Ο άσχημος φασίστας όμορφα καίγεται

Κάποιοι άνθρωποι,

μοιάζουν με τα αγαπημένα μας βαγόνια,

σε κάτι σταθμούς του μετρό.

Κάποιοι άνθρωποι,

θυμίζουν τρένα,

σε ταξιδεύουν για ώρες, μέρες.

Μαζί σου αρκούσαν δευτερόλεπτα.

Κάποιοι άνθρωποι,

είναι στάσεις,

μοιάζουν σταθμοί,

μα εσύ έχεις τόσα να δεις.

Δεν προλαβαίνεις.

Κάποιοι άνθρωποι,

είναι τερματικοί.

Δεν φτάνεις πάντα σε αυτούς.

Προτιμάς τις στάσεις·

είναι λιγότερο

-επώδυνες-

οι στάσεις.

Τις αλλάζεις συχνά,

τους τερματικούς ποτέ.

φτάνει ν' ακουμπήσεις 

σ' ένα τοίχο και να σκεφτείς

πόσο λίγο θα ζήσεις.”

γιατί ελπίζεις πολλά,

από ανθρώπους που έμαθαν

να δίνουν

πάντα λίγα…

As he was heading back to bed, he looked out the window and saw the lights on in his shed. A closer inspection revealed men loading his tools and farm machinery into their truck.

He rushes to the phone and calls 000 (911)

“I need the police! There are some guys clearing out my shed!”

“OK sir, we have dispatched officers, they should be there in about an hour.”

“An hour?! But they’ll be long gone by then!”

“I’m sorry sir but there are no officers in your area.”

The farmer hangs up angrily, waits 10 minutes and then calls 000 again.

“Hi, it’s me again. Don’t worry about sending those cops, I’ve just shot the robbers.” and he hangs up.

Less then 10 minutes later, three cop cars and a helicopter arrive and the robbers are arrested. The sergeant goes up to the house and bangs on the door. The farmer opens it in his dressing gown and holding a cup of tea.

“What’s going on here!? You said you shot the robbers!”