Kalmak zor ama defolmak da var; hayatla bu ne ilk ne son kavgamız.

Ağzımın payını almam için bir kere daha savaşmaya halim kalmadı.

kafamı kaldırdım. zaten yolumu bulduğumu fark ettim edeli koşuyordum. sağa sola bakmaya ihtiyaç duymadım sen vardın. üzülmedim. varsın olsun, sigara saymayı bıraktım. sana bir kitap, bir de ağıt yazdım. güzel sevgilim, güzel kuzum. neden öyle yaptın? hafifletemediğim çok şey olmuştu. dindiremediğim yahut sindiremediğim çok şey, çok acı akşam, çok soğuk güz. hepsi geldi geçti. kardeşim büyüdü, işler yolundaydı. birkaç takla atmaya, bıçaklanmaya, ağlamaya çok benzeyen hisler ile ne yapacağımı bilmiyorum ve ne yapacağımı bilmediğim zamanlarda sana gelmek istiyorum. sen vardın. neden böyle oldu? sen varsın. ondan böyle oldu. al sevgilim gurur duy bununla. çiçeği ezip ağladığında benim de içim parçalanıyor ama çiçeği koparttığını görmek beni parçalıyor. kızdın mı bana? kızma, iki güne yanındayım. kafamı kaldırmıştım. müzik zevkim değişmişti ve havalar böyle değildi. her şey bu havalardan. canım benim, kafamı neden öne eğdirdin? yahut bana seninle nasıl kavga edildiğini neden öğretmedin? kazancın kayıptan daha acı olduğunu neden anlatmadın? gözlerimi kapattım. seni görmekten ve görememekten çok korkuyorum. hiçbir cümleyi seçemiyor ve seni affedemiyorum. bak burası sen çarpma diye elimi koyduğum köşe. burası ince bir kalp. burası beşyüzotuzdördüncü sokak. sana nasıl geleyim?

evinin neresi olduğu hakkında bir yanılgı seni bulduğunda -ki bulacak- korkma. geçecek. kazandığın idrak sana bir kahır nefesi çektirecek. tut onu, sakın bırakma. bırakırsan öksürtür., başın döndüyse lütfen başka şeyler düşün. başka şeylerden bahsedebilirim. bak çiçek. bak, dikiş. eğer kör makasın yerini unutmadıysan uyanınca lütfen yetiş. bildiğin üzere zaten bizi kanatmaz artık hiçbir kesik. bazı şeyler eskisi kadar önemli değil. yırtılsın gömleğin korkma, nar da çürür! bastır. nârının zarı yırtılırsa elbet bir yerlerde bunun için bekleyen bir terzi, bir iğne vardır. hem, ne zamandır ne yırtıklardan ne gömlekler dikiyor tanımadığın insanlar, bilsen üç gün hüngür hüngür ağlarsın. dağıldı mı kafan? uzadı mı saçların? kesme. bak ne diyeceğim,,, sen çekiştirdiğinde bir yerlerde sıkışıp kalmış vicdanım kurtarmıştı yakasını zalimlerin ellerinden. ne kadar hoş, değil mi? bazen başucuma keşke bunu yazmasaydım diyorum ama evim gibi hissettirdiğinde karmaşa geçiyor. karmaşa geçsin diye tuttuğum hiçbir şeyi bırakamadım ve aslına bakacak olursak düşüşü korkunç bir sigara kadar etkileniyorum ben bu cümleden. her sabah bir bağımlı gibi tekrarlıyorum. dinliyor ve anlıyor musun? dinle bunu. bir gün uyandığımda, içimde bir günün geleceğinin ve benim için dinlemek ve duymak arasında hiçbir farkın kalmayacağına dair bir güven umudu yeşerttiğinin sevinç dolu haberini vermiştim sana, hatırlıyor musun? işte ben o ve birçok umudu ülke sınırları dışında bıraktım. bunu fark ettiğimde de bilmediğim bir sahildeydim. su güzeldi gelsen severdin. belki de bu yüzden yurda dönünce hiç secde etmedim. güya her şey daha da sakinleşecekti de dünya titremeye başladı birden. yine yoğun bir an kaybı yaşandı da kaçtım. ne kanım ne anım kaldı olmadı o huzur işi. şimdi geriye bakıyorum da boynum çatır çatır çatırdıyor. yakamı kurtardım da içim yırtıldıyı ne yapacağız? bir yerlerden böyle katran katran korku kokusu alıyorum sen de alıyor musun? aldıysan tut o nefesi n’olur bırakma. fark ederim diye peşine düşmeye hiç cesaret edemiyorum. ya benden, ya evden geliyorsa diye hiçbir şeyi koklamıyorum. beni çok yıpratan ihtimaller üzerine de uzun uzun konuşmuştuk hatırlıyor musun? ben artık hatırlamıyorum. dünyan daha sağlam bir eksene oturmaya başladığında sen de unutacaksın. bayat kahveler içip hiç çaktımayacaksın. sevmediğin şarkılara ritim tutup tuzu limonu aramayacaksın. kıvrılan her yaprağın üzerine özellikle basıp hiç gocunmayacaksın. ne derler hatırla, unuttukça uyursun. uyuyamıyorsan demek ki hala bir şeyleri hatırlıyorsun. böyle olunca dünyanın nasıl titrediğini görebiliyor musun?,,,, bence konuyu biraz kavradın. ciğerin genişledikçe daralan bir şey olduğunu hatırlayıp arada sırada uyuyamıyorsan peşin peşin söyleyeyim, ben mışıl mışıl uyuyorum. çünkü hiçbir sözü, günü ve yüzü anımsayamıyorum. boşuna mı yüzümü o derin uykudan kasten kaldırmadım? kahır nefesini beğendin mi? bana bu acıyı ben tattırdım. uyanırsan da ne yapacağını bilemezsen hatırla, o nefesi asla vermiyorsun! verirsen tepesinden atlamak istediğin her bina, üzerine yıkılmasını istediğin her oda kendini hatırlatır da kulaklarını çığıl çığıl çınlatır. çınlarsa -ki çınlayacak- dua et biraz. belki doksandokuzdan birisi seni kurtarır.

bir gece benim tüm sorularım cevapsız kaldı dört duvar bir tavanla o geceyi sabah ettim bir daha da kimseye soru sormadım