Z

Sa bawat hakbang sa kalsada ng Diliman at sa paggugol ng halos tatlong oras sa apat na sulok ng silid na 'to, laging ipinauunawa sa akin ang napakaraming bagay na hindi ko pa alam, mga taong hindi ko pa kilala, at mga sitwasyong hindi ko pa nararanasan. Laging ipinapaalala sa akin na makatwirang mangatwiran. Ang hanapin ang sariling kabuluhan at katuturan ng pag-iral. Higit sa lahat, ang piliing maging mabuti sa sarili at sa kapwa.

May mga alalahaning patuloy na ipinagdarasal, mga biyayang laging ipinagpapasalamat, at tuwinang hinihiling ang sapat na karunungan upang higit na maunawaan ang mga walang katiyakan.

Malapit nang mangalahati ang taon, maraming nangyayari, maikli lang ang buhay, kailangang mabuhay. Isabuhay ang buhay.

MMXXIII

Pareho nating madalas na nakakalimutan ang sarili. Pero iba ang araw na ito. Mas ramdam nating totoong masaya tayo. Dahil sa pagkakataong ito, higit nating inalala ang sarili higit sa anoman nang walang pag-atubili.

Ngayon natin gamitin ang kapangyarihan, ang koneksiyon, ang yaman para makatulong sa iba, sa higit na nangangailangan. Nakakapanghina na ang araw-araw na balitang may namamatay at may humihingi ng tulong. Mas nakadidismaya rin ang kawalan ng kongkretong plano sa lahat ng pinagdadaanan ngayon.

isang ngiting nagniningning

nangungusap na

mga matang nagsasabing

"Magandang umaga!"