Behind blue eyes

Jest jak jest.

I jest jak było.

I jak zawsze - nie śpię

Bo mam to, co mam

A to za dużo, by móc zasnąć

Ale za mało, by móc wstać

Chciałbym nauczyć się czuć inaczej, by się rozstać z własnym wnętrzem, bez paraliżu.

Od lat jedyne, co mogę wyjąć z tej osobistej ciągłości, to ten dłużący się, wolnostojący, tępy ból.

Czemu nie mogę wypatrzeć tam w środku niczego odrobinę cieplejszego, z równie szybkim dostępem?

Gdy niedaleko, ona patrzy mi w oczy.

Właśnie teraz.

Błąd – ostatnio, jak nigdy wcześniej naprawdę zrozumiałem znaczenie tego słowa. Pierwszy raz w życiu nogi same zaczęły się pode mną załamywać, przez 40 min nie byłem w stanie ruszyć się z miejsca, ani nic powiedzieć, a przez ostatnie 2 tygodnie dzień w dzień bez pomocy leków nie byłem w stanie spać. Mój umysł po prostu zamarzał albo dla odmiany zapętlał się w ciągłym powrocie do przeszłości i wyzwalaniu kolejnych form autoagresji. Byłem głupi, niesamowicie głupi. Chciałem za dużo, za bardzo, dążąc do jakiegoś chorego ideału, którego i tak nigdy przecież nie doścignę. Zamiast zaakceptować to, co było względnie dobre, a i tak mnie sporo kosztowało. Teraz przyjdzie mi o tym pamiętać już pewnie do końca życia, bo zostanie mi po tym trwała pamiątka na ciele. Zaczynam jak psiak pomału wylizywać rany i przewartościowywać swoje priorytety. Zaczynam szukać profesjonalnej pomocy i chcę, by to się w końcu skończyło…przynajmniej bez większych konsekwencji. Dziękuję moim bliskim, którzy wzięli mnie za fraki w ostatnich dniach. Dziękuję babci za codzienne rozmowy przez telefon, ojcu za wylanie mi na głowę kubła zimnej wody i mojej matce chrzestnej za to, że jako jedyna nie próbowała mnie oceniać.

Bruce Springsteen w. Billy Joel - New York State of Mind - Madison Squar...

Czemu ja znalazłem to nagranie dopiero teraz :O

Czuję jakbym cofnął się ostatnio w czasie. Zaciśnięte gardło i ciągle uczucie zmęczenia. Te same błędy. Te same błędne wnioski. Tylko teraz rzeczywistość uderza ze zdwojoną siłą.

Muszę hibernować i kopać dołki - coraz głębsze. Bez przerwy mam ochotę przepraszać i tłumaczyć się z każdego spojrzenia i gestu.

Nie mam pojęcia, dlaczego znów przeżywam te historię od nowa. Nie mam pomysłu na inny scenariusz.

Przykro mi.

Bardzo brakowało mi tego singlowego brzmienia, a przesiadka z Les Paula na to cudo sprawia, że czuję, jakbym pokochał ten instrument na nowo.🎸🎶

Takie duety są po to, żeby leczyć nerwice i masować kark, małymi delikatnymi ruchami, spuszczając powieki jak do snu.

Tracę zaufanie do ludzi. Do każdego po kolei. Bo chyba nigdy nie powinno się wierzyć w ludzi aż tak i zostawiać komuś kolejnej i kolejnej i jeszcze jednej (w razie wu) wiadomości. Wiadomości z nagłówkiem zaufanie.

Z czasem z prawie każdą moją znajomością od ostatnich 5 lat jest tak, jakbym ciągle odtwarzał ten sam film. Film o naiwności i dobrych początkach. Tylko początkach. Bo potem jest jak jest.

Nie twierdzę, że we mnie nie zachodzą zmiany. Nie udaję, że jest jak było. Za dużo o tym myślę, bym mógł tego nie zauważyć. Ale nawet w obliczu własnej widocznej gołym okiem zmiany pamiętam siebie z przeszłości. Choć wolałbym czasem nie pamiętać.

Ostatnio rozmywa mi się wszystko dookoła.

Miles Davis - In a Silent Way/It’s About That Time/In a Silent Way (1/3)

Trochę jazzu na tą zimną noc.

Marzy mi się chwila wolnego, aby usiąść do klawiszy i rozczytać jakiś ładny, zdecydowanie za trudny jak na mój poziom gry utwór. Marzy mi się chociaż jedna w pełni przespana noc i choć jeden poranek bez bólu szczęki, karku lub głowy zaraz po przebudzeniu. Niby lubię jesień (a w zasadzie to już mamy zimę), niby nie przeszkadza mi siedzenie w domu, kiedy za oknem panuje mało przystępna pogoda. Ale jakoś tak czuję się już zmęczony tym zagnieżdżeniem. A może to jednak tylko i aż stres?

GUZIOR - K U S H K O M A

Hipnotyzujący numer!

Jest w nim taka specyficzna przestrzeń - mimo dość zagęszczonej nawijki. Mógłbym to porównać do uczucia takiego powolnego spadania, co jeszcze dodatkowo podkreśla bardzo smaczny, jakby płynący swoim tempem bit.  Bardzo podoba mi się zabieg (pewnie celowy) instrumentacji głoskowej, powtarzające się kilkukrotnie (szczególnie w pierwszej zwrotce) trochę “syczące” zbitki wyrazów z s/sz/ch/sh. Przykuło to moją uwagę już przy pierwszym odsłuchu i biorąc pod uwagę tematykę, to rewelacyjnie dopełnia ten narkotyczny vibe. Tekst sam w sobie też jest dość ciekawy i pokazuje mocne skille rapera w tym zakresie. Guzior bawi się zlepkami wyrazowymi, czasami tworzy bardzo kształtne neologizmy, jak np. w jednym z moich ulubionych wersów: “Nałogi to złe duszki, marihuana - duszkołap“. Pojawiają się też kilka chwytliwych, lekko żartobliwych wersów, które z pewnością wpłyną na popularność tego kawałka.

Ten numer to świetna synteza - tekstu, muzyki, klimatu, nawet po miksie widać dużą świadomość kształtu, jaki kawałek ma przybrać. Jak sam tytuł mówi, całość jest to trochę taki trans, lekki zjazd, powolna zmiana stanu.

Polecam. A sam chyba nawet zamówię preorder płyty Guziora, bo “zrobił mi na nią smaka” tym singlem.

#malomanianocą

Weekend skończył się wczoraj, ale ja nadal siedzę z słuchawkami na uszach i  zapętlam album Kukona. Tak już jakoś od piątkowego wieczoru. I choć może nie jestem w stanie pojawić się mocą swojej wyobraźni w każdej z sytuacji, jakie ujmuje tam autor, to dałem się wciągnąć w ten świat i te emocje. (No i nie mogę nie wspomnieć o bardzo smacznych bitach) Trochę to zabawne, ten numer włączył mi się przypadkiem - Spotify czasem umie trafić w mój mood. Mimo, że nie jestem do końca fanem języka, jaki czasem stosuje Kukon, to ten kawałek jednak jest mi jakoś dziwnie bliski. Dziwnie, bo tematy uczuciowe to nie mój konik. Niemniej, widzę w tym swoją głupią nadzieje, swoje dziecinne romantyczne wyobrażenia o partnerce, która pojawiłaby się gdzieś tutaj któregoś dnia. Znikąd. Specjalnie dla mnie. Taka akuratna. I tym samym widzę siebie, który nieprzerwanie walczy z durnym uczuciem bycia tym kolesiem, który nigdy “nie dorasta” do uprawnień poczciwego kandydata na chłopaka/męża. Bez studiów na elitarnej uczelni, bez pieczątek w paszporcie, bez kardiganów i mokasynów, bez nonszalanckiej pewności siebie. I choć nie pochodzę ze złej rodziny, to dzisiejszy świat jest w stanie sprawić, że niewiele trzeba, by taki kompleks się pojawił.

To wszystko tam jest, razem z tą dziewczyną w tej bibliotece.

Nie może być więc inaczej - artystą tygodnia zostaje Kukon, z płytą “Kraków, Marzec 2020″