Lesa

Siz benim neler çektiğimi nereden bileceksiniz amk

Kardeşimin arkadaşı yazdı bugün bana. Küçüklüğünden beri tanırım ve severim o kızı zaten. Ama bugün birden yazınca sanki benimle yaşıtımmış gibi konuşup bana eskisi gibi abla değil de sadece ismimle hitap etmeye başladı. Yaşadığım şaşkınlığı size anlatamam. Ben demiyorum ki benden küçük ve bana her koşulda saygı göstermek zorunda, kız zaten saygısızlık da yapmadı. Ama bir anda eskiden olan küçük tatlı kızdan sonra bugün özgüvenli bir şekilde benimle yaşıtmış gibi benimle sohbet eden bir kız görmeyi de hiç beklemiyordum. Toksiklikten değil ama SEN BENİM ARKADAŞIM DEĞİLSİN, SEN BENİM ÇOCUKLUĞUNU GÖRDÜĞÜM KÜÇÜK BİR KIZ ÇOCUĞUSUN. BU KADAR BÜYÜMÜŞ OLAMAZSINIZ YA

"Çünkü beni üzen yaşadıklarım değil, yaşayamadıklarım."

Bugün paylaştığım her şey 17 yaşında birine çok aşıkken yazdığım yazılar ve korkularımdı. Şuan 20 yaşındayım ve açıkçası 17 yaşında ki kadar deli hissetmiyorum, 17 yaşında ki kızın daha sakinleşmiş hali gibiyim. Şuan kalbimin boş olmasına karşın bunlar gibi geçmişe dair gördüğüm ve burada paylaşamadığım mesajlar, fotoğraflar ve yazılara dayanarak söylüyorum ki; 17 yaşım gerçek bir dönüm noktasıymış ve o yaştaki saf sevgim düşündüğümden daha beter parçalanmış. Çünkü ben düşünülenden daha derin bir insanken yozlaştırılmış gibiyim şuanda. O zamanki yoğun acıya rağmen şuan o zamana dönme şansım olsa koşa koşa dönerim. Çünkü hiçbir şey hissedememek, canlı bir şekilde acı hissetmekten daha çok can sıkıyor.

Yaralar utanılması gereken şeyler değildir. Aksine her yara ayrı ayrı çok anlamlıdır. Çünkü yaralar ve acılar bizi biz yapan şeylerdir. Karakterimizi şekillendirir, nasıl bir insan olacağımızı oluşturur. Bu yüzden çok önemlidirler. Vücudumdaki yaraları bile kapatmam ben. Çünkü onun için bir acı çektim. Hiç kimse için bir şey ifade etmese bile benim için ifade ediyor. O yara kanarken kimse hissetmedi ama benim canım çok acıdı. Yara kabuk tuttuğunda, izi kaldığında yaşanmamış gibi davranamazsın. O izler benim yaşanmışlığımı temsil ediyor. Bu yüzden değerli.

Aşk sebepsizdir. Bir insana aşık olmak için sebep gerekmez. Akıllı olması, güzel olması, yakışıklı olması, havalı olması, zengin olması, davranışları... Bunların hiçbiri aşık olma sebebi değildir. Aşık olmak büyülü bir andır. Sebepsizce o an vurulursun. Çünkü ya kaderinde vardır, yada imtihandır. Önemli olan karşındakiyle nasıl bir yol çizdiğindir. Eğer o insan kaderinde yoksa zaten olmaz. Sadece bir sınavdır. Önemli olan bu hayat sınavını geçmektir. Kaderinde yazılı değilse aynı sokakta yaşayan iki insan bile bir daha karşılaşmaz. Ama kaderi yazılı iki insan evrenin öbür ucunda bile bulurlar birbirlerini. Ama aşkın olayı da budur. Yaş dinlemez, zaman mekan bilmez, sebebi olmaz. Bence mevzu hak etmek değil, kaderinde yazılı olan kişiyle aynı frekansı yakalayabilmek.

"Çünkü sevgi asla tek başına yetmez. Aşk emek ister, çaba ister, anlayış ister."

Her şeye rağmen aşık olmayı çok seviyorum. Karşılıksız da olsa, neler yaşatsa da o his mükemmel. Hayattaki en kutsal duygu zaten aşk. Aşık olunca insanın hayata bakışa bile değişiyor. Bir amacı yoksa bile bir amacı oluyor, tüm gündemi değişiyor. O yüzden çok seviyorum. Gönlüm boşken kendimi garip hissediyorum. Sanki bir şeyler eksikmiş gibi. Birinden hoşlansam bile tüm havam değişiyor. O gizli bakışmaları, alttan alttan gülüşleri, kalp çarpıntısını seviyorum.

ALLAHIM BAHAR ALERJİSİ NE KADAR İLLET BİR ŞEY BÖYLE VALLA AZ KALDI BURNUM KOPACAK DAMAK KAŞINTISINDAN FALAN BAHSETMİYORUM BİLE DELİRECEĞİM YA

Hayatımda gördüğüm en gerizekalı gelenek (şüpheli) olarak gerdek gecesi çarşaf kontrolü var. Kısaca gelinin kanayıp kanamadığına bakarak bakire olup olmadığını kontrol ediyorlar. Ama bu gördüğüm en saçma şey çünkü orada kızlık zarı diye bir şey yok. Onun himen olduğu ve görevinin kadınların cinsel ilişki geçmişini anlatmak olmadığını size anlatmayacağım tabiki. Hatta benim büyük kuzenim 7 8 yıl önce ilk evlendiğinde çarşaf alamayınca kızı baba evine göndermek istediler, hastaneye falan gittiler de doktor anlatmıştı. Az önce bu yıl evlenen kuzenimle sohbet ediyorduk, onda böyle bir şey istenmemiş tabiki. Bir an durup benim başıma gelse ne olur diye düşündük de, ulan benim kanamam olmasa ve benden çarşaf istense ne olur diye düşündük. Sonra aklıma ailemizin divası olan annem geldi. Büyük ihtimal bana kalmadan ailede yaygara koparırdı. Kaynanam falan bana orospu damgası vurmaya çalışsa kadını yolar, "size ne benim kızımın önce ki sikişlerinden" diye ailenin amına koyardı...