Tussen verlieven en verliezen

hoe het gaat, je schrijft een scriptie je geeft een spreekbeurt je duwt een steen over jezelf en droomt dat je kunt ademen.

Je weet het niet, je voelt het wel, je pelt je eigen lagen af, je telt de dagen op tot jaren samen koken lezen reizen slapen samen.

ik ben hetzelfde maar dan licht.

Ze zei dat ik zou gaan en ik dacht alleen aan blijven ze vroeg me ga niet weg en ik dacht alleen aan blijven.

Als een oude gitaar sta ik ongestemd tegen de muur je plaatst je vingers trillend op mijn snaren sidderend splijten we op de zwakke randen, zetten onze tanden steeds een fractie dieper, we hebben geen oog meer voor wat anderen zien, liefde is de blik die we delen vlak voordat de lichten weer in je ogen springen, het is een hand die tastend langs je buik begint en eindigt waar je hart haar melodieën zingt.

Ik ben nog niet waar ik had willen zijn, de dagen waarop het kaartenhuis wankelt verdwijnen waarschijnlijk nooit, ik zal moeten leren leven met het duister en haar plek maar ik wil in de spiegel kijken en ooit meer zien dan gebrek.

ik heb nooit gewild dat je me uit mijn afzondering zou sleuren, de zwaarte zou leren dragen en juist op de donkerste dagen, wanneer het bang zijn me verlamt, heb ik nooit verlangd naar zinnen die beginnen met ‘kom uit bed’ en de punt pas zetten na ‘ik ga niet weg’.

Ik heb mijn stem verkeerd gebruikt, verzuimd om meer te ondersteunen dan mijn eigen ego ik heb nooit de taal van de straat gesproken maar ik ben haar gaan verstaan, heb geluisterd naar stemmen die zich niet lieten verstommen, mensen die rondom blokkades van haat hun verhalen uit bleven dragen, heb mensen gezien wiens geduld kamers kon vullen, mensen die bleven proberen ook al kwam de afwijzing keer op keer, vanuit elke hoek en waren het soms juist de goedbedoelde grapjes die het meeste staken, ik heb ze zien kraken, vloeken, huilen maar ze hebben zich nooit willen verschuilen, nooit gezwegen, nooit een andere beweging gezocht dan de weg omhoog, ik geloof in wat ze doen en wat ik altijd van ze hoor, steeds vaker komt het voor dat ik hun strijd opnieuw herken en mochten zij de ander zijn, maak mij dan één van hen.

Ik zie haar jas al op de kapstok, hoor haar lachen in mijn bed ze heeft de ramen al gesloten en haar gore thee gezet, ze draagt een prinsessenpyjama met daaronder louboutins, ze heeft sterren in haar ogen ik krijg elke dag een wens maar ik hoef niets meer te hebben want ze is me al bekend, ze maakt me steeds iets buiten adem als ze rondjes in me rent en ik weet hoe ze verlegen, ontevreden, koppig tegen, reageert op wat ik zeg en wat ik zonder onderbreken vol van furie heb beweerd, dat ze alle mooie dingen met haar eerlijkheid bezweert, dat ze sluit op alle open eindes die ik nog bevat, dat ze voelt alsof ze mooier is dan alles wat ik had.

Ze was te laat en volgens plan bleef ze niet lang, ze hield helaas haar afstand tot het laatst, misschien dat onder druk haar handen trilden maar ik kan gezien hebben wat ik wilde zien, altijd gretig voor bewijs of iets om me aan te verankeren zodat ik in de nacht kan herhalen dat het niet zal veranderen, dat er geen zwaailichten schijnen, geen sirenes klinken, we zijn zonder zinkende schepen of rampzalige gebreken, dat het moeilijk is en blijft, dat het raast en niet bedaart, dat het tijd kost en ons kwetst maar het blijft toch de moeite waard.

Je hebt al je dromen ingepakt, je fantasieën opgeklapt, een deel van je gewicht laat je liggen in het matras, je hebt al je lichtheid nodig voor die paar passen naar de deur je sluipt over de oude houten traptreden, buiten mag je voor het eerst van jezelf heel even struikelen, je kijkt naar de stoep, voelt de angst langzaam dieper kruipen onderhuids, wellicht had je het mis en klopt het wat ze zeiden, dat er deze keer toch iets was waar je langer voor moest blijven.