Kuzey

2020 deki eski hesabımı buldum ve ilk beğendiğim gönderi sana aitmiş bu yüzden yazmak istedimm

Playlistim bu aralar baş tacı......

Hayat kitabında senin olduğun bölümü okuyup bitirdim kesinlikle benim favorilerimden biri olacaksın ama dönüp tekrar tekrar seni okuyamam...

"Belki de haklısınız, dostum, tabiî ki haklısınız, sanki ben büyük bir aşkı düşlemedim mi? Tek ve eşsiz bir aşkı? Evren gibi sonsuz bir aşkı? Ama onu harcadım dostum, çünkü bu köhne dünyada, para ve orospular dünyasında yüce aşk mahkûm edilmişti."

Karl Marx, eşine yazdığı mektubu şöyle sonlandırıyor: "Dünyada çok kadın var, kimileri de çok güzel ama ben, her bir hattı, hatta her bir kırışığı bana hayatımın en büyük ve en tatlı anılarını hatırlatan bir yüzü bir daha nerede bulabilirim?

"Ne kadar koşarsan koş, ne yazıldıysa ona varacaksın."

Bu kıyafetlerle gömülmek istiyorum, Lotte; bunlara dokundun, kutsadın onları. Ceplerimi kimse karıştırmasın. Seni çocukların arasında ilk kez gördüğüm gün göğsünde olan o pembe fiyonk, bu fiyonk benimle birlikte gömülmeli. Doğum günümde sen hediye etmiştin onu bana!

"Seni anlıyorum" diyen insanlara William Shakespeare şöyle cevap veriyor. "Hissedemediğin bir şeyi anlayamazsın."

- Geçmiş günleri mi özlüyorsun?

Bağışla beni, eğer kalemimin mürekkebine arada sırada bir damla acı da karışıyorsa, evet bağışla.

"Önce kelime vardı” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimelerden önce de Yalnızlık vardı ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık.. Kelimenin bittiği yerden başladı. Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlılığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.

Nietzsche “Müziğin sesini duyamayanlar, dans ederken gördükleri kişilerin deli olduğunu düşünürler.” diyor ve Irvin D. Yalom, 'Nietzsche Ağladığında' adlı eserinde ekliyor:

"İnsan istiyor tabi, hem uyuyayım hem unutayım istiyor..."

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan. Kendimi bilmeyi bıraktım. Ölümü bilmek ve anlayabilmek bile daha kolay. Yanıtı olmayan bir soru olarak geldim dünyaya. Ve sorusu olmayan bir yanıt gibi de gidiyorum.

Aslında düşünmek de istemiyordu. Düşünce denen şeyi kovmuştu kafasından; acı veriyordu düşünceleri ona. Bildiği, hissettiği bir tek şey vardı: Şöyle ya da böyle, her şey değişmeliydi; umutsuzlukla, tuhaf bir inançla ve kararlılıkla, - Değişsin de, nasıl değişirse değişsin, - diye tekrarlayıp duruyordu.