O’nu son kez aramayı çok istedim. Son kez 11 haneli numarasını tuşlayıp, sesini duymayı.. Ezberimi son kez telefon ekranına tuşlayıp, sonrasında her şeyini unutmayı.. Ne söyleyeceğimi, söylediklerim karşısında onun ne/neler hissedeceğini hesaplamadan konuşmayı..

Geçecek, sabret. Biliyorum, iyi şeyler olurken zaman ne kadar hızlı geçiyorsa kötü şeyler karşısında bir o kadar duraksıyor. Ama geçiyor, bitiyor. Bu da geçecek, bu da bitecek. 

Bisikletten düştüğün izi göstermen kadar kolay olmuyor ruhundaki izleri göstermek. Korkuyorsun. Aynı yerden acıtılmaktan korkuyorsun, farkındayım. Gülerek bahsedemiyorsun. Bahsedilmiyor. Bahsedilmeyecek de.. Ama geçecek.

Gidişinin üzerinden kaç zaman geçti bilmiyorum ama, ”İyi ki gitmiş” diyorum. Başlarda ikimiz de benim seni kaybettiğimi düşünmüştük, şimdi sen hala aynı fikirdesin bense çok şeyi kazandığımı düşünüyorum..

Öyle güzel gittin ki; kalan olmayı sindirdim. Bi’ süre olmayan varlığınla devam ettim. Yapamadım, seninle yaşamaya düşüncede bile tahammül edemedim.

Öyle güzel gittin ki; ardında kalan bi’ felakettim. Kırdıklarını onaramadım belki ama yıktıklarınla şimdi eskisinden de sağlamım. Biliyorum, artık yıkılmam, ben yıkarım!

Bi’ kaç yıl önce söz verdim kendime; “Bundan sonra yaptığım/yaşadığım hiçbi’ şeyden pişmanlık duymayacağım,keşke demeyeceğim” diye. Normalde kendime verdiğim sözleri tutma konusunda istikrarsızlık grafiğim hayli kabarıkken, bu sefer sözümü tuttum. -Hatta tutmuştum.- Sonucu kötü olan bi’ şeyi “Demek ki böyle olması gerekiyormuş,daha kötüsü olmadığına sevineyim bari” diyerek geçiştirdim. Pollyannacılık’ı uzmanlık alanım haline getirdim. “Keşke”leri sildim, kendi hayatım adına hiç kullanmadım neredeyse. Başkalarına kullandığım keşkeler benim pişmanlığım sayılmazdı zaten..

Aslında her şey güzel gidiyordu. Anlamıştım artık; mutsuzlukla, yalnızlıkla ve hatta belki acıyla bile yaşanabiliyordu ama pişmanlıkla yaşanmıyordu. Sadece durdum ve düşündüm bi’ an,”Acaba benim her şeye rağmen ilk pişman olmayışım neydi?” Birisi. Artık “o” diye bahsetmeye bile tenezzül etmediğim,sadece “birisi”. Yaptıklarımı düşündüm. Neleri göze aldığımı, nelerden vazgeçtiğimi, kimleri gözden çıkardığımı.. Sonuç: içim kadar kabarık bi’ liste buldum önümde. Ve kafamda tek bi soru; “Değer miydi?”

En ince nokta da budur aslında. Değer veya değmez olma durumu. Belki de sırat kadar milimetrik. Kişiye göre değişken. Kendi değer kavramımı düşündüm. Ne beklediğimi, ne için değer verdiğimi, ondan bu zamana kadar ne nedenden dolayı pişmanlık duymadığımı sordum kendime.. Aslında hiçbi’ şey beklemediğimi farkettim. Benim olsun diye yapmamıştım çoğu şeyi, o mutlu olsun, beni herhangi bi’ şeyde görüp anımsasın diye yapmıştım. Biraz unutulmamak, çokça hatırlanmak için denebilir. Değer verdim, çünkü; dünyanın mükemmel insanıydı benim için, değer verilmeyi hak edendi. Bu zamana kadar pişmanlık duymamamın nedeni; at gözlüğüyle bakıp ondan başka hiçbi’ şeyi ve hatta bana yaptıklarını bile göremememdi. Benim için ne yaptı peki? Canı istediği zaman mutlu etti, ama ben zaten onun herhangi bi’ eyleminde, sözünde mutlu olmaya hazırdım. İşi düştüğünde aradı, halbuki ben hep telefonun başındaydım. O ne zaman görmek istediyse görüştü benimle, ben ne zaman onu görmek istediysem onun halet-i ruhiyesine göre ayarladım kendimi. Bencildi; onun bazı mutluluklarının beni üzeceğini bile bile, üstüne basarak o mükemmel mutlu anlarından bahsetti. Aylarca konuşmadık, bi’ kere olsun arayıp “Nasılsın?” demedi. Hayatında her şey yolundayken iyiydi, ters giden en ufak bi’ şeyde sinirinin faturasını bana kesti.

Şimdi tekrar soruyorum kendime; “Değer miydi?”

Biri giriyor hayatınıza. O güne kadar tüm “aşık oldum” dediklerinizin sanı olduğunu gösteriyor size. Yemek yemeniz, su içmeniz bile değişiyor onu gördükten sonra farkında olmadan. Havanın kokusu, suyun tadı olduğunu fark etmeye başlıyorsunuz. Yeşiller daha yeşil, maviler daha mavi ve tüm renkler daha renk olarak gözükmeye başlıyor gözünüze. Onun sesini duyduğunuzda kulaklarınız olduğu için bi’ kez daha şükrediyorsunuz Tanrı'ya. Kazımaya çalışıyorsunuz o sesi kulaklarınıza. Onun gözlerindeki huzuru tattıktan sonra, şükrediyorsunuz gözleriniz olduğu için.. Yeniden anlamlanıyor bildiğiniz her şey, her kelime, her cümle. Her şey biraz daha benzemeye başlıyor ona, her şey çok fazla anımsatıyor size onu. 

Biri giriyor demiştim hayatınıza. O biri zamanla “hayatınız” oluyor. Onsuz hiçbi’ eylemi yapamayacak ve hatta nefes dahi alamayacak gibi hissediyorsunuz kendinizi. Sanki ondan öncesi yokmuş, her şeyin başlangıcı oymuş gibi.. Hayat filminin başrol oyuncuları sizmişsiniz gibi geliyor. Tabi biraz zaman geçtikten sonra aslında onun başrol, sizin figüran olduğunuz ortaya çıkıyor. Ama kabullenemiyorsunuz. İnsan zaten kaybetmeyi sevmez, hele ki kazandığını düşünen insan kaybettiğini asla kabul etmez. Nitekim kabullenemiyorsunuz da.. En yakınlarınız uyarıyor sizi ama kulak asmıyorsunuz. Onların sizi anlamadığını düşünüyor, hatta bunu onlara da söylüyorsunuz. 

Ve hayat filminiz oynamaya başlıyor.. Film oynadıkça siz durgunlaşıyorsunuz. Söylenildiğinde kabullenmediğiniz şeyleri yaşamaya başlıyorsunuz. Bi’ kılıf uydurmaya çalışıyorsunuz olanlara. Her şeyin bi’ nedeni oluyor size göre ve her nedense hep o suçsuz oluyor. Yine de ona toz kondurmuyorsunuz. Aslında kondurmadığınız tozlar birikiyor, ileride size pislik gelecek, rahatsız edecek ama fark etmiyorsunuz.. Tabii bu sırada kum saatindeki kumlar hızla akıyor, zaman geçiyor ve yaşananlar hayalleriniz değil, maalesef ki gerçekler oluyor. Başlarda yüzünüzde tebessüm olan, kalp atışlarınızı tavan yapan şeyler gözünüzde yaş, içinizde kağıt kesiği sızısı halini almaya başlıyor. Ki sanırım en acı dönem de bu oluyor.

Filmi biraz daha ileri saralım.. Havanın kokusu uçmaya, suyun tadı kaçmaya ve renkler eski haline dönmeye başlıyor. Önceden anlamlandırdığınız her şeyi bu sefer anlamlandıramamaya başlıyorsunuz. Kafanız basmıyor, aklınız almıyor. Geçmişle şimdiki zaman arasında bi’ yol olduğunu farkediyorsunuz,ve o yolun ne çabuk bittiğini. Bi’ sonraki durak gelecek, ama geleceği göremiyorsunuz. Onu izlerken, hareketlerini takip ederken o kadar yorulmuş ki gözleriniz, geleceği seçemiyorsunuz.

Bazı filmlerin başında düşündüğünüz son, aslında hiç de sizin düşündüğünüz gibi değildir. Ve çoğu zaman mutlu sonlar filmler içindir.. Hiçbi’ şeyin zannettiğiniz gibi olmaması, tüm sanılgılarınızın yanılgıya dönüşmesi hayret içine düşürüyor sizi. Bunları görmemesi için bi’ insanın kör olması gerektiğini düşünüyorsunuz. Bu konuda yanılmıyorsunuz da. Kördünüz! O her şeyin mükemmel olduğu zamanlarda siz sadece görmek istediğinizi gördünüz! Üzgünüm..Biraz sizin adınıza, en çok kendi adıma. Bi’ daha asla o kadar heyecanlanamacağınızı, gözlerinizin öyle görmeyeceğini, damağınızın tat, burnunuzun koku almayacağını -ki onun kokusunu asla unutamayacaksınız, parfümünün kokusunu duyduğunuz an yine burnunuzun direği sızlayacak! - düşünüyorsunuz. Ve yine yanılmıyorsunuz! Ondan sonra birileri çıkıyor karşınıza. Ama bu sefer de her karşınıza çıkanı siz engel gibi görüyorsunuz. Bi’ noktada ne yapıp ne edip ondan rahatsız olmayı başarıyorsunuz. Karşınıza çıkan size değer veriyor, bu sefer de siz onu heba ediyorsunuz.

Sıradan bi’ gün. Alelade.. Halbuki insanlar günlere anlam yüklemeyi ne çok seviyorlar. Kimisi cumacı, arkası cumartesiyi kovalıyor tatil diye. Kimi pazarcı, aileyle kahvaltılar, aile gezintisi falan. Hiçbirisinin birbirinden farkı yok halbuki. Tanışmanız, ayrılmanız, cenazeniz ya da düğününüz yoksa tüm günler birbirinin aynısı. Hatta bunlar varsa dahi aynısı, sadece tarihler değişken. Ki tarih hususuna gelecek olursak, bence insanlar toplumların değil kendilerinin tarihini öğrenerek başlamalılar. Ne demişler; “tarih tekerrürden ibarettir.” Zaten birey olarak defalarca yapılan hatalar bu tekerrürlük yasasına dahil değil mi? Uzun süreler boyunca alınan kararlar ve bir anda tüm alınmış kararları çöpe atıp tekrardan başa dönmekten ibaretiz gibi geliyor bazı zamanlar. Ha başarabilenler de var. Gerçekten sıfırdan başlayabilenler. İnsan nasıl sıfırdan başlayabilir hakikaten? Tüm yaşanmışlıkları, tüm bağları ve tüm zamanları nasıl sıfırlayabilir, özenmemek gerçekten elde değil. Ben kaybetttiğim ve çok sevdiğim eşyamı bile unutamazken, siz nasıl fütursuzca her şeyi unutmayı başarıyorsunuz?

“Bir insana değer vermenin bedeli ağırdır” diyordu Murat Menteş, ve ben henüz seni tanımıyordum. Algılıyor ama hissedemiyordum bu cümlenin ağırlığını. Özlemeyi unuttuğum, sevmeyi hatırlamadığım bi’ dönemde, çoğu için basit olan bi’ “merhaba"yla örseledin; önce beni, sonra hislerimi.

"Bir insana değer vermenin bedeli ağırdır” diyordu Murat Menteş, ve ben değer verme kısmındaydım henüz, ne bedeli biliyordum ne de bedelle ilgileniyordum. Sadece seviyordum. “Sadece”; başka şeyleri görmeden, başka taraflara bakmadan, yalpalamadan.. Dümdüz.

Seninle ilk karşı karşıya gelişimizi hatırlıyorum. Sanki hep birlikteydik de aramıza yıllar girmişti. Sarılmamıştık biz, kucaklaşmıştık. Biliyorum, saatlerce öyle kalabilirdik; burnumda kokun, burnunda kokum..

Elini ilk tutuşumu hatırlıyorum. Bir mucizeyi parmaklarının arasında hissetmekti, bir mucizenin parmaklarıma dolanışıydı. Ellerim artık kutsaldı, ellerimde huzurun parmak izleri vardı.

İlk öpüşün. Odamdaydı. Sen öpmüştün ve odamın duvarları aydınlanmıştı. Halılar yeşermişti ılık öpüşünün sıcaklığında. Gözlerimi açıp kontrol etmiştim gözlerin kapalı mı diye. Sonra dayanamayıp bunu sana söylemiştim “Bi’ şey itiraf edeceğim” diyerek. Sen de aynısını yaptığından bahsetmiştin, gülmüştük. Sonrasında o gülüş tüm yüzümüze yayılmıştı, gözlerimizde yer etmişti ve biz öyle gezmiştik hep. Yan yana..

Bi’ pazar gününe tekabül ediyordu ilk kavgamız. Defalarca sormuştum sana yüzündeki o ifadeyi görünce “Ne oldu?” diye. Apartman kapısına gelene kadar tek kelime etmemiştin. İlk basamakta salmıştın içindeki zehri; önce kulaklarıma, sonra tüm vücuduma. Seni ikna etmeye çalışmıştım, ilk kez karşında hıçkıra hıçkıra ağlamıştım da sen oralı bile olmamıştın. 1,5 saat boyunca yanındaki varlığımı yok saymıştın. Sonunda dayanamamış, sarılıp öpmüştün, dilinde “Ben seni zaten ilk yarım saatte affetmiştim.” cümlesiyle.. Çok kızmıştım sana.

Her gün tebessümle uyanmıştık, sonra sen bana sarılmıştın hiç gitmeyecekmiş gibi. Her gece uyumadan önce bi’ doz “seni seviyorum”, bi’ doz “sana çok aşığım” cümlesi fısıldamıştın kulağıma antidepresan niteliğinde. İnanmaya hazırdım, inanmıştım. Sen zeki değildin, ben sana karşı fazla aptaldım..

Diğer sabahlardan farklı olarak Salı gününe mutsuz uyanmıştık; Pazartesi gecesi valizini topladıktan sonra uyuduğumuz huzursuz uyku gibi. Seni çok özleyeceğimi söylemiştim yol boyunca, bi’ elimde valizin, bi’ elimde elin.. Karşılığını vermiştin de hakkını verememiştin..

İlk gidişini hatırlıyorum demeyeceğim çünkü aynı zamanda son gidişindi. Çünkü bi’ daha hiç, çünkü bi’ daha hâlâ dönmedin.. Yola çıkışınla gözden çıkarılışım aynı saniyeye tekabül etmişti, hissetmiştim. Hissetmiştim de konduramamıştım. İnanmak istememiştim. İnsan söylenilen her şeye inanınca bi’ noktadan sonra inanacak yeri kalmıyor. Benim de kalmamıştı. Ta ki soğukluğun karşısında kaskatı kesilinceye kadar..

“Anne” dedim, “Beni aldatmış..” 

Bir müddet sustuk. Üzülecek, ağlanacak, sindirilecek çok şey vardı da konuşulacak hiçbir şey yoktu. Çünkü ikimizde biliyorduk; yanlış zamanda kurulacak yanlış bir cümle çatlağı kırığa dönüştürebilir, acıyı katlanılamaz bir hâle getirebilirdi. Hiçbir şey sormadı. Zaten kafamda tonlarca ağırlıkta sayısız soru vardı. Verilmiş ama tutulmamış sözlerin, üzerinde bir başkasının ayak izleri olan -bitmiş- birlikteliğin yarattığı boktan acı nasıl geçerdi bilmiyordum. Sadece geçsin istiyordum.

“Rakı içecektik beraber” dedim. “Yanındaki mezelerin tadını, söyleyeceğimiz şarkıların sözlerini önemsemeden..” İçime oturdu. Böyle bi’ zamanda mezenin çok önemi yoktu, ama Müzeyyen Senar kesinlikle şarttı. O söyledi, ben titredim mücrim gibi baktıkça istikbâlime. Dalgalanıp duruldum mu bilemem ama yalpalayarak da olsa evi buldum.

Puslu bir kış sabahı ya da yapraklarını yere düşmeye bırakmış bir sonbahar akşamı değildi gidişin. Bir bahar sabahından ziyade, bir kış sabahı ya da bir sonbahar akşamı terk edilmeyi yeğlerdim. En azından kasvetimi mevsimlere yükleyebilirdim. Gittin, yükleyemedim.

Bir bahar sabahı insan terk edilmez sevgilim. Hele ki bir bahar sabahı, sevgili hiç terk edilmez. Sen ettin. Çünkü senin için önemli olan tek şey sendin. Çünkü sen bencildin. Gitmen beni tüketmedi ama kendime dahi yetmeyecek kadar eksiltti.

Bir bahar sabahı terk edilen insan yazı ve bir sonraki baharı görmez sevgilim. Sen bunu bilmezsin. Belki de hiçbir zaman bilmeyeceksin. Ben senin yüzünden ömrümün tüm baharlarından ve yazlarından feragat ettim.

Bir bahar sabahı sevgilim.. Bir bahar sabahı sen, beni annesiz bıraktın, babasız bıraktın, sevgisiz bıraktın, sensiz bıraktın. Bir bahar sabahı sen, her şeyimi aldın. Bir bahar sabahı sen, beni hiç olarak bıraktın ve ben sonraki sabahlar hep eksik, hep hiç olarak uyandım.

Özür dilerim sevgilim.