Ghost Town

Czasem jest tak, że nie potrzebujemy kogoś, kto pomoże nam się podnieść, tylko kogoś, kto poleży przy nas, aż będziemy w stanie wstać.

"Usiądź przy mnie, kiedy jestem pijany i zapytaj jak się czuję. Gwarantuję Ci, że byłaby to rozmowa, na którą nie jesteś gotów."

A kiedy patrzę w lustro, widzę człowieka, który jest niczym więcej, jak tylko tragedią, opowieścią o przetrwaniu, cmentarzyskiem wspomnień.

"Mój problem polega na tym, że nigdy się nie zagoiłam, po prostu szłam dalej."

Zawsze jak jest gorzej to tu wracam, no bo dokąd mam pójść.

Nie wiem, czy da się to naprawdę zostawić za sobą. Może niektórzy po prostu uczą się żyć z czymś, czego nigdy nie powinni byli przeżyć.

Wybierając partnera życiowego musisz pamiętać dziecko, że nie liczy się jak on wygląda, czy ile ma talentów, tylko jakie ma serce - serce do innych i do ciebie. Bo za 50 lat będzie cały pomarszczony, a życie jest nieprzewidywalne i nawet zapalony tancerz w wyniku pewnych wypadków może nie być w stanie postawić samodzielnie kroku. I wtedy właśnie liczy się tylko to, co on ma w środku. Czy jest serdeczny i dobry, czy daje silne oparcie i poczucie bezpieczeństwa, czy troszczy się o ciebie i nie tylko mówi, ale i pokazuje, że cię kocha. Nie chodzi tu o wielkie czyny, bo miłość składa się w sumie z tych malutkich gestów - z wracania do domu, do ciebie w pierwszej kolejności ponad wszystkim, z uśmiechu w trudnych momentach, z zawiązywania ci szalika pod szyją, gdy zimno, z używania w kuchni składnika, którego on nie lubi, ale je tylko dlatego, bo wie, że ty za nim przepadasz, z umiejętności powiedzenia przepraszam, gdy się zrobiło źle i wielu innych. Tak ważna jest umiejętność postawienia siebie samego na drugim miejscu i kierowania się dobrem ukochanej osoby. Musisz przede wszystkim wiedzieć, że on cię kocha - a reszta naprawdę się nie liczy.