Kayzetr

Tanımadan sevmek istedim seni Salıncak yapmak iki kolundan Tüm çocukluğumu yaşamak En güzel oyuncaklarımı senle paylaşmak

Boğulmadan geçebileceğimi sandım okyanusunu Bir taş gibi ayaklarıma dolanan saçlarını katmadan hesaba Bir gün, bir gün daha derinine indim sularının Çok sen yuttum.

Ölüme bir sapak kala Karşıma dikilmeni bekledim Azrail’in böğrüne hançer saplamak seninle Sonsuza.. Bir evrenden diğer bir evrene sıçramak İnanmak sonsuza

Göz bebeğine yerleşmeyi istedim Orada kendimi izlemek İlk defa bir halta benzemek Görmemek sonra hiç bir şey Her çarptığıma sen diye inanmak

Temize çekmek kendimi Terk etmek kötü alışkanlıklarımı Sadece dudağının renginden içmek şarabı Bir tütün gibi sarmak, sarmalamak isterdim Akciğerime seni yazmak

Seni bunca zaman üzen, yaralayan avına çıkmak isterdim Bir domuz gibi yere serip önüne atmak Sonra kaç nefesim kaldıysa alınacak hepsini üflemek yaralarına Kuş gibi elimden uçacağını hesaba katmadan İyileştirmek.. Kanımı kanına karıştırmak!

Rüzgarına kapılıp oradan oraya Her geçtiğim yerde arkanda bir poşet gibi savrulmak Uğultularının penceremin aralığından kulaklarımda çınlamasını Sen açmasanda ağzını -Burdayım! Dediğine inanmak.

Seni tanımadan sevmek tüm coğrafyanı bilmeden ezberlemek, her hücreni tenime kazımak Vazgeçişlerden vazgeçmek Her gidişimde sonunda varmak sana Çırılçıplak ters kelepçe mahkum olmak

Seni kimse görmemişken, adını ezberlememişken Seni kimse, sen kimseyi sevmemişken sevmek isterdim dedim. Bir çocuk güldü üstüme Tanrım, unut dedi. Seni tam karşımda ulaşamayacağım duvarlar ardında gördüm Sesim yetmedi Unut dedin!

Kursağımdan bir lokma sen geçmedi Hep yüreğime oturdu tüm sevdalarım Seni sevmeden daha tanımadan unuttum Unuttuklarım gögsümde en güzel nişanım Unuttuklarım en büyük kayıplarım!