ışıklar çok parlaktı ama insan insana karanlıktı

karanlığın içinden çıkamadık ki

her gün yıkılıp yeniden toparlanıyorsun ve senden başka kimsenin haberi olmuyor

korktum ama, seni uyandıramadım. çok üşüdüm, uyanırsın diye korkumdan sarılamadım. seni çok özledim ama, senin de vardır bir bildiğin diye kalk gel diyemedim. ellerim çok kanıyordu, bulaşır diye eline de değemedim. işte böyle zarar ziyanım, belki çok fenayım. hiç inkar etmedim bak, bir avuç kadarım. yine de diyeceğim şu ki istersen, sen de kabul edersen, bu bataklık, bu çıkmaz tehnalar; baştan aşağıya senin.

tüm dünya yere seriyordu seni, ben her halimle yanındaydım

gece olunca istemsiz bir yalnızlık hissi sarıyor.

bünyede patlamaya hazır bulunan agresiflik