Ben seni gökkuşağına benzetmiştim. Hatta adını bile ben koymuştum. Öyle bir zamanımda çıkıp gelmiştin ki; sanki günlerce süren yağmurun ardından bana gülümseyen renkler gibiydin.Çok sevmiştim seni. Herkese, her şeye, bütün imkânsızlıklara rağmen… Ama olmadı işte.Belki seni en çok benim kırgınlıklarım yordu, benim hatalarım tüketti. Ve bir gün, fark etmeden seni de bitirdim.Sonra yağmurlar yeniden başladı. Gökyüzü yine karardı. Sen gittin… Ve sen gidince gökkuşağı da kayboldu.Şimdi ne zaman yağmur yağsa, gökyüzüne bakıyorum. Belki bir gün yine çıkarsın diye…













