Canvas
Zo nu en dan door het dal van eenzame hoge bergen besluipt mij de grootste vraag aller tijden... Zijn we wie we zijn omdat we zo zijn of omdat het ons opgelegd wordt?
Vechtend, het oneens zijn met elkaar en elk individu lopen voor zijn of haar leven. Soms denk ik, ‘ach zwijg toch...’ maar als ik het niet opschrijf dan gaat het toch verloren. Meegenomen in mijn landschap der eenzaamheid. Alles is vergankelijk en iedereen heeft een tijd.
Je vraagt je af wat het is dat ons doet verder kruipen; kreupel. Waarom niet gewoon jezelf laten opgaan in die vergankelijkheid? Soms is het dit dat me dagen bespeeld, ongezien zelfs. Want ik ben maar een canvas. Veranderend en toch zo ruim. Als sterrenstof vergaard wordt dan geschreven woord verschijnt.

















