Ben bir ponçiğim ve beynim bir poğaça kadar yumuşak. Geçen yıl öğrendiğim kıymetli bir bilgidir zira bu yıl akıllanıp daha erken çalışmaya başladım. İyi bir hedefiniz varsa kısa sürede olmuyor o işler. Halledilir aslında ama sistemi oturmamış bir çalışmayla değil. Sınavlara yıllar sonra bile hobi olarak girip derece yapan kardeşlerim sizden bahsetmiyorum. Bu; bilgi birikimi, selpak peçete kadar temiz ama sümkürülüp kenara atılacak kadar kıymetsiz olanlara. İnsanlar bir iki yıl önceden başlıyorlar çalışmaya yav. Onlar kazanamayacak da romantik bizler mi kazanacağız?
Neyse, bu işin gurusu olacak kıvama geldiğim için size şunu söyleyebilirim: Bu yolculukta en değerli arkadaşınız kenko -zaten diğer arkadaşlarınızla görüşmeyi kesiyorsunuz ki nelerden geri kaldığınızı görebilesiniz. Ne çalışırsanız çalışın, başladığınız an kenkoyu başlatıyorsunuz. Çay almaya mı kalkacaksınız hop durduruyorsuz, tuvalete mi gideceksiniz hop durduruyorsunuz, hayallere mi dalacaksınız? Yine durduruyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz ekrana ki gün boyu hepi topu iki saat anca çalışmışsınız. Hayda! Bağrınıza taş oturmuş bir şekilde yatağa gidiyorsunuz ama kafanız yastıkta emanet gibi, öyle bir vicdan azabı. Yatsanız bu tempoyla konular biter mi diye içiniz içinizi kemiyor, kalksanız gözlerinizden uyku akıyor. Mecbur umudunuz sonraki gün oluyor. Sonra yine sonraki, yine sonraki. Ataleti yüksek olan için dün, bugün, yarın fark etmiyor kısaca. Bir tembellik yapışıyor insanın üstüne, kolay kolay da atamıyor üstünden. Uzun lafın kısası bu hafta işlevsel kalmaya çalışalım a dostlar. Herkese kolay gele!
germansingergirl
blakekathryn
2087
annaxmalina
jacobvanloon