Terliklerimle gelsem sana, sonunda aşkı bulmuş gibi..

Tek bir canlı ayakta kalmadı.

Ne anne çocuğuna ağıtlar yakabildi, ne de çocuk babası için gözyaşı dökebildi.

Ne Newrozda zılgıt çekebildi genç kızlar, ne de halaya durabildi delikanlılar.

Ne koyunlar görebildi berivanları, ne de baharı bekleyen ağaçlar meyveleri.

Anlat bize ey akşamın mumu olan dengbêj. Ey gecemizin konuğu ay. Fırat mı daha aşık, Dicle mi daha deli?

Oy Havar

Yangınlar Kahpe fakları Korku çığları Ve irin selleri, aç yırtıcılar Suyu zehir bıçaklar ortasındasın Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay Pusatsız, duldasız, üryan Bir cana bir de başa Seher vakti leylim - leylim Cellat nişangahlar aynasındasın Oy sevmişem ben seni Üsküdardan bu yan lo kimin yurdu He canım Çiçekdağı kıtlık, kıran Gül açmaz, çağla dökmez Vurur alnım şakına Vurur çakmaktaşı kayalarıyla Küfrünü, medetsiz, munzur Şahmurat suyu kan akar Ve ben şairim Namus işçisiyim yani Yürek işçisi Korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş Ne salkım bir bakış Resmin çekeyim Ne kınsız bir rüzgar Mısra dökeyim Oy sevmişem ben seni Ve sen daha demincek Yıllar da geçse demincek Bıçkılanmış dal gibi ayrı düştüğüm Ömrümün sebebi, ustam, sevgilim Yaran derine gitmiş Fitil tutmaz, bilirim Ama hesap dağlarladır Umut, dağlarla Düşün, uzay çağında bir ayağımız Ham çarık, kıl çorapta olsa da biri Düşün, olasılık, atom fiziği Ve bizi biz eden amansız sevda Atıp bir kıyıya iki zamanı Yarının çocukları, gülleri için Koymuş postasını Görmüş restini He canım Sen getir üstünü Oy havar Muhammed, isa aşkına Yattığın ranza aşkına Deeey, dağları un eder ferhadın gürzü Benim de boş yanım hançer yalımı Ve zulamda kan - ter içinde asi He desem, koparacak dizginlerini Yediveren gül kardeşi bir arzu Oy sevmişem ben seni...

Söz: Ahmed Arif