sua.lby

Hayatında yapmayı istediği şeyleri gerçekleştirmiş biriyle karşılaştığında, onun gölgesini alıp aynada kendi üzerine dikmeye çalışıyordu insan. Daha önce hiç dikiş tutmamış ellerini, avuçlarına batırıp durduğu kör bir iğneyle dolduruyor ve istedikleri olana kadar geçirip duruyordu sert kumaşa. Birazdan giyeceği o kumaş, gölgesini çaldığı o insanın korkunç anılarını taşıyordu halbuki. Zamanın bıraktığı ayak izleri sivri ve üzerine not aldığı ilaçların dozajı ayarsız.

her şey geçiyor, bitmez sandığın her his, yerini kocaman boşluğa bırakıyor ama nasıl aptal yerine konduğun bazen öyle sert bir şekilde çarpıyor ki suratına, nefes dahi alamıyorsun.

"Yumurta dıştan bir güçle kırılırsa yaşam son bulur, içten bir güçle kırılırsa yaşam başlar. Zira gerçek dönüşümler hep içten gelir."

Ne bileyim.. Ben hiç duvarları yumruklamadım canım acıyınca, çığlık hiç atmadım acıdan ya da içim çıkana kadar ağlamadım birilerinin yanında, seslice bir şeyleri hiç dile getiremedim, canım yandı gülümsedim ben. Kırıldım sustum. Ben tepki vermeyi bilmiyorum ki. Ben anlatmayı bilmem ki…Ben hep sustum. Bu nasıl bir şey biliyor musun? Dilsiz birinden konuşmasını istemek gibi.

lan niye her seye gozum doluyo aticam simdi kendimi

“you changed” i’m glad i did.