Literarisch

baksana bana, artık duymuyorum bile kendimi.

İnsan bir kere sevilmediğini hissettiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

“Sana diyorum ki bana neden mümkün olamadığımızı söyle. bana, benim hayatımı mahvedebilecek bu kararı tek başına nasıl alabildiğini söyle.”

İçimizde neler yaşattığımızı kimseler bilmeyecek.

Acı bile yoktu, acıdan fazla bir şeydi bu, kocaman bir çöldü, sadece çöl. Düş kırıklığından da öte kalıcı bir hissizliğe giden yolun başlangıcındaydım. O hızla geçen kamyonlar son düşlerimizi eziyordu, Karabüklü'yle birlikte toprak olan son düşlerimizi. Boşluk hissi yerini yokluk hissine bırakıyordu artık, ne yokluğu olduğunu sonsuza kadar çözemeyeceğim. Düşlerimizin bedeli bu kadar ağır olmamalıydı.

öyle bir gittin ki, senden sonra toprağa ektiğim çiçekler bile beni köklere ve bağlanmalara inandıramadı.

Sayende kötüyü değil daha kötüyü öğrendim.

Sevdi de diyemiyorum sevmedi de.

… senin için bir hiç olduğumu, bana ait bir hatıranın hafif de olsa sana dokunmadığını bile bile nasıl yaşayabilirdim ki

“Bak bunu sakın unutma; her gözünü kapayan uyumaz, her veda eden de gitmiş sayılmaz.”

“Yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.”

Zaman, beni öldürür ama bizi iyileştirmez.