Zebediah Thompson

Combriccola

#rp #kryminał #thriller #horror #fantasy #władcapiekieł #lovecraft #arkham #dramatpolityczny #horrorpsychologiczny #cosanostra #killgrave #PurpleMan #zabójca #moved\ask.fm #murder #crime/rp #polishrp #criminology #psychology #hell #infernus

Aromat starego tytoniu, który wgryzł się w ściany tak głęboko, jakby sama sztukateria była z niego odlana, zapraszał do uścisku woń bursztynowego płynu. Butelka łapała resztki granic, lśniąc niczym płynne złoto wydrapane z głębi ziemi. Każdy łyk tego trunku smakował jak milczenie, które kupuje się za cenę czyjegoś życia. W głębi gabinetu, za jego plecami, prężyła się ona – ciężka trevira, kurtyna o barwie głębokiej rozpaczy. Cień żelaznego całunu. Fizyczna granica między dwoma oddechami ludzkości, symbol świata pękniętego na pół. Za nią rozciągał się mróz żelaznej logiki, przed nią – duszny teatr pozornej wolności. Młody Zebediah przesunął palcami po materiale, a jego dotyk zostawiał na aksamicie ślad skazy. – Czujesz to? – szepnął do mężczyzny, nie odrywając wzroku od sfałdowanej materii. – Ta zasłona to jedyna rzecz, która utrzymuje was w iluzji bezpieczeństwa. Ta whisky, którą pijesz... ona nie ma gasić pragnienia. Ma zapić ciężar decyzji, które ostatecznie zostaną wam odebrane. Na horyzoncie niebo postanowiło przyodziać szkarłatne szaty– to nie zachód słońca, to łuna pożarów płonących na granicach państw. – Próbujecie zszyć świat, który już dawno się wykrwawił.

Moje dłonie dawno zapomniały gładkiego dotyku; pamiętają tylko ciężar cudzego oddechu, który musisz zdusić, zanim on zdusi ciebie. – Ciężar jego wzroku spoczął na tym, któremu kończył się czas. – Wszyscy szukacie sensu w tych waszych nudnych, ułożonych życiach. Spędziłem lata w cieniu, dusząc prawdę gołymi rękami, i powiem wam jedno: krew zmywa się łatwiej niż kłamstwo. Jakby nie patrzeć, prawdziwa pasja nie rodzi się z miłości, ale z tej słodkiej, pulsującej gorączki szaleństwa, która każe ci skoczyć w przepaść tylko po to, by poczuć opór powietrza. Dla was to obłęd, dla mnie to jedyny moment, w którym serce bije w rytm prawdy. – Towarzysz zaczął się krztusić, tak jakby jego własna łapczywość miała właśnie zostać upomniana. – Prawdziwa kontrola nie potrzebuje armii ani dekretów. Ona jest jak szept, którego nie da się zignorować, bo rodzi się wewnątrz twojej własnej czaszki. Ja nie muszę niszczyć świata, by go posiąść. Ja sprawiam, że świat chce zostać zniszczony. – Nie przerywał, kiedy ceremonialna władza upadła, dławiąc się nie tylko złocistym trunkiem, ale i własną krwią. – Przez lata byłem cieniem w lustrze cudzych lęków, precyzyjnym instrumentem nastrojonym na krzyk. Ale wiesz, co odkryłem na dnie tej czarnej butelki, którą nazywacie sumieniem?

Spokój jest kłamstwem dla słabych.

W każdą noszoną nitkę wsiąka Purpura, tak jak wyzwolona sugestia zatruwająca każdą komorę ludzkiego mózgu, tak jak krew pobudzająca fantazję.

Mónegue 

To miejsce było jak złudzenie wykute z marmuru i światła. Państwo oświetlone blaskiem miasta.   Alabastrowa biel fasad, złoto słońca i lazur morza – miasto bez cienia, a raczej miasto, które cień starannie skrywało.  

...bo Monako nie istnieje naprawdę; ono trwa jako spektakl. Tymczasowo - bo nigdy i nigdzie na stałe - przebywał w miejscu będącym alegorią kłamstwa wysublimowanego. Kłamstwa tak doskonałego, że przestaje być rozpoznawalne jako fałsz. Nad tym wszystkim unosiła się Ona - Władza o ceremonialnym pulsie, której obecność odczuwalna była bardziej jako ornament niż sprawstwo. Monako nie jest miastem — jest tezą. Dowodem na to, że piękno może być narzędziem przemocy, a porządek formą przemilczenia. - szeptał zaczepiony przez pewnego jegomościa.- A im doskonalsza forma, tym skuteczniejsze kłamstwo.

Pojęcie tak zbędne jak samo pytanie.

...wychodzę...

Sprawię, że mnie zapragnie. Potem ją odrzucę. Będę dewastował ją w kółko, aż będzie chciała umrzeć... Nie, tego też jej nie dam. Sprawię, że zwiędnie jak ktoś umierający z pragnienia lub głodu. Bądź wyślę ją do pewnego pierścienia piekła, zaprojektowanego specjalnie dla niej... - Kilgrave

Oni wszyscy zniewoleni są wyborem. Każdego poranka, na chodnikach i ulicach, mijają się ze świadomością. Hipokryci wołają o więcej, ale nie lubią na ostro, gdy dziw*ka Prawda miewa długie szpony. Pociąga, kusi i przebija pierś. Kiedy staje się niewygodna trafia na bruk. Wtedy roznegliżowana szepcze mi ponętnie do uszka, a oni chwytają się świadomości. Grają z nią, bawią, tańcują. Myślą o przyjaźni, gdy ona mi filuterną Lolitą.

Ulegli, stanowczy, zagubieni, zadziorni, waleczni, silni mienią się różnorodnym kolorytem. Lubię ich złożoność, ale nudzi mnie prostota, brzydzi zaś powierzchowność.

Humbug!

Szybko wpadasz w złość, nieprawdaż...a nie przystoi. Labilność?

To moja słabość, niedostatecznie zamordowane co żywe. Przerwałem dzieła, uciekłem. Chłód Syberii ogrzewa włoskie wspomnienie.

Powróćmy.

Nie widzą mnie, nie dostrzegają, kiedy wirus absorbuje ich myśli. Dominacja? Przy wypchnięciu spoza szachownicy! Nonsens. Ich wolna wola? Prawdziwy fantazmat. Perseweracyjnie świadomość zostawiam, gdy bawi się w najlepsze i wtedy wkracza on...obłęd. Karmi moje szaleństwo. Serwuje obłędne Carpaccio. Nigdy nie byłem uległy, nie poddam mu się, gdy zaczyna swój rozgrzany filtr, ...mały romans? Może.

Opuszcza ich wola, świadomość zdradza, przytłacza prawda, kiedy pojawia się kontrola. Mówią mi, że to manipulacja. Nadają jej ładne imię, zmyślne znaczenie, piętnując rodzajem. Ona jest jedna jedyna, niezmienna od poczęcia, kocham ją, pojąłem za żonę.

Krew przyciągała wzrok, gdy mieniła się prawdziwym szkarłatem. Tej nocy księżyc dodawał jej wyjątkowego połysku. Jedna drobna kropla w morzu miliarda łez. „Szkarłatna Gwardia jest z krwi i kości, to żaden duch. Krew i kości można kontrolować, pokonać i zniszczyć.”

Nie wiedział dlaczego, ale zapragnął położyć pudla z pizzą na stole w salonie. Pachniało. Intensywnie i nachalnie. Bergamotka topiła się w ambrze, tonąc próbowała chwycić gałęzi drzewa sandałowego. Męski, ale taki inny.

Pizza była zimna i nagle zapragnął wyjść. Wielkie otwarte okno kusiło, wołało i stało się wyborem zgw*ałconej woli. Pragnął kiedy kroki przyspieszały bicie serca. Fantazja znieczulała, gdy stał się świadomym śmierci. Lolita pogrywała, prawda była nie do zaakceptowania i znów odrzucona. Marzenie stawało się coraz bardziej namacalne kiedy zaskrzypiała framuga okna. Zniewolone ciało wypruło łzy szczęścia, gdy przerażony umysł paraliżował strach. Łkał czując spełnienie rozwiane wzdłuż 432 Park Avenue.

Necronomicon - Inaczej i fantastycznie.

Ta trumna i ten grobowiec wydawał mu się jedynie zręczną iluzją skomponowaną przez anielską zdzirę zwaną Śmiercią. Jeno mistyfikacja. Kochała skrzypce i fortepian, a tu tyle nieproszonych dusz prosiło się o wyrwanie żylastych strun. To wszystko nie mogło się tak zakończyć, a jednak. Acta est fabŭla, plaudĭte!/ Sztuka skończona, klaszczcie! Podlica gryzie piach. Został sam. Znów sam, z tą różnicą, że przybyło mu nieprzyjaciół. Bał się ich? A skąd. Psychopaci nie odczuwali strachu, choćby pragnęli. Oparty o obskurną ścianę niedaleko Florenckiego Teatro Verdi w końcu zaczął akceptować prawdę. Przerażające tak jak krew nadająca głębi. Kamień był blady, aż w końcu jego koloryt przechodził przez purpurę do czerni za sprawą krwistej czerwieni. Zacisnął zęby, gdy cząstka jego jestestwa wsiąkała w ametyst rozpoczynając wieczny spacer po dwóch krainach- tej tętniącej życiem i tej martwej. Księga umarłego prawa była mapą, często drogowskazem. Zapisana przodków krwią wiązała. Wracając przystanął przy bogato zdobionym grobowcu którego strzegła podobizna popapranego Gabriela ...pardom archanioła Gabriela. Grób piękny, pomnik niekoniecznie. Poczciwy sympatyczny Gabriel z masochistycznymi zapędami tyrani. Serwuje dobrą herbatę, ale krzesła niewygodne. Purpurowy garnitur spijał krew właściciela. Pora wracać.

Vivere nolit, qui mori non vult. - Bóg dał im wolną wolę, a diabeł odebrał. - marmurowe oblicze szeptało, kiedy usta zalewał lepko-cierpki posmak wygnania, odparł: ... a nie na odwrót?

Było w tym coś nieuchwytnego. Kobieta ze zdjęcia mogłaby godnie pozować do portretu Elizabeth Short, by zostać okrzykniętą Czarną Dahlią. Ciało może nie było rozerwane, lecz nadgarstki i okolice kostek nosiły ślady krępowania pobudzając wyobraźnię do wielu spekulacji. Za ostateczną przyczynę śmierci patolog uznał utratę krwi i obrażenia ciała. Wywnioskowano, że na kilka dni przed śmiercią była więziona i torturowana. Tom Howard przeglądał zdjęcia oraz protokół oględzin nie mogąc nacieszyć oczu. Każdy ślad nosił zmianę rzeczywistości, a te zostały bardzo źle zrozumiane powodując niezły miraż. Denatka była bardzo niebezpieczną i bezduszną kobietą. Umarła tak, jak żyła. Sam nie był bez winy doprowadzając do jej zgonu, ale czy miał jakieś wyjście?

- Co zrobił najpierw? Jak myślicie? – W końcu miała przed sobą trzech mężczyzn, można by powiedzieć ekspertów w dziedzinie, o ile lubili wchodzić w psychiki popaprańców. Miała wrażenie, że szczególnie jedna osoba chce, by to powiedziała na głos, więc uniosła bardziej podbródek, przestała wystukiwać nierównymi paznokciami rytm na zielonym blacie i wyprostowała się, spoglądając na niego chłodno. Z taką samą mocą z jaką on świdrował wszystkich spojrzeniem. Tom Howard, powtórzyła sobie. Była ciekawa, czy go zapamięta. – Najpierw ją zabił, a potem zgwał.cił, czy na odwrót? 

Zebediah Thompson

Karta postaci: https://zebediah-thompson.carrd.co/

Znajdziecie mnie też na:

Mewe: https://mewe.com/panthompson1.51

Discord: zebediahthompson

Wybór jest zaiste prosty.

Przyznać muszę to moja pierwsza odpowiedź tutaj, więc idziemy na żywioł. Okres świąteczny jest u mnie czasem intensywnych spotkań nie tylko rodzinnych ale i towarzyskich. Nie próżnuję i być może z tego właśnie powodu udzielę przeterminowanej odpowiedzi. Nie szkodzi, prawda?

Moje postaci różnie podchodzą do kwestii wiary, taki Constantin dyrektor szpitala w Bedlam jest ateistą nieobchodzącym żadnych świąt. Każdy dzień bez krzyków uważa za okazję do świętowania. Zebediah rozkochany w poetyckiej ironii losu z pewnością wypiłby za narodziny antychrysta. Chyba, że kobieta tej samej krwi odczaruje mu wizerunek zimowego grudnia kojarzący się jedynie z chłodem syberyjskiej zbrodni. Krzesimir, jak przystało na wzorowego ziemianina obchodzi wszystkie święta katolickie, w tym Boże Narodzenie. Uwielbia tradycyjne potrawy, neguje kolędowanie (ze względu na pogański dawniej charakter), dekoruje się życzliwością- w prawdzie to dobra mina do złej gry. „Sztuka” wystawiona przez mistrza paryskiej loży masońskiej. Ostatnio dołączył do mojego grona jeszcze jeden Pan. Postać na tzw. „zamówienie” od bardzo zdolnej autorki. Dano mi rolę płatnego zabójcy, za co dziękuję, bo przypadła mi do gustu. Wywodzi się z innego kręgu kulturowego, lecz obecnie przebywa we Włoszech ....jak oni obchodzą Boże Narodzenie? Myślę, że tego dowiem się niebawem.

Najpierw był cień niczym smuga w mroku, rozmyta plama na granicy świadomości. Zapach strachu, który nie miał wyraźnego źródła. Potem zaczął gęstnieć, barwiąc powietrze ciężkim odcieniem zepsutych wspomnień.

Noc milczała, choć wydawało się, że miasto krzyczy — w głębi ciemnych zaułków słychać było szept. Kroki, które nie powinny brzmieć tak znajomo, odbijały się echem od ścian, wypełniając przestrzeń aurą nieuniknionego.

Kilgrave wracał.

Nie z martwych, nie z piekła — bo przecież nigdy tak naprawdę nie odszedł. Tkwił w cieniach. Każdy jego ruch był jak rozlanie wina na białym obrusie, gdzie purpura rozmywała się, brudząc wszystko, czego dotknęła.

Ludzie nie widzieli go, a czuli — w drżeniu rąk, w bezsenności, w nagłych atakach bezdechu.

Gdy pojawił się nastała cisza, głęboka i duszna, jak w kościele tuż przed pogrzebem. Gdy przemówił, słowa stały się nożami — ostrymi, połyskującymi, wbijającymi się prosto w umysły.

Świat znów miał stać się purpurowy.

Ano poddaje się nałogom i fabularnie kończę jeden ważny temat, a gdy go skończę zagoszczę tutaj.

Cierpliwości.