benat lecagot

--- H.M.

her yeni bir macerada, adı ilkokul değiştirmek, üniversite, master, amerika, akademi olsun, çok fazla insanı geride bırakıyorum (ya da bırakıyoruz). her defasında yeni bir kimlik, yeni bir utku, yeniden herkese kendimi yeniden tanıtmak.

geçenlerde fark ettim, ne yazık ki hatırlamıyorum eskiden kim olduğumu. buraya yazdıklarımı nasıl yazdığımı. ne hissettiğimi. eskiden hayatımda olan insanları bulmakta hatırlamakta çok zorlanıyorum.

kaç senelik bu blog hatırlamıyorum. 2010den beri olması lazım. çok fazla sır var. çok fazla insana söylemediğim şey var. adımı tekrar lecagot yaptım bulunma riskine rağmen. bakalım.

çok mekan gördü benimle beraber. tekirdağ. istanbul. los angeles. berlin. göttingen. madrid. paris. dc.

yeni bir bölüme gelmenin getirdiği bir sürü yorgunluk var. bunlara aldırmadan çalışmayı sürdürebilmeyi falan çok isterdim, ama pek mümkün bırakmıyor insanlar. etraflıca düşünülmesi gereken bir sürü dinamik oluyor.

buraya geldiğimden beri en aktif çalıştığım dönem springbreak oldu. insanların sosyal beceriksizliği ve bu beceriksizliklerin senin hayatında yarattığı dandik gerilimler bayağı rahatsız edici.

> çok tatlı iki insanla tanıştım. biri maria diğeri lucie. neleri varsa benle paylaşıyorlar. vakit falan da geçiriyoruz beraber daha az yalnız hissediyorum.

> ilk geldiğim hafta 4 gün evden çıkmamıştım :D

> maria daha önce buraya benim gibi bi dönemlik gelmiş. sonra da phd öğrencisi olarak gelmiş.

> galiba beni de aynı şekilde görüyorlar. ama ben buraya phdye gelmek istemiyorum.

mutluyum. okuldaki bütün salakça şeylerden uzaklaştım. araştırmaya ve öğrenmeye odaklanabiliyorum.

aslında odaklanamıyorum.

hayatımda neden kimseyle gerçekten yakın olmamam gerektiğini unutmuşum. birini ne kadar seversem ne kadar yakın hissedersem hissedeyim.

başkasının yaşadıkları, üzüldüğü şeyler, endişeleri bana çok ağır geliyor. çok ağır ve sinir bozucu geliyor.

başka birinin dertleriyle uğraşmak beni çok yoruyor ve bundan nefret ediyorum.

gerek benim yüzümden derdi olsun, gerek etrafındaki insanlar yüzünden derdi olsun.

çok sevdiğim bir insan var. çok seviyorum ama. kendimi çook yakın hissediyorum ona. hayatımda bu kadar yakın hissettiğim hiçbir insan yaratığı olmamıştı hayatımda. bu arkadaşımın dertleri beni mahvediyor. öldürüyor. onun üzüntüleriyle uğraşmak beni mahvediyor. ve bazen o kadar hiçbir şeyi kabul etmiyor ki. hiç bir şeyi. kendi miserable düşüncelerinde boğulmak istiyor. ne yaparsan yap çıkmıyor. ve bu kadar nazlı bir insanı ben kaldıramıyorum. nefret ediyorum bu durumdan ama ona olan yakınlığım ve onu kaybetmeme isteğim kendime zarar vermeme yol açıyor.

etrafındakileri sevmeyen,  her fırsatta laf sokan, canı sıkılınca konuşmayıp herkesten uzaklaşan

ama

yalnız kalmak istemeyen, yalnız kalınca üzülen, yalnız kalmamak için ara ara insanlara iyilik yapan tipler.

ben de onlardan biriyim ve bu durumdan mutlu değilim. o yüzden az az görüştüğüm, sirkülasyon içerisinde olan ve birbirimize çok maruz kalmadığımız bir arkadaş çevresi oluşturmaya çalışıyorum ki,

ne birileriyle yakın arkadaş olup beklentim olsun, ne çok görüp bıkayım, ne laf etmeye fırsatım olsun, ne de yalnız kalayım.

`Tebrikler Erol!” Bir el uzandı, Erol’un soğuk titreyen ellerini kavradı ve sıktı, nasıl sıkılması gerekiyorsa öyle. Beraber kameraya poz verdiler, ışık patladı.

“Teşekkürler,” dedi Erol. Yüzünde hala her şeyin bir rüya olduğunu düşündüğünü gösteren bir ifade vardı. Etrafında arı kovanı gibi koşuşturuyordu insanlar, fotoğraf, kamera, mikrofon, test, test, 1, 2. Kimisi suratına bakıyor, kimisi havaya gülümsüyor, kimisi onun için mutluydu. Kimisi ise kalabalığın aksine biraz daha değişik bakıyorlardı Erol’a.

Etraftaki ekip hazır olduklarının işaretini verdi. Giyimi kuşamı yerinde bir adam Erol’u sahnenin ortasına davet etti. Arkasında yeşilden bir perde vardı. Sağına, elinde kocaman bir çek taşıyan bir kadın geldi. Onlarca sıfır, peş peşe... Erol böyle bir şeyin mümkün olabileceğine hiç ihtimal vermemişti.

Fotoğraflar tekrar çekildi, gerektiğinden çok daha fazla fotoğraf. Birkaç evrak dolduruldu. Birkaç imza, banka bilgileri dolduruldu. Şakayla karışık “Aman bankalar yemesin paranı,” lafları eşlik etti. Erol’un aklında ise tek bir şey vardı, bir an önce evine gitmek.

O kocaman çek’i hatıra olarak tutabileceğini söylediler. Erol onu hangi duvara asacağını biliyordu bile. Tek sorun çekin arabasına sığmayacağı gerçeğiydi... Her yolu denedi. Kapıları açık bıraktı. Olmadı. Bagajı açık bırakmayı denedi. Olmadı. Havada uçuşuyordu çekin bir kısmı. Kablo, ip mip bulsa bir yerden aslında. Bakındı etrafına, bir bakkal gördü.

Bakkalın çıkışında Erol’u takım elbiseli iki kişi karşıladı. Siyah takım elbise. Siyah gözlük. Tabii, siyah bir araba. Hava da bulutlanmıştı, ister istemez.

“Erol Körtekin mi?” diye sordu biri.

“Benim evet, ne vardı abi?”

“Bizimle gelmen gerek,” dedi diğeri.

Erol gözünün ucuyla arabasını bıraktığı yere baktı. Bir çekici arabasını çekiyordu. Çek düştü düşecek. Bakkalda 1 dakika bile harcamamıştı. Kim neden çekici çağırsın ki...

”Abi, arabamı alıyorlar, bir şuna bakayım,” diyerek onları geçmeyi denedi fakat iki adam da omuzlarından tutarak Erol’un geçmesine izin vermediler.

“Gelmen lazım...”

“Nası abi ya... Vergici misiniz siz, zabıta mısınız? Her şeyi ödedim abi val--”

Takım elbiseli adamlardan biri bir adım geri atıp Erol’un karnına bir yumruk geçirdi. Erol elindeki çamaşır ipini yere düşürdü, hemen ardından da kendini ipin yanında bulacaktı ki, diğer adam engel oldu.

“Erolcum, nereden geldiğini biliyoruz,” diye fısıldadı Erol’u tutan adam. Erol anlamadı tabii. Soyuluyorum galiba, o kadar fotoğraf çekilmemeliydim, diye düşündü. Neden şimdi böyle bir şey dedi ki adam ona?

Ayaklarının yere sürdüğünü hissetti. Sürükleniyordu. Bir iki saniye içerisinde bir arabanın arkasına fırlatıldı. Kapıyı üzerine sertçe kapadılar. Tekrar nefes alabilecek konuma geldiğinde kapıyı açmaya çalıştı. Beceremedi. Kitliydi. Takım elbiseli iki adam arabanın önüne oturdu. Arada camdan bir duvar vardı.

Erol sordu: “Nereye götürüyorsunuz beni abi, yapmayın”

“Geleceğe.” dedi biri.