. Z szacunku i troski o siebie. Nie o myśli taty i historie choroby. I nie jest to egoistyczne.

Dziś na biologi wyjęłam żyletkę i zaczęłam się nią bawić. Zostałam sama w ostatniej ławce, znajome odeszły bo jestem dla nich niewygodna. Czułam ogromna kontrole ze to ja decyduje o bólu. Jednocześnie chcąc i niechcący do tego wracać bo jak powiedziała pani psycholog ,,dojrzałam do tego że to nie pomoże”. Tak czułam się wyzwalające nacinając pomału i lekko kawałek ręki. Nie przyznam się do tego psychiatrze. Pewnie zgłosi to rodzicom a oni sobie nie wyobrażają ze mogłabym do tego wrócić.

zaczęłam walczyć o siebie podejmując X psychoterapię z farmakoterapią. chętnie poznam kogoś historie z podobnymi doświadczeniami. wpisy ukażą kim jestem i jaka jestem głównie mi. to przykre ze tak słabo znamy samych siebie dlatego podjęłam to działanie.