ağzımı burnumu kırmışsın ama bir kaldırımın üzerine narince bıraktığın için teşekkür ederim.

keşkeler belkiler ve neyseler

bir kış sabretmişsin de tam çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor hayat bazen

mesela bana bir araba dolusu adamdan dayak yemişim gibi hissettiren cümleler edildi, ben kırıldım diye suçlu oldum. olabilir, burası dünya.

yeryüzündeki hiçbir şeyden etkilenmemeyi ne çok isterdim. bir sözden, bir bakıştan, bir kitaptan, bir şarkıdan, bir filmden, bir insandan. artık her ne olursa. sadece önüme bakıp yürüyebilmek için çok şey verebilirdim. bu dediklerim beni kaskatı bir insan olma yoluna götürecekse ben razıyım. belki o zaman bir şekilde gözlerim beynim ya da kalbim gerçekten işlevlerini yerine getirebilecek duruma gelir.

ben sana yaralarımı göstermedim. sen sandın ki, hiç yaralanmadım.

iyi olmayı daha doğrusu iyi hissedebilmeyi bir yerlerde bıraktık işin garibi bıraktığımız yerden almak da istemiyoruz

birisi sarılsa ağlamaktan konuşamam o kadar doldum

soyutladım kendimi her şeyden. bir gölgeden farkım yok resmen. ne bir çiçeğe değer yaralı ellerim. ne bir yağmur damlası kurşun gibi düşer gözlerime hiç ağlamamışım gibi.

seni sevmek bi sahil kıyısına vuran dalgaları seyretmek gibi

normal güneşli bir gün, içimde biri yürüyor

biraz canım sıkkın, biraz da her şey yolunda gitmiyor işte.

kanka biraz daha sesli konuşur musun kendi düşüncelerimi duymak istemiyorum

allah'ım, göğsümün daraldığını biliyorsun dimi.

bu sehir denk getirmez bizi

İlla bir yere varmak için gidilmez ki bazen sadece yol güzel gelir

bol bol su içmeyi ve insanların sizi her an tek başınıza bırakabileceğini unutmayın