Buraya yazmak o kadar rahatlatıyor ki, terapi gibi. Tumblr hesabıma giriş yapıp yazmaya başladıysam hayatımda bir şeyler yolunda gitmiyor demektir.

Kafamdaki sesleri susturamadığım ve işin içinden çıkamadığım sancılı bir dönemdeyim yine.

sokakları hâlâ kalbim elimde yürüyorum

sonra dedim bitmiş bir izmarit bile yanan bir sigarayla alev alabiliyor, ben seni görünce nasıl tutuşmam.

parmağımı kessen bana yarası fiyakalı gelir. senin rüzgârınla savrulur muyum sanıyorsun.

“Tüm kapıları kapatmışsın ama pencere önünde yıllarını harcamışsın gibi.”

bir boşluğa gülümseyip “sana gelmezsem nereye gideceğim?” dedim. nereden baksan intihar sayılır.

keşke seni gülümseten her şey olsaydım

Seni ilk gördüğümde “şş,” dedim, “Şş, dokunmak yok.”

Ve ben, hâlâ senin sokağına girince adımlarımı yavaşlatıyorum.

“bu kadar yüksekten ancak düşerek inilir.”

“Sonra bir sigara yakıyorsun. Gökyüzünü seyrediyorsun. Bakıyorsun her şey yerli yerinde, sen sadece kendini ziyan etmişsin.”

”nelere kızdığını, hangi yemekleri sevdiğini, çayı kaç şekerle içtiğini biliyorum. kahretsin, ezberimden çıkmayan bir şiir gibisin.”

Yolumun sana kavuşacağı günü bekleyeceğim.

“diyelim sesleri duymamak için ellerinle kulaklarını kapattın. ne oldu şimdi? bütün mürekkebi kendi içine devirdin, çoğalttın sesi..”

kiminle oturursam oturayım o masalardan hep seninle kalkıyorum, seninle yürüyorum, seninle varıyor ve seni hâlâ çok özlüyorum