Neyse, ama üzüldüm

Bazı şeylere katlanmak zorunda olmak hiç kolay değil.

Bazı insanları asla affetmeyeceğim dedikten 5 dk sonra farketmeden affediyorum ama bi ara asla affetmicem

İnsanları affetme konusunda sokak kedisi gibiyim. Biraz ilgi gösterince yumuşuyorum hemen. Sonra şapalağı koyuyorlar yine..

insanların genelinde o kötülük varmış, ben fazla duygusal davranıyormuşum. 

Sürekli kaybettim, çünkü iyi kalpli içimdeki gerizekalı.

“Ve sana iyi gelen kim varsa hep şehirlerce uzağında.”

sakin biriyim ama bunları haketmediğim aklıma gelince deliriyorum

daha kötülerini yaşamıştım diyerek bir krizi atlattığıma mı sevineyim yoksa daha kötülerini yaşadığıma mı üzüleyim karar veremiyorum..

Ders mi çalışayım depresyona mı gireyim gerizekalı insanlarla mı uğraşayım intihar mı edeyim napacağımı şaşırdım

kırgınım ama halledemicem artık ne halim varsa göreyim yoruldum

birinin kalbine iyi gelin.

İnsan kendine kırılınca kime küseceğini şaşırıyor.