Black and White ?

Çatı katında bir odanız olduğunu düşünün, tavan camdan, hava yağmurlu.

Biriyle bağını kopardıktan sonra o insanı arkasından kötülemek aşırı düşük bir hareket. Siz birini sevmiyorsunuz diye kimse o insanı sevmesin istiyorsunuz. Ne oluyorsa şu çirkin hırsınızdan oluyor zaten.

Sizi her halinizle seven, neyi ne için yaptığınızı bilen, ufacık bir nedenle silip atmayan, kusurlarınızı yüzünüze vurmayan, derdinize surat büken değil de üzüldüğünüzü hissedip size vakit ayıran insanlar için çabalayın.

bir insani güzel sevmek bırakabileceğiniz en büyük hasar bana göre çünkü bir daha asla öylece sevilemeceğini bilmek öldürür.

Her şeyden en ufak bir harekette soğuyorum artık. Hemen kestirip atıyorum. Tahammülümü bu kadar yitirmiş olmama şaşkınım.

Birilerine kırgınken ya da sinirliyken en çok kendime zarar verdiğimi fark ettim. Yani herkes bir yerlerde devam ederken, her şey akıp giderken göğsünde koca bir alev topuyla yaşamak en çok kendine haksızlıkmış. Affedememek yorucu bir his.

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

Bazen cidden nasıl üstesinden gelinir hiç bilmiyorum.

Birinin gelip “sus her şeyi biliyorum” deyip sarılmasına o kadar ihtiyaç duyuyorum ki bazen.

Abi şu özlem hissini kapatma tuşu yok mu ya böyle çok zor oluyo

“Anlatamayacağın şeylerin ağırlığıyla gözlerinin dolduğu, başını öne eğip ellerinle oynadığın o derdi hiçbir yere koyamıyorsun.”

sessiz değilsin. büyük bir gürültünün içindesin, ama duymuyorlar

Duygusal, hassas kalpli ve ince ruhlu olmak ayıp değil ama belli edince hayatınızı kaydırıyorlar.