konusankadın

Biraz sevmek lazımmış, yeni farkettim

Uzun zamandır olmadıgın yerler, uzun zamandır takılmadığın insanlar vardır. Cok istedigin cok sevdigin kişiler veya yerler. Sonra bi an geliyor uzaklasıyorsun. Bi an geliyor buz kesiyorsun. Hevesmiş diyorsun, yine dikişi tutturamadim. Sonra o yere bir daha gidesin, o insanı bir daha göresin geliyor. Noluyor? Ne bu celiski? Sonra, Farkediyorsun. Bu heves degil, ihtiyaç hissetme durumu. Bu, muhtaç olma. O yüzden bu geri dönmeler. Dönüyorsun sonra. Ama, istedigin insan aradigin yer de yok ortada.

Soruyoruz, cevaplar alıyoruz. Yine de tatmin olamıyoruz. Insanlar aç, pisboğaz ve doymak bilmiyolar. Bende dahil hep daha fazlasını istiyoruz. Elimizdekiyle yetinmek yok. Madem elde edebiliyoruz, fazla mal göz cıkarmaz diyoruz, deyim yerindeyse. Sonra noluyor? Tatminsizlik başlıyor. Mutlu olamama sorunları. Hep bir hayal kırıklıgı. Bize de bunun bedelini ödemek düsüyor. Hayat ne verdiyse, faiziyle geri alıyor.

Uyku da bir tür ümittir. Yarının daha iyi olmasını umarak uyur insan. Dünü arkada bırakır; karanlığa dalarak, yarına, gündüze açılır. --Ihsan Fazlıoğlu