Bez tytułu

,,BEZ EMOCJI'' Czujesz całkowitą pustkę. Na szczęśliwe życie już wykorzystałeś przepustkę. Masz wrażenie, że nic cię nie rusza, przez wszystkie sytuacje cię do tego zmusza. Nie przygniatają cię już kłótnie, wyzwiska, brak kontaktu z ważnymi niegdyś dla ciebie ludźmi. Dzięki temu nie jesteśmy smutni. Każdy uważa, że nie okazujesz uczuć i się zmieniłeś, lepsze to, niż gdy w przeszłości regularnie z myślami się biłeś. Nie zapłaczesz, nie zatęsknisz za nazywanymi kiedyś przyjaciółmi czy rodziną, wiesz, że zawsze swoje podejście oraz miłość do ciebie w nich zginą. Bez emocji, nie czuj nic, ból zmienia ludzi. Wtedy już wszystko po prostu cię nudzi, ale jednocześnie za to nic nie trudzi... ~me

,JAK WÓR'' Wzięła z domu najgrubszą linę, jak zawsze na siebie zrzuciła całą winę. Ruszyła w stronę garażu i zawiązała na lampie sznur. Za chwilę będzie wisieć jak ciężki wór. Podstawiła sobie stolik i linę na szyję zarzuciła. Za niedługo jej domem będzie mogiła. Czekała na ten czas od dawna, aż będzie w grobie, lecz nie mogła sobie tego wyobrazić w głowie. Gdy znów cała szkoła ją obgadywała, już się nie zawahała. Odsunęła podest i wisiała. Jej oddechy coraz płytsze się robiły, myśli mniej się ze sobą biły. Powoli oczy zamykała, a po chwili już całkowicie ta bezbronna dusza nie istniała... ~me

,,TORY'' Szła szybkim krokiem podczas ciemnej nocy, by się nie zabić od razu robiła co w swojej mocy. Wszystkie problemy rozwalały jej głowę, myślała sobie : ,,czy z tego świata odejść już mogę?'' Rodzice jej znów się kłócili, dla niej też nie byli zbyt mili. Miała już dość wyzwisk w jej stronę, dlatego teraz szła w lesie po drodze stromej. Gdy już była na miejscu tory przed sobą zobaczyła, jednak ten obraz sobie łzami rozmyła. Przypomniała sobie całe jej ciężkie życie, jak się uśmiechała, a tak naprawdę płakała skrycie. Usłyszała coś głośnego co pędziło przed siebie, poczuła się dzięki temu jak w niebie. Podbiegła do torów i na zimny metal się położyła, bardzo krótka ta dziewczyna żyła. W końcu ciężka maszyna ją przejechała i tak martwa całą noc leżała... ~me

,,SEN'' Podczas ciemnej nocy wracała z apteki, trzymając w ręku zakupione leki. Powoli weszła do domu, biorąc do ręki wody butelkę. Za niedługo już zakończy tę mękę. Leżała na łóżku i w sufit patrzyła się tępym wzrokiem. Wyobrażała sobie swoją matkę widzącą jej martwe ciało, podchodzącą do niej szybkim krokiem. Nie mogła nawet o tym myśleć, zamknęła oczy przestraszona, jednak wiedziała, że ta wizja będzie przez nią zatwierdzona. Nie chciała robić nikomu przykrości, jednak zrozumiała, że bez niej będzie lepiej i nikt się na to nie zezłości. W tym amoku garść tabletek do ust sobie wrzuciła, zdecydowanie nie była dla siebie zbyt miła. Pożegnała się ze światem i nie obudziła się już więcej zatem... ~me

,SAMOTNOŚĆ'' Z dnia na dzień coraz gorzej się czuła. Ta chłodna rzeczywistość cały czas ją kłuła. Mimo, że starała się sobie wmówić, że to się nie stało, nie dała rady, bo na messengerze widziała wiadomości bardzo mało. Zastanawiała się co źle zrobiła, jednak się tego nie dowiedziała, bo ta wierna i lojalna istota niczym nie zawiniła. Poczuła jakby ktoś złamał jej serce. Dlaczego musi żyć w takiej męce? Wciąż ma pierścionek na ręce... Rozmyślała, czy można żyć bez powietrza. Okazało się, że nie byłaby to opcja wieczna. Zrozumiała po czasie, że to ON jest dla niej powietrzem. Ciekawe kto ją tak zrani i zostawi jeszcze... ~me

,,ŻYLETKA'' Był to jeden moment, jedna chwila, już nie wytrzymała ta dziewczyna miła. Chciała już odejść z tego okropnego świata. Trzymała ją przed tym wokół niej wielka krata. Denerwowała ją przez wiele lat, ale co miała zrobić skoro cały czas wyzywała się od nieudolnych, słabych szmat. Miała już dość tej ciągłej walki z psychiką, tego braku spokoju, już chciała pokoju. Odpocząć od myśli, problemów, załamań, zerwań, zakazów i kłótni. I inni jeszcze się dziwią czemu tacy ludzie są ciągle smutni. Każdy myśli, że to zwykły smutek, ale najwyraźniej mówi to typowy egoistyczny dupek. Jest różnica, bo od depresji jest potem całkowicie inny skutek. Tego już było za dużo. Dlatego odważyła się próbować dojść do celu, którym była żyła. W końcu jej się udało i długo po tym nie pożyła... ~me

,,SKOK'' Wchodziła ostrożnie na tę drabinę, powoli zrzucając dzięki temu z siebie tych problemów lawinę. Już jej się udało, już stała na dachu. Zaraz na swe życie dokona zamachu. Delikatnie i cicho stawiała kroki, rozglądając się niepewnie na boki. Te okropne myśli wciąż jej w głowie buzowały, płacz oraz smutek uśmiech zastępowały. Dusiła się łzami od długiego czasu. Wcześniej będąc w domu bała się, że narobi hałasu, dlatego teraz znajduje się na 11 piętrze, bo ta chłodna rzeczywistość rozrywała jej wnętrze. Stanęła na krawędzi, widziała jak życie jej przed oczami pędzi. Już nie chciała tego robić, jednak gdy o tym wszystkim znów pomyślała już się nie zawahała. Zrobiła jeden krok do przodu i do domu już nigdy nie wracała... ~me