Everyday It's Me

I created a new blog, please visit it here.

Sana lalaki na lang ako.

Para hindi na ako nagsusuot ng bra. Kahit mainit kailangan namin suotin.

Para hindi na ako bumibili at gumagamit ng Whisper with wings buwan-buwan.

Para kahit anong suot ko, okay lang.

Para kahit naka-sando ako, walang malisya.

Para kahit mahaba na yung buhok ko sa kili-kili, ayos lang.

Sana lalaki na lang ako.

    Para kahit umalis ako ng bahay kahit saglit lang, walang magtatanong.

Para kahit gabihin ako, hindi sila mag-aalala.

Para kahit tamad ako at hindi gumawa ng gawaing bahay, wala sasabihin.

Para payagan ako kapag may overnight.

Para kapag may away, kebs lang.

Sana lalaki na lang ako.

Para kahit maging bakla ako mas tanggap ng lahat.

Para 'pag may gusto ako, okay lang na ako yung unang umamin.

Para hindi niyo masabing madrama kapag umiyak ako.

Para pwede manligaw.

Para hindi obvious kapag nasasaktan.

Para mas hindi na kailangan magdala palagi ng bag.

Para "special" yung treatment.

Para walang arte na kailangan.

Para hindi ko na iniisip kung bakit ganun yung text niya sa akin (boy language).

At higit sa lahat,

I never thought- Yes, I never really thought I could paint. I love it when my hands are stained with paints even in my clothes. Hahaha. I just love it when I always paint. I'll be posting my works soon. 

'Yan na naman- Ayoko talaga ng feeling na 'to. Ayoko na maulit at maramdaman yung dati. Ayoko na talaga magkamali ulit. Sana pwede kong pigilan pero mukhang hindi na. Sadyang ganun nga siguro. Weak minsan eh. Hahaha. Sana makaya ko. Pigil lang :)

SUMMER IT IS- It is so happy to know that my second sem is totally over. I'm no longer a freshie though but yow!The incoming sophomore year is so exciting. I'm thankful that I learned a lot from my first year in UP, thank God, I was able to overcome that freaking loneliness I experienced during my first sem. Those days seemed would never end. But I am so blessed to find people who became my orgmates and my friends inside the university. Indeed, "SABAW" moments would cease for some time, but I think, I would miss those days- my everyday pancit canton moments, the tambay hours, the "group-study-tayo-para-mas-marami-tayo-mareview-pero-daldalan-ang-nangyari" and especially the whole experience.

Summer is indeed a break, break from stress and break from allowance(hahaha!) So here are some of my activities that I want to do this summer and hopefully, accomplish them all.

-Renovate and design my new room

-Bond with my high school friends

-Learn new recipes

-Read books

-Update this blooog XD

-Learn something new

-Practice playing the guitar

-Study astronomy

-Create a bucket-list

-Paint more

AND....

-LOSE WEIGHT (seriously.)

Nakapasa ka ng UP. Yes naman! Masaya ka di'ba? :))) Astig eh noh? Yung pangarap ng madami, nakamit mo. Hindi lahat nakakapasok diyan. Wala, no words can explain the feeling diba? Lalo na kapag may Form5 ka na, may ID, may org, may readings, basta lahat na ng patunay na Iskolar ka ng Bayan. Bongga, ang future mo, clear and bright, shining shimmering, and challenging. Dude, kapag nalaman na taga-UP ka, boom! Sasabihin sa'yo, "Wow! Ang swerte/galig/talino mo naman". Nakakagaan ng feeling. Tinalo mo pa yung SanMig Light sa pagka-light ng feeling mo.

Sa kabila ng lahat ng mga ito, paano mo ba kakargahin ang katagang "TUNAY NA ISKOLAR NG BAYAN"? Paano mo mapapatunayan, isasabuhay, ipapakita, ipapamalas? PAANO MO IPAGLALABAN? Sa kabila ng lahat ng saya, hindi lahat maniniwala sa kakayanan mo. Nakakapressure, oo, kahit hindi sa lahat ng pagkakataon. Nakakakaba, oo, kahit hindi naman dapat.Sa dami ng pagsubok sa loob pa lang ng pamantasan, minsan hindi mo na alam kung paano ka magpapatuloy.  Minsan (or madalas, hehehe) hindi mo na lam yung gagawin mo sa dami. Tapos haggard ka na at lahat-lahat, yung inaasam mong uno sa mga most loved subjects mo, tinangay na ng hangin (huhuhuhu). Yung buhay na inakala mong madali, madaling nawala. Dyahe na nga sa dami ng exams, projects, readings, orgworks at iba pa, sasabayan pa ng mga "outside unwanted forces".

'Pag nalaman nilang may bagsak ka, sasabihin nila, "Oh akala ko ba matalino ka?", "Sabi niyo magaling kayo, eh Math LANG(???!) hindi mo pa nauno", "Hindi na kami naniniwala sa galing niyo", konting angas lang sasambitin ang "Ang yabang mo naman, porque taga-UP ka.", at lahat na ng negatibong salita, akala naman nila wala kang puso na nasasaktan (hashtaglaslas). Ang sakit talaga, akala naman nila chillax ka lang dun, akala nila madali lang! Akala naman nila ginusto natin mangyari ang lahat. Dumadagdag pa yung bulok na sistema na nagpapalakad sa pamantasan, na mas nakadadagdag sa problema. Paano kaya 'pag dumating yung panahon na hindi na tayo ang BEST? Dadating kaya yung panahon na yun? Err, hahayaan ba natin dumating yung panahon na yun?

"HINDI NAMAN TALAGA MADALI ANG BUHAY", sabi yan ng nanay ko no'ng gabi na naiiyak na ako sa dami ng gagawin, no'ng gabi na nilalamon na ako ng pag-aalala kung matatapos ko ba lahat ng dapat kong gawin. Naisip ko, pakialam ba ng mga taong hindi naman nararanasan ang nararanasan natin? Pakialam ba nila sa pinaglalaban at iniisip natin?Kung makapagsalita sila, akala nila alam na nila ang lahat. Hindi nila alam ang paghihirap natin sa loob. "Jungle", ika nga. KUNG MAHIRAP NA PUMASOK, MAS MAHIRAP LUMABAS. Pero, kakaiba ang experience sa loob ng pamantasan na nagsisilbing tahanan natin, at sa pamantasang minamahal natin. Mahirap man, masaya pa rin.

Ano nga bang punto ng mga pinagsasabi ko? Wala naman. Alam ko'ng hindi gano'n kagaling at kaayos ang paglalahad ko ng aking saloobin. Alam ko na wala 'tong binatbat sa mga award-winning pieces ng karamihan. Taga-UP ako. Nakakapressure naman i-publish 'to. Hahaha. So what? Taga-UP nga ako. Matapang ako :)))