nur

ve bazen merak ediyorum. eger bir gun zihnim her kosenin ardinda bir tehlike aramayi biraksaydi, mutluluk bana da ev gibi gelir miydi. yoksa yillardir sigindigim konfor alanimin disina cikmaya cesaret edemedigim icin, hayatin kiyisinda bekleyip gec kalmisliklarin ve pismanliklarin icinde mi yasardim.

bazen bir sigara yakiyorum. kimseyi beklemedigim anlarda bile elim once ona gidiyor. dumanin icime dolmasi degil aradigim, disariya verdigim her nefesle icimde biriken sessizligin de eksilecegini dusunuyorum ama olmuyor. kul tablasinda biriken izmaritlar cogaliyor, dusunceler eksilmiyor. insan bazen bir seyi biraktigini saniyor ama aslinda sadece elinden diger eline geciriyor. yuk yer degistiriyor. agirligi degismiyor. gunler birbirine o kadar benzemeye basliyor ki hangi sabahin hangisine ait oldugunu ayirt edemiyorum. ayni pencere, ayni isik, ayni suyun sesi, ayni yollar. sanki zaman ilerlemiyor da kendi etrafinda donuyor. ben de onunla birlikte donuyorum. bazen gun bittiginde yorgun hissetmiyorum. hic yasanmamis gibi hissediyorum. sanki o gun benden hicbir sey almamis cunku bana zaten verecek hicbir seyi yokmus. insanin icinde kimsenin gormedigi odalar oluyor. bazilarinin kapisi yillar once kapanmis ama insan hala her gece gidip o kapinin onunde biraz bekliyor. acilmayacagini biliyor. yine de bekliyor. belki umut ettigi icin degil. sadece baska gidecek bir yeri olmadigi icin. en yorucu bekleyis de bu. sonucu bilinmeyen degil, sonucu coktan belli olan bekleyis. son zamanlarda kendime en cok sordugum soru nasil yasayacagim degil. bu tekrar eden gunlerin icinde kendimden ne kadar eksilecegim. cunku insan bir anda degismiyor. once sasirmayi birakiyor. sonra merak etmeyi. sonra da bir zamanlar hayalini kurdugu hayatin gercekten var olduguna inanmayi. bunlar olurken disaridan bakildiginda her sey yerli yerinde gorunuyor. asil dagilan sey, baskalarinin goremeyecegi kadar sessiz dagiliyor. dusunuyorum da belki de omur dedigimiz sey buyuk kirilmalardan olusmuyor. kimsenin hatirlamayacagi kadar siradan gunlerin ust uste dizilmesinden olusuyor. insani en cok neyin degistirdigini kimse fark etmiyor. cunku degisim bir ciglikla gelmiyor. her gun ayni sandalyeye oturmakla, ayni dusunceyi yeniden dusunmekle, ayni sessizligi biraz daha icine almakla geliyor. yine de ertesi sabah uyaniyorum. ise gideceksem ise gidiyorum, yoksa birileri uyandirana kadar uyuyorum. o yuzden bu bazen bir tercih gibi gelmiyor. daha cok suregelen bir hareket gibi geliyor. insan bazen yasadigi icin devam etmiyor. devam ettigi icin yasiyor. bunun iyi mi kotu mu oldugunu bilmiyorum. bildigim tek sey, bazi sorularin cevabi bulunmuyor. yine de insan o sorularla birlikte yuruyor. omrun en agir tarafi cevaplari degil, sorulari tasimayi ogrenmektir belkide hayat bilmiyorum.

bosluk büyüdükce hafiza onu doldurmak istiyor. doldurdukca gercek biraz daha geriye cekiliyor. kendime baktigimda aci göremiyorum artik. acinin geride biraktigi düzeni görüyorum. her sey yerli yerinde duruyor. sessizlik bile. bazen sessizligin bile ezberi oluyor. ayni saatlerde susuyorum. ayni düsüncelerde duruyorum. ayni bosluga bakiyorum. bunun yasamak oldugunu söyleyenler var. buna katilamiyorum. yasamak hareket etmeyi gerektiriyor. ben hareket etmiyorum. kendi etrafimda dönüyorum. dönmek ilerlemek gibi görünüyor. inan ki degil. daire cizen bir ayagin yol aldigina yalnizca uzaktan bakanlar inaniyor. bazen ayni düsüncenin pesini bir türlü birakamiyorum. bir düsünceyi öldürmenin yolu onu unutmak degil, sonuna kadar takip etmekti. ben de ayni seyi yapiyorum. bir düsünceyi birakmiyorum. onu tasimiyorum. onun pesinden gidiyorum. sonunda vardigim yer yine basladigim yer oluyor. ama bence bu yenilgi degil. bu düzen. insan kendi labirentini kuruyor. cikis ariyormus gibi yapiyor. duvarlarin yerini ezberliyor. sonra buna kader adini veriyor. iyilesmek üzerine kurulan her cümle bana yabanci geliyor. iyilesmek sözcügü bile fazlasiyla temiz. fazlasiyla düzenli. hayatin dili öyle degil. hayat sürekli eksiltiyor. sürekli siliyor. bir sey kazanildiginda baska bir sey kayboluyor. aci gittiginde yerine huzur gelmiyor. önce büyük bir sessizlik geliyor. o sessizlikte kimsenin sesi duyulmuyor. insan kendi sesini ilk kez orada duyuyor, en yabanci ses bu. yillarca baskalarinin söyledikleriyle kurulmus bir benligin kendi sesini tanimasi kolay degil. tanimadigi her seyden uzaklasiyor. kendisinden de. ve bazen kendime su soruyu soruyorum. yaram kapanirsa geriye ne kalacak. bu sorunun cevabini aramiyorum. cevabi bulursam bütün bu düsüncelerin dagilacagini biliyorum. insan bazen cevabi istemiyor. soru yasadikca kendisi de yasiyor. soru bittiginde kendisi de bitecekmis gibi hissediyor. bu yüzden bazi sorular cevapsiz birakilmiyor, özellikle cevapsiz tutuluyor. camus absürdü anlattiginda, nietzsche sonsuz dönüsü yazdiginda, cioran her cümlesinde var olmanin agirligini tasidiginda, ayni merkezin etrafinda dolanmiyorlar miydi? insan kendisini oldugu gibi kabul edemiyor. baska biri olmayi da beceremiyor. iki ihtimalin arasinda bekliyor. bekledikce kök saliyor. kök saldikca hareket edemiyor. hareket edemedigi her günü de karakter zannediyor.

son zamanlarda kendim hakkinda bildigimi sandigim seylerden suphe etmeye basladim. bir insan kendisini ne kadar taniyabilir diye dusunuyorum. kendime dair kurdugum her cumlenin biraz eksik, biraz gec kalmis olmasi garip geliyor. cunku ben kendimi tarif ettigim anda bile degisiyorum. bir seyi 'ben boyleyim' diyerek kapattigimda, aslinda o ihtimali olduruyorum. kendimi anlamak icin koydugum her isim, biraz daha daraltiyor beni. yapmam dedigim seyi belirli bir zaman sonra , kendi sinirlerimi astigimi dusunerek kendimi kendime kotuluyorum.dusunuyorum da, belki benligin sabit bir cekirdegi yoktur. belki insan kendisini bulmaz, kendisini zaman icinde uretir. bugun verdigim bir karar dunden kalan beni degistiriyor, yarin verecegim bir karar bugunku beni degerlendirecek. ortada tamamlanmis bir 'ben' yoksa, kendimi yargilamak ne kadar anlamli olabilir. bir seyin son haline ulasmamis olmasi onun yanlis oldugunu gostermez. belki de tamamlanmamislik, varligin dogal halidir. bu dusunce hosuma da gitmiyor aslinda. cunku bir tarafim her seyi yerine oturtmak istiyor. bir sebep bulmak, bir sonuc cikarmak, kendime dair net bir cevap vermek istiyor. zihnin belirsizlikten neden bu kadar rahatsiz oldugunu dusunuyorum. bilinmeyen bir seyin kotu olmasi gerekmiyor, ama biz yine de onu kotuymus gibi algiliyoruz. sanki bilmek guvenlik, bilmemek tehlikeymis gibi. oysa bildigimiz seylerin icinde de ne kadar yanildigimizi bilmiyoruz. belki de mesele kendimi tanimak degil, kendim hakkinda kesin konusma ihtiyacimi birakabilmek. cunku her kesinlik beraberinde bir sinir getiriyor. 'ben bunu yapmam' dedigim yerde kendime bir duvar oruyorum. 'ben boyleyim' dedigimde degisme ihtimalimi elimden aliyorum. insan kendisini ne kadar cok tanimla cevirirse, o kadar az hareket edecek yer birakiyor kendisine. zaman konusunda da ayni seyi dusunuyorum. gecmisimi bugunku aklimla yorumlamak ne kadar adil. o zamanki halimi simdiki bilgimle yargiliyorum. bugun bana cok acik gelen bir seyi o gun neden goremedigimi soruyorum. halbuki o gunun icinde yasayan kisi de bendim. sadece bugunku ben degildi. belki gecmis dedigimiz sey tam olarak budur, artik degistiremeyecegimiz olaylardan cok, onlara bakarken degisen gozlerimiz. bir de kendimi anlamaya calisirken bazen kendimi yasamaktan uzaklastigimi fark ediyorum. her seyin uzerine dusunmek, her duyguyu parcalamak, her davranisin altinda bir neden aramak. bir noktadan sonra deneyimin kendisi kayboluyor. bir kahveyi icerken kahvenin tadini degil, neden kahve ictigimi dusunuyorum. bir seyi severken onu neden sevdigimi sorguluyorum. sanki hayatin icinde bulunmak yetmiyor da, bir de hayatin dipnotunu yazmam gerekiyor. oysa belki bazi seylerin dipnotu yoktur. bir seyi sevmek icin felsefi bir gerekceye ihtiyacim olmayabilir. bir yere gitmek istemememin ardinda buyuk bir psikolojik neden bulunmayabilir. bazen sadece istemiyorumdur. zihnim bunu kabul etmekte zorlanıyor. cunku nedenleri ortadan kaldirdigimda kontrol ettigim seylerin de azaldigini hissediyorum. galiba son zamanlarda en cok bunu dusunuyorum. kendimi anlamakla kendimi kontrol etmek arasinda sandigimdan daha ince bir mesafe var. belki butun bu sorgulamalarimin altinda gercegi bulma isteginden cok, belirsizligin bana biraktigi boslugu doldurma cabasi var. bunu kabul etmek biraz tuhaf. cunku insan kendi zihninin bile bazen hakikati degil, rahatlamayi aradigini fark edince kendi dusuncelerine de supheyle bakmaya basliyor. yine de kesin bir sonuca varmak istemiyorum. hatta bu metnin bir sonuca varmasi bile bana biraz yapay geliyor. cunku su an dusundugum sey yarin degisebilir. belki de iyi olan budur. kendim hakkinda verecegim hukumleri biraz geciktirmek, her dusuncemi son soz gibi gormemek. ozgurluk dedigimiz sey belki de tam olarak burada basliyordur. kendini tanimak degil, kendin hakkinda yanilma ihtimaline de yer acmak.

kendimi uzun zamandir bir yere yetismeye calisiyormus gibi hissediyorum ama nereye gittigimi de bilmiyorum. bazen gecmisten kopamiyorum, bazen gelecegi dusunmekten bugunu yasayamiyorum. en cok da kendi zihnim yoruyor beni. ayni sorulari tekrar tekrar sormaktan, her seyin nedenini aramaktan ve insanlarin birkac dakikada unutup gittigi seyleri gunlerce tasimaktan yoruldum. galiba insanin en buyuk hapishanesi disarisi degil, kendi bilinci. cunku insan dunyadan kacabilir ama kendinden asla kacamiyor. insanlara yaklasmak istiyorum ama ayni anda uzak duruyorum. cunku birine yaklasmak yalnizca ona guvenmek degil, kendinden de bir parca vermektir. insan ise en cok eksildigi yerden korkuyor. belki de bu yuzden sessizlik bana daha tanidik geliyor. sessizlik benden aciklama istemiyor, guclu gorunmemi beklemiyor, yaralarimi saklamami gerektirmiyor. bazi insanlar konusarak iyilesiyor, ben ise sustukca kendime biraz daha yaklasiyorum. en cok da kendi kabugumla olan iliskim dusunduruyor beni. insanlar disaridan bakinca o kabugu guvenli saniyor ama ben onun icinde mutlu degilim. yalnizca oraya alistim. konfor ile mutlulugu uzun zamandir birbirine karistiriyorum. disariya cikmiyorum cunku burada huzurlu oldugumdan degil, buranin acisini ezbere bildigimden. insan bazen tanidigi karanligi, bilmedigi isiga tercih ediyor. kabugumu kirarsam ozgurlesecegime degil, kendimi ciplak ve savunmasiz hissedecegime inaniyorum. belki de degisimden degil, alistigim benligi kaybetmekten korkuyorum. eskiden buyumenin insani hafifletecegini sanirdim. oysa yas aldikca omuzlarimdaki yuk degismedi, yalnizca adi degisti. cocukken korku dedigim sey bugun kaygi oldu. kirginlik dedigim sey aliskanliga donustu. beklemek ise zamanla yasam bicimim haline geldi. insan, yillar gectikce bazi acilari unutmaz. yalnizca onlarla yasamayi ogrenir. bazen dusunuyorum da, belki de insanin en buyuk trajedisi olumlu olmasi degildir. asil trajedi, olumlu oldugunu bilerek yasamasidir. garip olan su ki olumden korkuyorum ama yok olma fikri beni derinden cezbediyor. korktugum sey olmekten cok, yarim kalmak. buna ragmen bir gun hic var olmamisim gibi sessizce evrene karisacak olma dusuncesinde tuhaf bir huzur da buluyorum. bunun bir celiski oldugunu biliyorum ama insan bazen en cok kendi celiskilerinden ibaret oluyor. boyle boyle en cok da kendime yabancilastigimi hissediyorum. aynaya baktigimda degisen yuzumu goruyorum ama degisen yalnizca yuzum degil. bir zamanlar kolayca heyecanlanan, insanlara inanan, gelecegi merak eden tarafim da yavas yavas geride kaldi. simdi ise cogu zaman yalnizca gozlemliyorum. insanlari, hayati, kendimi. sanki yasamin icinde degil de biraz disinda duruyormusum gibi hissediyorum. belki de var olmak, ait olamamayi da beraberinde getiriyor. yine de icimde tamamen sonmeyen bir sey var. adina umut demek dogru olur mu bilmiyorum. belki yalnizca vazgecmeyi beceremiyorum. bazen hic var olmamis olmayi dusunuyorum. bunu bir kacis olarak degil, butun agirligin ortadan kalktigi mutlak bir sessizlik gibi hayal ediyorum. sonra sabah oluyor, yine uyaniyorum ve hayat devam ediyor. demek ki icimde beni hayata baglayan, benim bile adini koyamadigim sessiz bir neden hala var. belki de insan butun omru boyunca o nedeni ariyor. bazen onu buluyor, bazen buldugunu saniyor, bazen de aramaktan baska elinde hicbir sey kalmiyor. ama yine de yurumeye devam ediyor. cunku belki de yasam, bir anlam bulmaktan cok, anlami aramayi birakmamaktir.

geceleri bazen balkonun en kucuk kosesinde elimde paketim kulagimda tamino kayboluyorum. bir odanin kenarinda kulagimda ayni sarkilar donup duruyor. disaridaki dunya benden hicbir sey istemezken o sessizlik bana daha tanidik geliyor. cunku uzun zamandir en iyi bildigim sey sessiz kalmak oldu. insanlar birilerine alismayi cok kolay anlatiyor. ben ise nasil alisilacagini bile bilmiyorum. ne zaman biri bana biraz daha yaklassa icimde tarif edemedigim bir sey oluyor. kacmak istemiyorum ama oldugum yerde de kalamiyorum. sanki bir adim atsam bilmedigim bir hayatin icine girecekmisim gibi geliyor. garip olan su ki ne hissettigimi bile bilmiyorum. birine karsi bir sey hissedip hissetmedigimi anlamaya calisirken bile dusuncelerim duygularimin onune geciyor. kendime surekli ayni sorulari soruyorum. bu gercekten hissettigim bir sey mi. yoksa sadece alisik olmadigim icin mi boyle geliyor bana. ilk defa biri bana boyle yaklastigi icin mi heyecanlaniyorum. yoksa gercekten onu mu merak ediyorum. cevabini bulamayinca da susuyorum. bana icinden geldigi gibi davran diyorlar. keske bu kadar kolay olsaydi. insan bazen rol yaptigi icin degil gercekten icinden ne gectigini bilmedigi icin durup kaliyor. ben de tam olarak bunu yasiyorum. ne hissediyorsun deseler uzun uzun dusunurum ama yine de emin olamam. cunku icimde her seyin sesi birbirine karismis gibi. karsimdaki insanlar icinde karmasik bir durum. aslinda uzun sure ayni yerde kalan bir insan bir anda yurumeyi unutuyor. kimsenin sucu degil. ama insan alismadigi seylere dogal davranamiyor. guzel bir soz duyunca mutlu olmaktan once nasil cevap verecegini dusunuyor. bir sohbet ilerledikce rahatlamak yerine daha cok kendini izlemeye basliyor. acaba dogru mu konustum. acaba eksik mi kaldim. acaba yanlis mi anlasildim. bunlari dusunmekten sohbetin kendisini bile yasayamiyor. bazen aklimin biraz susmasini istiyorum. her seyi anlamlandirmaya calismadan bir seyleri sadece oldugu gibi yasayabilmeyi istiyorum. bir cumlenin altinda baska bir anlam aramadan. bir bakisin nedenini dusunmeden. sadece o anin icinde kalabilmeyi istiyorum. ama zihnim her seyi parcalara ayiriyor. her ihtimali dusunuyor. sonra da hicbirine tam anlamiyla inanamiyor. en cok da buna kiriliyorum galiba. ne kendime kesin bir sey soyleyebiliyorum ne de karsimdakine. cunku ikisinin de cevabini bilmiyorum. bilmedigim bir seyin sozunu vermek istemiyorum. belki de ilk kez hayat bana dusunerek degil yasayarak ogrenecegim bir sey gosteriyor. ama ben hala dusunmeyi birakamiyorum. bazen tek istedigim sey zihnimin biraz susmasi. cunku ne hissettigimi belki de en cok onun sesi yuzunden duyamiyorum.

ayni kapinin koluna her dokunusumda degisen tek seyin elim oldugunu dusunuyorum. metal hep ayni soguklukta duruyor. koridor ayni uzunlugu israrla koruyor. duvarlar birbirlerine ne yaklasiyor ne uzaklasiyor. degisen dedikleri seyin ne oldugunu uzun zamandir anlayamiyorum. eskimekle degismek ayni sey degil. biri usulca birikiyor oburu hep erteleniyor. eve her donusumde ayni hava yuzume carpiyor. neye benzedigini bir turlu soyleyemiyorum. uzun yillar acilmamis bir cekmecenin icinde bekleyen kagitlar gibi. kimsenin yuksek sesle dile getirmedigi seylerin de bir kokusu varsa evler onu sakliyor olmali. sandalyeler oturanlari degil kalkamayanlari hatirliyor. masalar ustlerine birakilan bardaklari degil yarim kalan cumleleri tasiyor. saat calisiyor ama odalar zamana ortak olmuyor. gunler disarida ilerliyor eve girince birbirinin ustune kapanip ayni gunu yeniden kuruyorlar. takvim kendi isini hic aksatmamis. sayfalar dusmus. mevsimler birbirine karismis. disarida bir suru hayat kurulmus bir suru hayat dagilmis. butun bunlar olurken ben sanki ayni cumlenin icinde oyalanmisim. acele ettigim de oldu durdugum da ama ikisi de ayni yere cikti. simdi canimi acitan sey gec kalmis olmak degil. gec kalmayi zamanla dogal bulmus olmak. beklemek o kadar uzun surmus ki beklemedigim bir gunun nasil gorunecegini unutmusum. en garibi de bu degil. en garibi hicbir seyin bir anda olmamasi. insani buyuk kirilmalar degil goz alismalari degistiriyor. ayni pencereyi her sabah acmak. ayni sessizligi fark etmeden dinlemek. ayni dusunceyi artik kendinden ayiramamak. tasin suya yenildigini kimse gormuyor. herkes son haline bakiyor. oysa tasi degistiren son damla degil ondan once gelen binlercesi. geriye dogru baktigimda aklima ilk gelen sey gecen yillar olmuyor. gecmeyen gunler oluyor. bunun telafisi var mi bilmiyorum. aklimi kurcalayan sey de gecmis degil. omrun bir noktadan sonra yasananlarla degil tekrar edilenlerle olculmeye baslamasi. bu yuzden bazi insanlar yaslanmiyor. sadece ayni gunu gerektiginden fazla yasiyor.