Through the years, sabay-sabay tayong nagsunog ng kilay tuwing hell week. Ang tagal ko nang di naririnig yung word na “hell week”. Sabay-sabay din tayong nagpaalam na magiging inactive muna, tapos sabay-sabay ding bumalik tuwing sembreak para mag-login at magkwento. May mga gabi pa na nagpupuyat tayo before Christmas kasi gusto nating bumati sa lahat at makumpleto ang list ng mga mutuals na dapat pasalamatan.

Ngayon, ang saya ko makita kung paano kayo lumaki, literal at sa buhay. I’ve seen you fight, stumble, and still show up for the life you wanted. May ilan sa inyo may pamilya na, may sarili nang properties, may mga naka-travel na sa mga lugar na dati lang nating pinapangarap. And honestly, I couldn’t be prouder. You all feel like my online extended family.

High school to college, hanggang sa magkaroon ng trabaho, ma-share rito ang mga gimmick with friends, heartbreaks, maging sakristan, first date, mawalan ng lolo at lola, mawalan ng trabaho, maging tambay — tapos ngayon, Tumblr, nakaka-gala na ako sa mga lugar na dati nakikita ko lang sa postcards.

Heto ako, hindi nagdedeactivate kahit gano kalala pagsubok sa buhay HAHAHAHAHAHAH. Patagalan tayo dito mga chong. 14 fucking years with tumblr 😎