Dünya gerçek, insanlar yalan..

Çok fazla şey gören kişi, hiçbir yere ait olamaz. İşte farkındalığın laneti budur. Bir kez yüzeyin altındakileri görmeye başladığında, dünya artık o kadar basit görünmez. İnsanların oynadığı oyunları, sahte özgüvenlerini, gizli niyetlerini farkedersin. Farketmeye başlarsın.. Toplumun yalan katmanları üzerine kurulu olduğunu ve çoğunun bir koyun sürüsü gibi haraket ettiğini. Görmezden gelemezsin ve konuştuğunda, insanlar senin fazla düşündüğünü veya hayal gördüğünü söyler, bu yüzden konuşmayı bırakırsın, gözlemlemeye başlarsın, ve bu yüzden ait olmayı bırakırsın.. Başkalarından daha iyi olduğun için değil sonunda neler olup bittiğini anladığın için. Her şeyi görürsün ve sadece bunun bir parçası olamazsın. Farkındalık seni izole eder ama berraklığın bedeli budur. Kalabalığı kaybedebilirsin ama kendini bulursun..

Ben sadece kendimi görmemişim, herkesin yardımına koşmuşum iyi niyetimle, yorgunluğumla insanların yanında olmaya çalışmışım ama kendime geç kalmışım.. zor günlerimde ne bir el uzanmış ne de tanıdığım yüzlerin yüzünün bana dönük olduğunu görmüşüm.. her şey menfaatmış her şey nankörlükmüş, kaçmakmış.. aslında her şey benmişim. Bu nesili kendime uydurmaya çalışıp belirsizlikler içine kendimi sürükleyen, ağacımdaki meyveleri dağıtmak yerine toplamayı bilememişim hep aç kalmışım..

Ya siyahsın ya beyaz, ortasında kalamazsın..

Herkese yakışanı yapmadık, kendimize yakışanı yaptık yorgunluğumuz bundandır..

Bana sırtını dönen her şeye duvar olacağım..