it.

bazen bazı cümleler daha kurulurken geçmiş zaman oluyor. insan o cümleyi söyleyemiyor. geç kaldığından değil. bazı insanlar daha yanındayken bile özlenmeye başlanıyor çünkü.. bazı hikayeler bitmiyor; sadece devamı yazılmıyor. insan buna alışıyor mu bilmiyorum, ama aynı eksikliğin içinde yaşaya yaşaya, bir gün dönüp bakmadan da yürüyebilmeyi öğreniyor. yine de bazı akşamlar, içinden hala o cümleyi kuruyor.. sanki bu kez söylerse hiçbir şey olmamış gibi her şey yeniden başlayacakmış gibi.