Küçük Kara Balık

“Yorgunum” dedi kadın. Geleceği düşünmekten, gelecekten korkmaktan, geleceklerin gelmeyeceklerinden, kendimden...

Garip dimi... Yaşamak bir garip. Onca pisliğin içinde... “Haberin yokmuş”casına yaşamak, şu iğrenç gezegenin içinde nefes almak – almaya çalışmak, alamamak.

“İnsan” denen mahluğun kirliliğinden; kirlenmişliğimizden. Halbuki...Neyse işte...

“Anlamlandıramamak” varlığımızı, üzüntülerimizi, sevinçlerimizi, hırslarımızı, aşklarımızı, heyecanlarımızı...

“Kırgınım” dedi kadın. En çok da kendime!

“Hayal kur” dedi sonra. Hatırla! Bu senin en iyi yaptığın şeydi! Bırak ne düşünen düşünsün; sen hayal kur, hayal kur ki bir umudun olsun.

Vazgeçme! Ne ağlamaktan, ne aşık olmaktan, ne üzülmekten, kırılmaktan, heyecanlanmaktan...

Bir de korkma insanları sevmekten, güvenmekten, inanmaktan...

Duygularını hatırla ve unutma gerçekten “yaşamak” cesaret ister! Ve sen cesursun!

O zaman hadi nefesinle güzelleştirmeye başla bu gezegeni!

Hadi bir “anlam” kat!

Kalbini dolduran duygular kalbinde kalmasın.

Yok öyle geniş zamanlar, unutma!

Herşey sevgilerde...

- Teyze kuaförcülük oynayalım mı?

-Tamam tatlım hadi yap bakalım saçlarımı söyle gerçekten kuaförden çıkmış gibi, topuz falan yap bakalım.

-oleeeeeyyyy! 

Yaşım sanıyorum 6 civarlarında, teyzemse 27... Genç, güzel, alımlı, bakımlı ama engelli. İlkokul ikinci sınıfa giderken Karabük'te SAĞ-SOL çatışmasında arada kalmış ve beyninden vurulmuş. Memleketi kurtarmaya çalışanlar vurmuş benim teyzemi de Berkin. şimdi kendisi 45 yaşında ve hala kimin vurduğu belli değil senin katillerin gibi. 3 ay komada kalmış bak o da ama yaşamış, yaşıyor! Beynin de kuaförcülük oynarken farkettiğim kocaman bir çukurluk var, sol kolu ve sol elini çok zor kullanabiliyor ama yaşıyor! 

-Aaaa teyzeee senin kafanda neden çukur var???

-Büyüyünce anlatırım tatlım.

-Yaa teyzee yaa anlat hadii niye böyle senin kafan?

-Yanlışlıkla olmuş bitanem. Oraya tahta koyalım beraber sen büyüyünce olur mu.

- (kocaman bir gülücükle) tamam olur teyze ben seni ameliyat etcem söz! Peki teyze kolun niye sakat senin, annemler gibi normal değil?

- Büyüyünce benim fizik doktorum da ol iyileştir diye kuzucum.

-Ohoooo teyzee ben bisürüüü şey olcam büyüyünce ve iyileştircem seni söz!

Ben senelerce teyzemin doktoru oldum, Allah öyle yaratmış onu ama ben iyileştircem sandım. Kaç yaşında gerçeği öğrendim bilmiyorum ama benim teyzem de "memleketi kurtarmaya çalışanlar" ın o mükemmel kurtarma faaliyetlerinde vuruldu ve şans eseri - benim için bir mucize- yaşadı! Ortaokuldan sonra okuluna devam edemedi, evlenemedi, çocuğu olmadığı için bizi çocuğu gibi sevdi, kimseye geçmeyen nazımız bir ona geçti, tek başına sokağa çıkamadı, 365 günün belki 1 haftasında gezmeye gidebildi benim teyzem. Psikolojisi elbette bozuk, hiç bir hayalini gerçekleştirmesine izin vermedi memleketi kurtarmaya çalışanlar. Bazen gizlice ağlarken yakalarım hala teyzemi, lanet okur hayatına, yaşadığına, kendine yetemeyip duşunu bile anneannemin desteği ile almasına... Çayını ben tazelemeye kalktığımda da kızar içten içe bilirim, "ben koyabilirim kendimi çayımı sen otur tatlım! " Teyzem benim...

Ama Berkin!!! Ah be çocuk ah bee! Hiçbir kahvaltıda "ekmek" yemek bu kadar zor gelmemişti. Annenden hızlı koşarsın sen elbet süper kahraman, küçük prens Berkin! Memleketi kurtarmaya ya da korumaya çalışan abilerin, ablaların, polis amcan, devlet baban... 

Teyze sen çok şanslısın biliyorsun değil mi? Bu ülkede nefes almak demek mukafat demek, özgürlük demek, yaşamak demek! Bak Berkin'e 14 yaşında 45 kilo, 15 yaşında 16! Ve bugun! Ahh Berkin ahh!

Merhaba ben Berkin. Çok direndim, hepinizden çok direndim ama çocuğum ben dayanmadı bünyem. Kemiğe büründü vücudum yalnızca ; kilom yaşımdan 1 fazlaydı dayanamadım ben öldüm. Olsun ama kaç yaşında olursam olayım erkeğim ben! Annemi mi gönderecektim ekmek almaya! Ama tazecik ekmeği geri getiremedim ben anneme, çay da çoktan soğumuştu zaten. Öldüm ben anne, çok direndim ama yapamadım affet beni anne.

-Ağlama lütfen!  Ağladıkça kendini daha 'aciz' hissedeceksin.

-Ya bir insan film izlerken de ağlar mı arkadaş, altı üstü bir film.

-Ağlayacaksan 'yalnız' ağla!

Evet itiraf ediyorum ben uzun yıllar hep böyle olduğunu savundum. Gülmek gibi ağlamanın da yaradılıştan  bir duydu olduğunu kabul etmedim. Ya da kabul ettim ama bir başkasının önünde ağlamanın insanın kendisini daha da kötü hissettireceğini düşündüm. Yeri geldi karşımda bir erkek için ağlayan kadın gördüğümde daha da sinirlendim. Evet eğer bu yazımı da okuyorsanız benim gerçekten duygusuz, ruhsuz bir insan olduğumu da geçirdiniz içinizden. Haklısınız da aslında... Gülerken her zaman yanımda birileri olsun istedim ben ama ağlarken her zaman yalnız olmayı tercih ettim. "Tabi ki ben kimsenin yanında ağlamadım!" gibi iddialı bir cümle kurmayacağım, ağladım elbette ama kendimi yalnız ağladığım zamanlardan iki kat daha fazla aciz hissederek...

Hala da inancım tamamen değişmiş sayılmaz ama bugün bir şey farkettim; dostunun yanında beraber ağlamakta gülmek kadar güzelmiş. Çünkü 'dost' sana kendini aciz hissettirmeden sen ağlarken gözleri dolanmış. Ve ben ağlamanın bugün yalnız değilken daha güzel olduğunu anladım. 

Hani havalar hafiften soğumaya başladığında, yaklaşık dört ay boyunca çalışmayan peteklerin havası alınmadığında insanın gece uyumaya çalışırken sinirlerini bozan uğultu sesinin, ufacık bir alet yardımıyla içerisindeki fazla suyun alındığında o sesin kesilmesi, peteklerin bir ohhhhhh çektirmesi gibi bir şeymiş işte ağlamak... Evet o kadar duygusal, duygusal yazarken olayı birden ısıtıcıya getirdim ama inanın şuan odam da öyle iğrenç bir ses var ki, güzelim kahvemin, mumlarımın ve Amelie film müziğinin o muhteşem romantizmini bozuyor! Pardon bir de Londra'da yaklaşık bir haftadır, -aman cam falan kırılır ben kafamı yorganın içerisine sokayım- dedirtecek bir fırtına vardı! Neyse ben konuma geri döneyim... Ağlamak diyordum, acizlik değilmiş bir dostunun yanında, hatta güzelmiş içinin havası alındıktan sonra! Dişlerini sıkmaya gerek kalmıyormuş mesela ya da alt dudağını öne çıkararak gözlerine doğru üflemen de gerekmiyormuş mesela (!) Denediniz dimi? 

" Gözüme toz kaçtı" bizim şu çok güçlü, asil ve zeki (!) toplumumuz nasıl bir yalan uydurmuş böyle ya! Hayır yani niye bilinç altımızda bile ayıp bir şeymiş gibi işlenmiş şu güzelim duygu... Ama hakkımızı yedim bak şimdi, "Ağla kızım ağla için açılsın" ımız da vardı bizim. Ama "Ağla oğlum ağla" miz tabikii olamaz! Çünküü evet çünküüüüü... Doğru tahmin "Erkekler ağlamaz". 

Tamam tamam susuyorum ama son bir şey:

Ağlamak güzeldir Süzülürken yaşlar gözünden Sakın utanma Ağlamak güzeldir Süzülürken yaşlar gözünden Sakın utanma

Ağlamak öfke delice nefret Doruklarda aşk doyumsuz sevinç Kahreden keder kısaca hayat Ve nefesin ve nefesindir

Ağlamak güzeldir Süzülürken yaşlar gözünden Sakın utanma Ağlamak güzeldir

Ağlamak senin kara dünyana Hala sevdiğin ve hissettiğin Tüm güzelliğin ve çirkinliğinle Varolduğundur varolduğundur

Ağlamak şu gelip geçici dünyada Herşeye rağmen varolmak demektir Ağlamak yaşayan binlerce duygu İnsanca güzel bişeydir

Ağlamak şu gelip geçici dünyada Herşeye rağmen varolmak demek Ağlamak yaşayan binlerce duygu İnsanca ve coşkulu güzel bişeydir

Ağlamak güzeldir Süzülürken yaşlar gözünden Sakın utanma Ağlamak güzeldir

                                                                                         Londra

  Mesafeler demişti genç kadın; aslında insanın beyninde inşa ettiği yolun, karşısındakinin kalbine olan uzaklığı..."Yanımdasın ama değilsin!" ya da "Her nefesimde yanındayım." Eminim ki hepiniz hayatınızda bir kez olsun kullandınız bu cümleleri ve gerçekten de yanında olup aslında orada olmadığınız ve yanında olamasanız da yanında hissettiğiniz insanlar oldu.(Olmadıysa eğer "ne odunmuşsun be arkadaş" lafını hakettin dostum, üzgünüm.)  Çok klasik bir diyalog: -Ya biz yapamadık, 17 gün önce ayrıldık malesef (!) Olmuyor ya mesafe olunca arada biliyorsun. -Hmm haklısın canım ya ne diyelim hayırlısı olsun. Yooo yoo size demedim o klasik lafını alınmayın hemen! Sizde o genç kadın gibi mesafelerin kişinin düşüncelerinin bir ürünü olduğunu hatta uzaklıkların, "özlem" denen ve tarifi benim için mümkün olmayan kavram aracılığı ile ilişkileri güçlendirdiğini düşünüyorsunuz, biliyorum. Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin. İnsanlığımız özleyişlerimizle alımlı, Yaşantımız özlemlerle güzel. Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz. Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; Seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; Seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, Yine seni özlediğim içindir. Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

(Ümit Yaşar Oğuzcan-Sahibini Arayan Mektuplardan yalnızca biri -5. Mektup-)

-İyi akşamlar... İlk otobüsünüz saat kaçta?

- Pardon nereye olduğunu anlayamadım hanımefendi?

-İlk otobüs dedim sadece... nereye gittiği önemli değil cam kenarı olsun yeterli.

-02:30 da 1 numaralı perondan Çanakkale otobüsü kalkacak. 23 numara cam kenarı uygun mudur sizin için?

- Uygundur teşekkür ederim. İyi çalışmalar...

-Size de iyi yolculuklar.

Otogarda olaya şahit olan üç yolcu:

Birinci yolcu: Yazık ya kim bilir ne yaşadı, nasıl da bezgin, yorgun, uykusuz duruyor kadın... Nelerden kaçıyor acaba? Baksana makyaj bile yapmamış bi gözünde kalem bile yoktu! (O bir zavallı: Yüzde ellilik kesim)

İkinci Yolcu: Yok ya bu saatte kız başına sokağa çıkmış nereye gideceğini bile bilmiyor evden kaçmıştır, ailesi evine almıyordur belki, kim bilir insanlara neler çektirdi de kimlerden kaçıyor... Allah korusun çoluğumuz çocuğumuz var böyleleriyle karşılaştırmasın! (O bir Ahlaksız:Diğer yüzde ellilik kesim)

Üçüncü yolcu: Kıza baksana ya helal olsun valla! Macera olsun diye almış sırt çantasını çıkmış yola. Makyaj bile yapmadan sokağa çıkabilen kızlardan hala baksana! Belli bir rotası bile yok nereye gideceğini bile daha bilmiyor ama korkmuyorda... Otobüs Hakkari'ye gidermiş falan hiç umursamadan direk ilk otobüs saat kaçta diyebiliyor. İllaki gidecek yani kararlı!  Şu an yerinde olmayı çok isterdim çook. 'Gidebilmek' en büyük özgürlüklerden biri be arkadaşım da cesaret işi işte... Kızın kendine ait bir yolu var; engebeli, bol tünelli, arada göl izleyebileceği, bulutlardan farklı objelere benzetebileceği, kimi zaman yemyeşil, bazen sarı, ve çoğu kez mavi... Ama onun yolu işte, bir yere koşmuyor, yetişmek için strese girmiyor, saatlerce otobüsle o yol çekilir mi arkadaş diye ahlanmıyor, sadece gidiyor! Hayatını da öyle yaşıyordur muhtemelen, mavi, sarı, siyah, arada gri ve kızıl... Keşke... (Beşinci Deli: Net hata noksan hesabı)

"Beşinci deli aklı başında,

Besbelli hayli dirsek çürütmüş

Büyük ümitler peşinde

Deli demeye bin şahit ister

Beğenmemiş gidişini dünyanın deli demişler"  Ümit Yaşar Oğuzcan/Deliler (Bilmeyenlere dipnot:))