favela 🐣

şehir gürültüsünden uzakta köyümdeyim balkonda masmavi bir gökyüzü önümde yemyeşil ağaçlar ve sadece kuş sesleri içim huzurla doluyor ruhumun dinlendiğini hissediyorum

sensiz ve nefessiz. hayatın en adil olmadığı an.

​denize bakıp hayatımdaki herkesi ve her şeyi ne kadar çok büyüttüğümü düşünüyorum şu dalgaların yanında hepimiz o kadar ufağız ki aslında hiçbir şey için bu kadar yorulmaya değmezmiş

bizi uykusuz bırakan o büyük umutlardan ve adımlarımızı bağlayan korkulardan sıyrıldığımız yerde ne bir ölü yeniden uyanır ne de bir fırtına sonsuza kadar sürer nihayetinde en hırçın dalgalar bile o sessiz kıyıya vurup durulur bu yüzden kalbimizde sadece bu kaçınılmaz sonun bıraktığı o derin şükran

herkes dünyada büyük izler bırakmanın peşinde bense sadece senin kalbindeki o görünmez imzada kalmak istedim görmeden dokunmadan sadece orada olduğunu bilerek

ciddiyetle yürütülen gayri ciddilik içindeyim

birini görmeden sevebilecek kadar güzel bir kalbe çok az kişi sahip

bir şarkıya denk geldim yirminci kez başa sarışım bazı kelimeler ancak bu kadar güzel can yakabilirmiş

ruhumun üzerine devrilmiş bir mürekkep gibisin. dağıldıkça güzelleşiyor, güzelleştikçe kirletiyorsun. artık senden kurtulmaya çalışmıyorum; çünkü bu leke, sensizliğin bendeki tek kanıtı.

ruhumun pası senin parlaklığına bulaşmasın diye kestim bütün bağlarımızı yolun ferah olsun

her şeyi boş verince gelen o muazzam huzur ve hemen ardından gelen neyi boş verdik acaba paniği

dün bugün yarın hepsi aynı kapıya çıkıyor hiç tadı yok

zaman her şeyin ilacı değil, sadece acıyı alışkanlık yapıyor

her şey çok güzel olacak yalanına o kadar alıştım ki artık birisi bunu söylediğinde ona sadece hangi ilaçları kullandığını sormak istiyorum çünkü bu kadar iyimserlik ancak bir yan etki olabilir