𝓐𝔂𝓼𝓲𝓶𝓪

Çətindi səni sevməyən insanda sədaqət axtarmaq. Kimi sevirsənsə qəlbinin ölkəsi o olur. Sonra bir gün gözlərinə bir baxırsan ki, artiq yoxsan orda. Onunla itirdiyini onsuz necə tapacağını öyrətmədən gedir. Arxasindan sadəcə "bu ah əlbət səndən çıxar" ama sən yenə də "yaxşı bax özünə" deyə keçirərsən içindən. Böyük bir şəhər yanar içində ama sadəcə sən kül olarsan. Sadəcə bir insanı deyil kirpiklərindən həyatdan tutduğun birini də itirirsən. Ağlıyırsan. Bəzən gözyaşları yanağını isladarkən keçmişini də təmizləyər. Təmizlənirsən. Bu elə bir yalnızlıqdı ki, doğuma iki canla girib tənha çıxan bir ananın səssiz fəryadı kimi. Sənə aid olanı bu qədər zaman içində saxlayib sonra birdən itirirsən. Ama heç bir zaman içində, qəlbində öldürə bilmirsən. Qəlbindən çıxara bilmədiyini qəbrinə götürürsən. Onsuz da o içinizdə öldürə bilmədikləriniz deyilmi, sizi sevmədiklərinizlə yaşamağa məhkum edən? İnsan yalnızca xoşbəxt olduğu zaman ölümünə həyat deyə bilər. Gerisi yaşamağa çalışmaq. Unutma! Xəyal etdiyin qədər xəyal və o xəyalları reallaşdıra bildiyin qədər gerçəksən. Bəzi şeyləri dəyişdirə bilmək üçünsə köhnə acıları yeniden yaşamaq lazımdı. Və kimsənin xoşbəxtsizliyi həyatı qədər uzun olmamalıdır.