minsan, sa pagpatak ng orasan, ibinulalas niya ang isang katanungan,
“ano ang kulay ng pag-ibig?” ngumiti lang ako, nag-isip,
marahil pula, kulay na kay lamig aking sambit na walang pagdududa–
magmula noong ang akin at ang kanyang labi ay nagdampi.
ang halikan siya ay tila nagdudulot ng paso sa aking katawan
ang hawakan siya ay ang paglalakbay sa ibabaw ng yelo, na walang saplot sa paa;
ang hagkan siya ay ang paglubog sa ilalim ng malalamig na tubig;
pula, pag-ibig na ‘kay lamig ngunit ang panghawakan ito ay ang damhin ang init ng yelong nanlalamig.
kahel, kulay na puno ng emosyon at pag-asa;
katulad ng pagbaybay ng haring araw sa karagatan ng gintong kaulapan,
tila ba nagsasabing kahit gaano kadami ang problema,
matatapos ang isang araw na maganda at may bukas ka para makapagsimula
kahel, pag-ibig na handang magsakripisyo;
katulad ng unti-unting pagkamatay ng haring araw para sa buwan,
tila ba nagsasabing kahit ilang ulit o kahit gaano kasakit,
handang isakripisyo ang lahat, para sa nakatatanging iniibig
dilaw, kulay na 'kay saya;
tandang-tanda ko pa, noong unang beses tayong nakita,
kung paano ang mga mata mo at mata ko ay nagkatagpo, sa gitna ng mga nagkakagulong tao,
at kung paano mo nilagyan ng kulay ang madilim kong mundo
dilaw, pag-ibig na hinding-hindi bibitaw,
sa kabila ng lahat ng mga pagsubok at sakit, paulit-ulit,
doon ay hahanapin kita, sa pagitan ng 'kamusta ka’ at 'paalam na’,
panghahawakan ang bawat pagsambit mo ng “mahal kita.”
berde, kulay ng paglago;
katulad ng punong patuloy na lumalaban sa mga unos—
minsan kang titisudin ng kalungkutan o di kaya'y dadagukan ng mga panlilinlang,
ngunit hindi titigil sa pag-ikot ang mundo, mapag-iiwanan ka nito kung hindi ka tatayo.
berde, pag-ibig na balanse;
kailanma'y hindi kailangang mamili,
sapat para magmahal ka at mahalin ka pabalik,
sa buhay na walang ikaw at ako, kundi tayo—na patuloy na babangon at lalago.
asul, kulay na puno ng katahimikan;
katulad ng malawak na karagatan,
tila bumubulong na aking iwan ang takot sa dalampasigan,
at lakbayin ang buhangin kung saan nakaratay ang matagal ng minimithing makita
asul, pag-ibig na puno ng pagtitiwala;
pagmamahal na hinding-hindi magdududa,
pag-ibig na hindi mang-iiwan,
at handang maghintay sa taong paulit-ulit ng lumilisan.
indigo, kulay na mapanlinlang;
katulad ng biglaang pagdilim ng kalangitan,
tila ba nagbabadya ng malalakas na pag-ulan,
tila ba ang mga ulap ay umiiyak at nagdadalamhati sa sakit;
ngunit biglang hihinto, ang kapaligiran ay muling tatahimik.
indigo, pag-ibig na nakakaloko;
dadating ng hindi inaasahan, iiwanan ka kung kailan ka seryoso.
pagmamahal na handang maghintay sa tamang panahon,
kung kailan ang dalawa ay magiging isa—
handang manindigan sa kung anong meron tayo.
lila, kulay na puno ng imahinasyon;
ang yakapin ka ay tila pagyakap sa buo mong pagkatao,
ang mahalin ka ay ang pagtanggap ikaw man ay maging sino,
lila, pag-ibig na totoo.
minsan, sa pagpatak ng orasan, ibinulalas mo ang isang katanungan,
“ano ang kulay ng pag-ibig?” ngumiti lang ako, nag-isip,
marahil ang pitong kulay ng bahaghari, na tila bumubuo sa pitong letra ng “pag-ibig”
oo, bahaghari ang kulay ng pag-ibig, at ikaw ang paborito kong kulay,
ikaw ang ika-walo na sa mundo ko'y nagbigay kulay
ikaw ang haplos ng reyalidad sa mahigpit na gapos ng pantasya—
ang kaligayahang hindi matutumbasan, pag-ibig na panghahawakan hanggang sa dulo ng walang hanggan.
titsay
izzy806
tangentwithtanner
snowghoul
gummygunk
